Υπάρχουν στιγμές που η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα. Είναι πολιτική στάση. Και όσα συμβαίνουν στο Ιράν το τελευταίο διάστημα είναι τέτοια στιγμή.
Μαζικές διαδηλώσεις, νέοι άνθρωποι στους δρόμους, γυναίκες που αψηφούν ανοιχτά το καθεστώς των μουλάδων, συνθήματα για αλλαγή, για τέλος της θεοκρατίας, για ελευθερία χωρίς αστερίσκους. Κι όμως, σε Ελλάδα και Δύση, μεγάλο κομμάτι της παραδοσιακής Αριστεράς παραμένει εκκωφαντικά σιωπηλό. Όχι από άγνοια. Από επιλογή. Όπως και στην περίπτωση Μαδούρο, είδε το δέντρο (την… απαγωγή), και όχι το δάσος (την απαλλαγή από τον τύραννο).
Αν η καταστολή προερχόταν από μια κυβέρνηση «δυτικού τύπου», οι ανακοινώσεις θα έπεφταν βροχή. Πορείες, ψηφίσματα, καταγγελίες, hashtags, εκδηλώσεις αλληλεγγύης. Στην περίπτωση του Ιράν, όμως, το αφήγημα μπλοκάρει. Το καθεστώς είναι αντιδυτικό, άρα κάπως… ανεκτό. Ο τύραννος δεν φοράει κοστούμι Βρυξελλών, φοράει θρησκευτική στολή. Κι αυτό για κάποιους αρκεί ώστε η καταπίεση να θεωρείται σχετική έννοια.
Το πιο εντυπωσιακό δεν είναι τι λέγεται, αλλά τι δεν λέγεται. Σαν να μην υπάρχουν γυναίκες που φυλακίζονται επειδή δεν υπάκουσαν. Σαν να μην υπάρχουν νέοι που πυροβολούνται επειδή φώναξαν. Σαν να μην υπάρχει ένας λαός που ζητά αυτό που για εμάς θεωρείται αυτονόητο: Ελευθερία.
Δεν είναι νέο έργο, το έχουμε δει και αλλού. Στη Βενεζουέλα, η κατάρρευση βαφτίστηκε «αντίσταση». Η φτώχεια, «αποτέλεσμα ξένων πιέσεων». Οι πολιτικοί κρατούμενοι, «υπερβολές των ΜΜΕ». Όπου ο αυταρχισμός αυτοπροσδιορίζεται ως αντιδυτικός, η Αριστερά δυσκολεύεται να αρθρώσει καθαρό λόγο. Κι έτσι, η ηθική γίνεται λάστιχο. Η διεθνιστική αλληλεγγύη, στα χαρτιά, είναι αδιαπραγμάτευτη αξία. Στην πράξη όμως μπαίνουν όροι και προϋποθέσεις. Ποιος καταπιέζει, ποιος καταπιέζεται, ποιος είναι ο «μεγάλος εχθρός». Αν δεν ταιριάζουν σωστά οι ρόλοι, η αλληλεγγύη αναβάλλεται επ’ αόριστον. Αυτό, όμως, δεν είναι πολιτική ανάλυση. Είναι υπεκφυγή. Και, τελικά, συνενοχή.
Η σιωπή για το Ιράν δεν είναι απλώς αμηχανία. Είναι υποκρισία. Γιατί οι ίδιοι που σήμερα δεν βρίσκουν λέξη αύριο θα μιλήσουν για ανθρώπινα δικαιώματα με ύφος αυθεντίας. Θα καταγγείλουν, θα διδάξουν, θα κουνήσουν το δάχτυλο. Μόνο που η ιστορία έχει μνήμη. Και θυμάται ποιοι μίλησαν όταν κόστιζε και ποιοι σώπασαν όταν δεν βόλευε.
Χωρίς μεν, αλλά…
Σε αντίθεση με αυτή τη θολή στάση, υπάρχει και ο δρόμος της καθαρής θέσης. Καταδίκη κάθε αυταρχικού καθεστώτος, χωρίς αστερίσκους, χωρίς γεωπολιτικές δικαιολογίες, χωρίς ιδεολογικά φίλτρα. Αυτός είναι ο δρόμος της σοβαρότητας. Όχι των ίσων αποστάσεων που πάντα ευνοούν τον ισχυρό.
Οι διαδηλώσεις στο Ιράν μπορεί να κατασταλούν, μπορεί και όχι. Όμως ένα είναι βέβαιο. Ο λαός εκεί γράφει τη δική του σελίδα διεκδίκησης. Και εδώ, κάποιοι γράφουν τη δική τους σελίδα σιωπής. Αιδήμονα, προσεκτική, βολική. Και κάποια στιγμή, όπως πάντα, θα ζητηθεί ο λογαριασμός.
Σε στρατηγικό συντονισμό Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ
Οι εξελίξεις στο Ιράν από τα τέλη Δεκεμβρίου έως και τα τελευταία 24ωρα συνιστούν συστημική κρίση ενός θεοκρατικού-στρατιωτικού κράτους, η οποία ήδη επηρεάζει άμεσα τη Συρία, το Ιράκ και το υπό διαμόρφωση πλαίσιο ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο.
Το Ισραήλ, η Ελλάδα και η Κύπρος δεν συνδέονται πλέον μόνο από συγκυριακές απειλές, αλλά από δομική σύγκλιση ασφάλειας. Η τριμερής συνεργασία αποτελεί ήδη λειτουργικό πυρήνα στρατηγικού συντονισμού στην περιοχή. Ωστόσο, τα δεδομένα που δημιουργεί η ιρανική κρίση απαιτούν πολιτική εμπλοκή υψηλής έντασης και θεσμοποίηση ασφάλειας. Απαιτούν σταθερότητα, κυρίως κυβερνητική, και δυνατή γραμμή. Όχι διαδηλώσεις, πανό και… αριστερίλα.
Η νέα αρχιτεκτονική αφορά ενιαίο χώρο αποτροπής και ανθεκτικότητας που θα συνδέει αντιαεροπορική και anti-drone άμυνα, θαλάσσια επιτήρηση, κυβερνοασφάλεια, προστασία ενεργειακών υποδομών, έλεγχο υβριδικών απειλών και διαχείριση κρίσεων. Σε αυτό το πλαίσιο, η Κύπρος μετατρέπεται σε προκεχωρημένο κόμβο επιτήρησης και πολιτικοστρατηγικής διασύνδεσης με την ΕΕ, η Ελλάδα σε στρατηγικό βάθος και οργανωτικό πυλώνα του ευρωπαϊκού σκέλους ασφάλειας και το Ισραήλ σε κέντρο επιχειρησιακής τεχνογνωσίας και προληπτικής αποτροπής. Αυτό που ξεκίνησε στο Ιράν ως οικονομική κατάρρευση εξελίσσεται πλέον σε αναμέτρηση για τη μορφή ισχύος σε ολόκληρη την περιοχή.
