Με μια ιδιαίτερα αιχμηρή ανάρτηση στο Facebook, ο Νίκος Καρανίκας εξαπολύει σφοδρή κριτική τόσο κατά της αντιπολίτευσης όσο και κατά του Αλέξη Τσίπρα, ενώ παράλληλα αναγνωρίζει πολιτική κυριαρχία στον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Συγκεκριμένα, υποστηρίζει ότι η κυβέρνηση εφαρμόζει με συνέπεια το νεοφιλελεύθερο πρόγραμμά της, την ώρα που —όπως διατείνεται — η κατακερματισμένη και «αναξιόπιστη» αντιπολίτευση αδυνατεί να πείσει τους πολίτες.
Συγκεκριμένα, αναφέρει:
Πρέπει να χάσει ο Μητσοτάκης αλλά θα κερδίσει.(3’ επώδυνα αληθινά)
Πρέπει να χάσει γιατί υλοποιεί πρόγραμμα Νεοφιλελευθερισμού ιδιωτικοποιώντας υπηρεσίες και δημόσια αγαθά μετατρέποντας τα πάντα σε αξίες του χρηματιστηρίου και υποβαθμίζει την κοινοβουλευτική δημοκρατία μετατρέποντας τους οργανισμούς σε «Ανεξάρτητες» αρχές.
Πρέπει να χάσει γιατί υλοποιεί δηλαδή το πρόγραμμα της ΝΔ… και δεν είμαι νδ ούτε συμφωνώ με τον Νεοφιλελευθερισμό.
Θα κερδίσει όμως.
Όχι γιατί όλα πάνε πρίμα και τέλεια, ούτε γιατί το επιθυμεί ο ίδιος, αλλά γιατί δεν υπάρχει αξιόπιστη αντιπολίτευση και αυτή που υπάρχει δεν μπορεί να πείσει.
Επίσης είναι και το θέμα της επιτυχίας. Ο Μητσοτάκης νδ έχει δύο θητείες με επιτυχία κάνοντας αυτά που είπε ότι θα κάνει.
Μπορεί να μην ευχαριστεί όλο τον κόσμο, μπορεί η πλειοψηφία να βαρέθηκε τον Μητσοτάκη, μπορεί εγώ και άλλοι τόσοι να διαμαρτυρόμαστε που ιδιωτικοποιεί δημόσιες υπηρεσίες και αγαθά, μπορεί τα ΜΜΕ των ολιγαρχών να μην τον θέλουν, μπορεί η ακρίβεια να θερίζει εμάς που δεν είμαστε ευκατάστατοι, μπορεί μπορεί μπορεί αλλά υλοποιεί με επιτυχία το πρόγραμμμα του.
Αυτό μετράει στον κόσμο της επιτυχίας και της αξιοσύνης.
Αυτό εκτιμάνε οι τεχνοκράτες. Ξέρει ο Τσίπρας με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Δυστυχώς για την αντιπολίτευση αλλά είναι αλήθεια και μπορεί να μην το υλοποιεί καθολικά αλλά το υλοποιεί αρκετά. Αυτό μετράει.
Η αντιπολίτευση δεν έχει κάτι ανάλογο να υπερασπιστεί χώρια που όλα τα χρόνια κυβέρνησης Μητσοτάκη δεν είχαμε αντιπολίτευση [ψηφίσανε το 70%+ του κυβερνητικού έργου (με αξιωματική αντιπολίτευση τον Τσίπρα)].
Οπότε για όλους αυτούς τους λόγους και κάποιους άλλους, δεν μπορούν να πείσουν τον κόσμο και γι’αυτό στις δημοσκοπήσεις η διαφορά του δεύτερου από τον Μητσοτάκη ξεπερνάει το 10%-15%.
Όλα αυτα δεν αμφισβητούνται και αποτελούν την σκληρή πραγματικότητα αλλά η αντιπολίτευση έχει εστιάσει στην ηθική του καπιταλισμού, ηθικολογεί και κάνει θόρυβο νομίζοντας ότι αν γίνουν εκλογές το καθένα από αυτά θα νικήσει και γι’αυτό δεν συνεργάζονται. Αλαζονική υπεροπτική αντιπολίτευση. Όλα τα είδαμε.
Είναι τέτοιο το πολιτικό τους κριτήριο που ενώ γνωρίζουν ότι κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης δεν ξεπερνάει το 15%, δεν κάνουν και τίποτα ώστε να αποτελέσουν πειστική απάντηση.
Η αλήθεια είναι ότι όση δημαγωγία και να εκφράζουν δεν πείθουν.
