Ο Νίκος Καρανίκας υπήρξε ο άνθρωπος που συνεργάστηκε με τον Αλέξη Τσίπρα, γνωρίζει τα «σωθικά» του ΣΥΡΙΖΑ, δεν μασάει τα λόγια του – ποτέ δεν το έκανε.
Στο «Μανιφέστο» μίλησε με την ένταση που συνδαυλίζει μία ακόμη φορά ο αλληλοσπαραγμός και εν τέλει η εξαΰλωση της ευρύτερης Αριστεράς αλλά και με την ψυχραιμία που εξασφαλίζει η απόσταση που πήρε από το πάλαι ποτέ κόμμα που έφτασε να κυβερνήσει την Ελλάδα.
Εχετε χαρακτηρίσει τον Αλέξη Τσίπρα «κομματικό φεουδάρχη» της εκφυλισμένης Αριστεράς και έχετε ασκήσει σκληρή κριτική στην ΕΛΑΣ. Πιστεύετε ότι το νέο εγχείρημα έχει πραγματικές πιθανότητες να εκφράσει ξανά την Κεντροαριστερά ή αποτελεί μια ανακύκλωση παλαιών προσώπων και πρακτικών;
Αποτελεί μια ανακύκλωση παλαιών προσώπων. Αυτό είναι το ένα. Δεν έχει σκοπό, επί της ουσίας, να εκφράσει την Κεντροαριστερά. Επί της ουσίας, έχει σκοπό να εκφράσει τις φιλοδοξίες του ίδιου του Τσίπρα. Η Κεντροαριστερά είναι μια κοινωνικοπολιτική διαδικασία και δεν είναι ένα ΙΧ κόμμα!
Η κυρία Καρυστιανού εμφανίζεται στις δημοσκοπήσεις ως ένας νέος πολιτικός πόλος. Θεωρείτε ότι πρόκειται για ένα αυθεντικό πολιτικό ρεύμα που μπορεί να αποκτήσει διάρκεια ή για ένα συγκυριακό φαινόμενο που τροφοδοτείται κυρίως από τη λαϊκή δυσαρέσκεια;
Κοιτάξτε, και τα δύο θα δείξουν. Δηλαδή, πράγματι είναι αποτέλεσμα μιας συγκυρίας. Δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανένας αυτό. Και η ίδια το λέει. Υπήρξε ένα γεγονός το οποίο μετατράπηκε σε πολιτικό συμβάν, όπου ο κόσμος διαμαρτυρήθηκε, έγινε έρευνα και η κυρία Καρυστιανού βγήκε μπροστά για να διεκδικήσει τα ζητήματα τα οποία είχαν προκύψει ως ερωτήματα πριν από έναν χρόνο.
Τώρα, από εκεί και πέρα, πολλά πράγματα συγκυριακά μετατράπηκαν σε ζητήματα στρατηγικής για τη ζωή και την πολιτική. Αν η κυρία Καρυστιανού καταφέρει να εκφράσει κάτι περισσότερο από τον εαυτό της και τον βασικό κύκλο ανθρώπων που έχει συσπειρωθεί γύρω της –και δεν είναι λίγοι–, θα φανεί. Ωστόσο, για να διεκδικήσει κανείς την κυβέρνηση ενός τόπου, απαιτούνται πολύ περισσότερα από όσα έχει παρουσιάσει.
Πολιτικά πού την τοποθετείτε την κυρία Καρυστιανού;
Ακούγοντας την ομιλία της, θα έλεγα στον κεντροδεξιό χώρο. Βέβαια, η υπεράσπιση των δημόσιων κοινών αγαθών είναι το ατού της Κεντροαριστεράς ή γενικά του προοδευτικού κόσμου. Ο κεντροδεξιός που φλερτάρει με τον φιλελευθερισμό δεν το έχει σημαία του. Η συντηρητική Δεξιά το έχει τελευταία, το βλέπουμε. Οπότε θα έλεγα ότι είναι κάτι κεντρώο.
Ορισμένοι, βλέποντας ποιοι έχουν συσπειρωθεί γύρω της, μιλούν για πρόσωπα «γραφικά».