Η οικονομική και κοινωνική κατάσταση σήμερα δεν είναι όπως το 2012-2015, δεν υπάρχει χρεοκοπία, ούτε κίνημα εναντίον των μνημονίων, ούτε λαϊκές συνελεύσεις αλληλεγγύης για να αντιμετωπιστεί η ανθρωπιστική κρίση έτσι ώστε να αναδειχθεί ένας πειστικός λαϊκισμός όπως ο -αριστερός-λαϊκισμός του 2012- 2015 που ανέδειξε τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Τσίπρα ως πρωθυπουργό.
Μπορεί να υπάρχει ακρίβεια αλλά αυτό δεν σημαίνει κρίση ανθρωπιστική όπως τα χρόνια της χρεοκοπίας.
Επίσης ο Μητσοτάκης δεν έκοψε την επιδοματική πολιτική για την αντιμετώπιση της ακραίας φτώχειας και συνεχίζει όπως επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Κρατάει την επιδοματική πολιτική των Vouchers, καλύπτει τρύπες και ας τον κατηγορούν οι φιλελεύθεροι.
Αντικειμενικά ο Μητσοτάκης παίζει μόνος του και αυτό είναι η ικανοποίηση του απέναντι στην αριστερά και την άκρα δεξιά που τον αντιμετώπισε ως τον «Κουλη τον άχρηστο».
Τελικά ο «Κούλης» αποδείχτηκε Κυριάκος και το «άχρηστο» ικανός και επιτυχημένος.
Κατηγορείται ο ίδιος και η κυβέρνηση του για απευθείας αναθέσεις και για διαφθορά τα κομματικά κυβερνητικά στελέχη του, αλλά όχι ο ίδιος. Δεν τον κατηγόρησε κανείς για κλέφτη.
Αν δεν υπάρχουν στοιχεία αποτελεί συκοφαντία. Αλλά αν υπάρχουν και δεν καταγγέλεται τότε είναι συγκάληψη.
Ο ίδιος κατηγορείται ότι κάνει business. Αλλά όλα αυτά αποτελούν πρόβλημα για την «αριστερά» και τους ηθικολόγους, τους επαναστάτες του ηθικού και τίμιου καπιταλισμού άντε και του δημοκρατικού καπιταλισμού.
Δεν αποτελούν πρόβλημα για τον κόσμο της δεξιάς και των οπαδών του καπιταλισμού. Δεν είναι παράνομο. Μην μπερδευόμαστε.
Οι σοσιαλιστές και οι κομμουνιστές ιστορικά δεν είπαν ποτέ ότι υπάρχει τίμιος καπιταλισμός.
Αν θέλουμε να μιλήσουμε αντικειμενικά και δίχως ιδεοληψίες και υπερβολές του φανατισμού πρέπει να αποδεχτούμε ότι πράγματι δεν υπάρχει τέτοιος καπιταλισμός και είναι αδιάφορος για το σοσιαλιστικό πρόταγμα (εφόσον υπάρχει).
Σοσιαλιστική και κομμουνιστική πολιτική στον καπιταλισμό είναι, το κράτος πρόνοιας, το επιχειρηματικό κράτος, ο συνεργατισμός, η φιλοεργατική πολιτική, η ταξική μεροληψία υπέρ των εργαζόμενων, το κόστος εργασίας υπέρ της εργασίας, τα μερίσματα του κέρδους, οι συνθήκες εργασίες και η πρόσβαση σε όλα τα δημόσια αγαθά.
Αριστερή πολιτική είναι «το δίκιο του εργάτη» και αυτό είναι το σωστό. Αλλά «το δίκιο του εργάτη» δεν σημάνει καταστροφή του επιχειρείν, δεν σημαίνει κρατισμός & κομματικοκρατία, ούτε απαγόρευση και υπονόμευση των κινήτρων για αγορά και ανάπτυξη.
Το δίκιο του εργάτη σημαίνει να υπάρχει εργασία και καλή ανταμοιβή, μισθός αξιοπρεπής που σημαίνει πάνω από τον πληθωρισμό και το κόστος ζωής αν δεν θέλουμε να δημαγωγούμε αερολογώντας για αξιοπρέπεια.
Η ανανεωτική και ριζοσπαστική αριστερά από την στιγμή που αφομοιώθηκε από τον Νεοφιλελευθερισμό το γύρισε στην ηθικολογία και την διαφθορά.
Δεν έχει καμία σχέση με την εργατική πολιτική. Δεν την γνωρίζει πλέον την εργατική τάξη. Ειναι μεσοαστοί γύρω από την ακαδημαϊκή κοινότητα.
Ηθικολογία και μπουρδολογία.
Εξάλλου την εργατική τάξη την έχει αντικαταστήσει από ακαδημαϊκούς και τεχνοκράτες. Δείτε το ΙΧ κόμμα του Τσίπρα.
Δεν έχουν ως αριστερά κάποιο ανταγωνιστικό αφήγημα απέναντι στο Νεοφιλελευθερισμό του Μητσοτάκη, ούτε και πολιτικές ζημώσεις για συνεργασίες. Κάτι αερολογίες που όλοι συμφωνούν.
Πως θα κερδίσει η αντιπολίτευση; Με γενικόλογα & κραυγές καταστροφολογίας;
Όποιος και όποια δεν θέλει Μητσοτάκη στις επόμενες εκλογές και προέρχεται από τον αριστερό προοδευτικό χώρο, βλέπει ότι κανένα από τα αντιπολιτευτικά κόμματα δεν θέλει συνεργασία.
Αρα δεν υπάρχει προοπτική νίκης.
Θα αναρωτηθεί ο κόσμος αυτός αν θα συμβάλει σε κυβέρνηση αυτοδυναμίας δίχως αυταπάτες ή σε περιπέτειες μεταξύ τυχοδιωκτών και αυταπάτες.
Η Νεαρ διαλύθηκε αλλά και αυτό που έμεινε κοιτάει προς τον Βαρουφάκη, τις διασπάσεις του 2015 και όχι προς το πασοκ τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Τσίπρα.
Το υπό διάλυση ΣΥΡΙΖΑ που παρακαλεί όλα τα κόμματα για εκλογική συνεργασία έχει έναν πρόεδρο και μια πλειοψηφία ηγεσίας και μελών που παρακαλάνε γονυπετείς τον Τσίπρα να τους πάρει στο ΙΧ κόμμα του, αλλά ο Τσίπρας ως φεουδάρχης τους θέλει ως μονάδες και υποταγμένους ατομικά δίχως αφήγημα και πολιτική πρόταση. Κατάντια.
Οπως βλέπουμε όμως δεν τους ενοχλεί και αυτοβαπτίζονται αριστερά και πηγαίνουν σερνόμενοι γεμάτοι δικαιολογίες ότι το κάνουν για το καλό του τόπου. Ελεος.
Από μόνο του όλο αυτό το σκηνικό καθιστά αναξιόπιστη την αντιπολίτευση, αποκρουστική και μετατρέπει μέλη και στελέχη σε σούργελα σε στασίδια εξουσίας.
Ενώ κατάγονται από το αξιοπρεπές παρελθόν της αξιόπιστης αριστεράς του προηγούμενου αιώνα με ανιδιοτελή μέλη και στελέχη, σήμερα τα στελέχη της αριστεράς αποτελούν την ντροπή και τον εκφυλισμό της αριστεράς.
Κόμμα πλέον είναι το μόρφωμα των ατομικών στρατηγικών και μέλη πι απελπισμένοι που μετατράπηκαν σε ακόλουθους φανατισμένους ενός ΙΧ κόμματος. Ποια αριστερά;
Το κόμμα του Τσίπρα θέλει ηγεμονία και όχι συνεργασια και απαιτεί από όλους υποταγή καθώς ο Τσίπρας για την ψυχολογική του ισορροπία απαιτεί να τον αντιμετωπίζουν ως φεουδάρχη με τους ολιγάρχες του και τους ακόλουθους του.
Από τα κείμενα αρλεκιν που μας παρουσίασαν οι φωστήρες του Τσίπρα δεν διακρίνουμε ανταγωνιστικό αφήγημα προς τον Νεοφιλευθερισμό αλλά γενικόλογες αερολογίες.
«Πουμαρό» και μπουρδολογία όμως λέει και ο φιλόσοφος Harry Frankfurt. Ποια αριστερά;
Οπότε το πιο λογικό είναι ο κόσμος με αξιοπρέπεια και πολιτικό κριτήριο να κοιτάξει αλλού και αυτό το αλλού για αλλού ευνοεί τον Μητσοτάκη που μπορεί να είναι Νεοφιλελεύθερος αλλά είναι συγκροτημένος έχει αφήγημα, πρόταση και κόμμα συντεταγμένο.
Προσωπικά αυτό το συγκροτημένο και συντεταγμένο με κάνει αντίπαλο. Στην νδ βλέπω τον Νεοφιλελευθερισμό και δεν με απασχολεί η ηθική του Καπιταλισμού. Αυτά τα αφήνω για τους ηθικολόγους.
Αυτό δεν σημαίνει ότι οι κραυγές απελπισίας και οι κινήσεις τυχοδιωκτισμού της αντιπολίτευσης με σημαιοφόρο της ιδιοτέλειας & δημαγωγίας τον Τσίπρα ότι αποτελούν για την κοινωνία κάποια θετική απάντηση, μια λύση απέναντι στον Μητσοτάκη.