Γραφικά είναι πολλά πράγματα. Κοιτάξτε, προφανώς θέλετε να πείτε για τις προθέσεις, τις δηλώσεις που έκανε, που ήταν λίγο κόντρα στο ζήτημα των δικαιωμάτων. Νομίζω ότι τα έχει μαζέψει η κυρία Καρυστιανού, απ’ ό,τι κατάλαβα από την τελευταία της εμφάνιση, σε σχέση με τη διακήρυξη που παρουσίασε. Κατά τα άλλα, στην αρχή έτσι φάνηκε και ήταν αρνητικό για μένα. Δηλαδή δεν γίνεται κάποιος να θέλει να κυβερνήσει και να προχωράει με ζητήματα που είναι αντιεπιστημονικά και αντικοινωνικά.
Βλέπουμε ήδη συγκρούσεις ανάμεσα στα δύο πολιτικά εγχειρήματα. Μιλάω για τον κύριο Τσίπρα και για την κυρία Καρυστιανού. Η κυρία Καρυστιανού κατηγόρησε τον Αλέξη Τσίπρα και την ΕΛΑΣ ότι πήραν κάποια πράγματα από το δικό της μανιφέστο. Πιστεύετε ότι στο τέλος θα εξελιχθούν σε ανταγωνιστικούς πόλους του ίδιου ακρωτηρίου ή υπάρχουν προϋποθέσεις μελλοντικής σύγκλισης;
Να συμφωνήσουμε βασικά ότι κανένα κόμμα δεν έχει copyright για αυτά που λέει. Και όλα αυτά που λέει το κάθε κόμμα είναι ένα μοίρασμα προτάσεων και προταγμάτων όλων των κομμάτων. Δηλαδή η Νέα Δημοκρατία έχει πράγματα από το Κέντρο και από τη φιλελεύθερη Αριστερά. Το Κέντρο έχει πάρα πολλά πράγματα από την Κεντροδεξιά και την Κεντροαριστερά. Το ίδιο και η Αριστερά. Και ιδίως η Αριστερά που ζήσαμε τα τελευταία δέκα χρόνια είχε πάρα πολύ φιλελευθερισμό. Οπότε πιστεύω ότι είναι λογικό πολλά πράγματα να είναι δανεικά. Πιστεύω όμως ότι τα δύο κόμματα θα είναι ανταγωνιστικά, γιατί και οι δύο διεκδικούν την κοινωνική πίτα.
Υπήρξατε στο στενό περιβάλλον του κ. Τσίπρα όταν ο ίδιος άσκησε την εξουσία. Βλέπετε σήμερα κάποιο πρόσωπο από τον χώρο της αντιπολίτευσης που να μπορεί να διεκδικήσει πειστικά τη διακυβέρνηση της χώρας απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη;
Πρώτα απ’ όλα δεν πιστεύω ότι διεκδικεί πειστικά ο Τσίπρας την κυβέρνηση. Νομίζω ότι και ο Τσίπρας παλεύει με νύχια και με δόντια να βγει δεύτερος. Δεν έχω ακούσει να θέλει και να λέει κάτι τέτοιο. Και δεν θα μιλήσω για τα γκάλοπ και τις μετρήσεις. Μιλάμε για το πώς φαίνεται το πράγμα, από το πώς μιλάνε και από το τι λένε.
Κάποιο άλλο κόμμα;
Η αλήθεια είναι ότι υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσαμε να πούμε ναι. Σήμερα είναι πάρα πολύ δύσκολο να πούμε ότι κάποιος ανταγωνίζεται τον Κ. Μητσοτάκη, και αυτό λόγω της αναξιοπιστίας που προβάλλουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Για παράδειγμα, αν αύριο είχαμε εκλογές και είχαμε στο μυαλό μας να πέσει ο Κ. Μητσοτάκης, αυτό δεν το θεωρώ αίτημα. Αίτημα θεωρώ να ανατρέψουν και να βάλουν στο χρονοντούλαπο της ιστορίας τον νεοφιλελευθερισμό και όχι τον κ. Μητσοτάκη.
Αλλά είναι εντυπωσιακό ότι κανένα κόμμα από την αντιπολίτευση δεν θέλει να συνεργαστεί με κάποιο άλλο. Είναι φοβερό, έτσι δεν είναι; Ενώ, μάλιστα, κανένα από τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν φαίνεται να έχει ρεύμα. Και δεν έχει ρεύμα γιατί δεν είναι αξιόπιστο. Και ιδίως από την Κεντροαριστερά και από την Αριστερά. Ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε η Νέα Αριστερά, ούτε το κόμμα του Τσίπρα είναι αξιόπιστα.
Είναι κόμματα, άνθρωποι και στελέχη που έκαναν πραξικοπήματα, παραβίασαν δημοκρατικές αρχές, απαξίωσαν τη δημοκρατία, τον λαό, την κοινωνία τους. Ενώ ως κόμματα έκαναν δολοπλοκίες μεταξύ τους για να ακυρώσουν αποτελέσματα.