Η απελπισία δεν είναι λύση, είναι μια αρνητική κατάσταση και ας έχει σχέση με την ελπίδα.
Η σημερινή αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ Νεαρ Τσίπρα δεν εκπέμπει καμία ελπίδα. Τυχοδιωκτισμό εκπέμπει.
Από την ξέρα δεν επιλέγω τον βούρκο.Από το Νεοφιλελεύθερο δεν επιλέγω το αριστερό σούργελο ούτε τον δημαγωγό.
Δυστυχώς ο κόσμος αδιαφορεί που η νδ ασκεί οικονομία υπέρ της ολιγαρχίας, μετατρέπει τις υπηρεσίες σε «ανεξάρτητες» αρχές και όλα τα δημόσια αγαθά σε προϊόντα του χρηματιστηρίου.
Και αδιαφορεί ο κόσμος γιατί βλέπει ότι αυτή η πολιτική, ο Νεοφιλελευθερισμός έχει ποτίσει την σημερινή αριστερά αφομοιώνοντας ΣΥΡΙΖΑ Νεαρ και Τσίπρα όπως και το πασοκ και αυτό είναι αρκετό για να θεωρεί ότι δεν υπάρχει δρόμος εναλλακτικός.
Οπότε ο κόσμος από την στιγμή που δεν έχει κάποιο κόμμα δίπλα του να αντιπαρατεθεί στο κεντρικό αφήγημα της νδ, θα προτιμήσει να ψηφίσει αυτό που ξέρει ως πιο αξιόπιστο.
Θα προτιμήσει την σταθερότητα αφού η αντιπολίτευση είναι η εγκλωβισμένη στους τυχοδιωκτισμούς της.
Θα προτιμήσει ίσως και το σπίτι του.
Η δημαγωγία της κεντροαριστεράς δεν πείθει τόσο ώστε να επηρεάζει τον λαό για να έχουμε αλλαγή των συσχετισμών.
Αυτό δεν αμφισβητείται και ο λαός έχει κριτήριο.
Τώρα το ζήτημα είναι τι κάνουμε;...
Αρχικά πρέπει να αποδεχτούμε ότι η συμπεριφορά και η πολιτική του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ Νεαρ έχουν πάει την αριστερά τουλάχιστον είκοσι χρόνια πίσω αν θεωρούμε ότι το 2015 μας πήγε μπροστά.
Εχει χαθεί το ηθικό πλεονέκτημα.
Η συμπεριφορά τους και η πολιτική τους είναι αναξιόπιστη και βλέπουμε ότι συμπαρατάσσεται στο ΙΧ κόμμα του Τσίπρα η προοδευτική ελίτ με κάτι λούμπεν ολιγάρχες, κάτι απελπισμένοι αντιδεξιοί αντι μητσοτακικοί και οι «αριστεροί» ακόλουθοι που κάποτε ήταν ισότιμα μέλη αριστερού κόμματος και τώρα δεν ενοχλούνται που υπηρετούν φεουδάρχη και προσωποκεντρικό κόμμα..
Δύο πράγματα μπορούμε να κάνουμε.
Ή απογοητευμένοι περιμένουμε να περάσουν τα χρόνια και να έρθει μια νέα γενιά ανιδιοτελών αριστερών με αφήγημα ανταγωνιστικό ώστε να μην ντρεπόμαστε όπως σήμερα με τα ξεφτιλίκια τους που σκοντάφτουν κυνηγώντας έδρες και αποκατάσταση.
Ή ενεργοποιούμε στο χρονικό διάστημα που έχουμε μπροστά μας την δική μας συμπεριφορά και πολιτική με σκοπό μια διαφορετική αριστερά.
Με δημοκρατία ισότητα και ελευθερία και όχι ως ακόλουθοι ενός ΙΧ κόμματος με φεουδαρχική αντίληψη.
Δίχως να αρνηθούμε την αντικειμενικότητα και την πραγματικότητα να αποτελέσουμε μια εναλλακτική απάντηση στον Νεοφιλελευθερισμό και την αριστερή δημαγωγία.
Να πείσουμε ότι είμαστε καλύτεροι.
Η πολιτική δεν είναι καριέρα αλλά ισότιμη συμμετοχή για το κοινό καλό.
Ο πίνακας είναι του Τζόρτζο ντε Κίρικο - iorgio de Chirico
Τα απελπισμένα απολίτικα και φανατισμένα τρολ του Τσίπρα ΣΥΡΙΖΑ θα διαγράφονται για να υπερασπιστώ την πολιτική και τον πολιτισμό.
Για την αριστερή αξιοπρέπεια.