Και στο τέλος βλέπουμε ότι τα δύο κόμματα σέρνονται και διαλύονται για να πάνε στην αυλή του Τσίπρα. Γιατί ο Τσίπρας λειτουργεί ως φεουδάρχης πλέον και όχι ως κάποιος ηγέτης. Δεν είναι με την ηγεσία, είναι με την ηγεμονία. Είναι διαφορετικό πράγμα η ηγεμονία. Η ηγεμονία είναι κάτι αντιδημοκρατικό.
Με λίγα λόγια, ο Α. Τσίπρας δεν θέλει κανέναν για να συνεργαστεί. Αλλά και οι άλλοι θεωρούν τον εαυτό τους πάρα πολύ καλό για να συνεργαστούν. Άρα, αν είστε ένας άνθρωπος που έχει δίλημμα τι να ψηφίσει, στο τέλος θα επικρατήσει, νομίζω, η αντίληψη ότι θέλει σταθερότητα. Γιατί να ψηφίσω κάποιον από αυτούς; Δεν θα κυβερνήσει κανένας τους. Και το τελευταίο είναι ότι δεν ξέρουν ούτε καν να χειρίζονται σωστά το επίδικο.
Ποιο θεωρείτε ότι είναι σήμερα το μεγαλύτερο μειονέκτημα και ποιο το μεγαλύτερο πλεονέκτημα της κυβέρνησης Μητσοτάκη; Υπάρχει κάποιος τομέας στον οποίο η κυβέρνηση έχει πετύχει περισσότερα από όσα αναγνωρίζουν οι πολιτικοί της αντίπαλοι;
Θεωρώ ότι όλες οι κυβερνήσεις έχουν θετικά πράγματα. Το ζήτημα είναι αν τα αρνητικά βαρύνουν τόσο ώστε να δημιουργήσουν πρόβλημα και να ανατρέψουν τα προγνωστικά ή τις διαθέσεις.
Ο κ. Μητσοτάκης και η Νέα Δημοκρατία για να βγουν με την πρώτη και αυτοδύναμοι, θα είναι γιατί πρέπει να χειριστούν τρία πράγματα.
Το ένα από αυτά είναι η ακρίβεια ή η φτώχεια. Το άλλο που πρέπει να κάνει, κατά την άποψή μου, είναι να δώσει μία ώθηση στη μικρομεσαία επιχείρηση για ανάπτυξη. Θα μπορούσε, για παράδειγμα, έστω για 200 χιλιάρικα τον χρόνο, ο φόρος να είναι ένα 15%. Οπότε το ένα είναι η ανάπτυξη και το άλλο το βιοποριστικό. Αν τα αντιμετωπίσει αυτά τα πράγματα ο κύριος Μητσοτάκης, νομίζω ότι μπορεί να πάρει και αυτοδυναμία.
Και μια τελευταία ερώτηση: Συμφωνείτε με την πρόταση ορισμένων να συνεργαστεί ο Τσίπρας με τον Ανδρουλάκη προκειμένου να αντιμετωπίσουν τον Μητσοτάκη; Την εξέφρασε, πάνω-κάτω, ο κ. Δούκας.
Ούτε ο ένας θέλει τον άλλον ούτε ο άλλος τον άλλον. Θέλει όμως ο καθένας να είναι αρχηγός του άλλου. Έτσι δεν γίνονται οι συνεργασίες. Όσο για τον Χ. Δούκα, δεν μπορώ να πω πολλά. Μπέρδεψε τους ρόλους του. Είδε τη σκιά του να μεγαλώνει. Νομίζει ότι είναι κάποιος άλλος.
ίναι ο δήμαρχος για τον οποίο έχουμε όλοι μας παράπονα και η πρόταση που έκανε είναι υποτιμητική για το ΠΑΣΟΚ και το υπονομεύει προεκλογικά. Οπότε πιστεύω ότι ο κύριος Δούκας υπονομεύει, θέλει να υπονομεύσει το ΠΑΣΟΚ και τον Ν. Ανδρουλάκη, να οδηγηθούν σε διάλυση, ώστε αυτή η διάλυση να δημιουργήσει μετά τους όρους για να υπάρξει ένα κόμμα υπό την ηγεμονία του φεουδάρχη Τσίπρα. Αυτός είναι ένας σχεδιασμός τους. Οχι συνωμοτικός. Αλλά υπαρκτός.
