Από τις 28 Δεκεμβρίου το Ιράν φλέγεται. Όχι μεταφορικά και σίγουρα όχι υπερβολικά, αλλά με πραγματικούς νεκρούς, πραγματικές συλλήψεις και μια κοινωνία που σπρώχνεται στα όριά της.
Διαδηλώσεις για τη φτώχεια, την ακρίβεια και την καθημερινή ταπείνωση ενός λαού που ζει πάνω σε τεράστιο φυσικό πλούτο, τον οποίο βλέπει να εξαφανίζεται προς όφελος ενός αυταρχικού καθεστώτος. Κι όμως, γύρω μας επικρατεί μια παράξενη σιωπή. Όχι καθολική. Επιλεκτική.
Είναι η σιωπή όλων εκείνων των αριστερών αλληλέγγυων που κατά τα άλλα δεν χάνουν ευκαιρία να υψώσουν φωνή. Των αναγνωρίσιμων προσώπων της ευρύτερης αριστεράς, ηθοποιών, τραγουδιστών, δημοσιογράφων και ανθρώπων του πνεύματος, που κινητοποιούνται με αξιοθαύμαστη ταχύτητα όταν ο «κατατρεγμένος» εξυπηρετεί το σωστό αφήγημα. Όταν υπάρχει περιθώριο να καταδικαστεί η Δύση, το Ισραήλ ή γενικά ο δυτικός κόσμος, τότε οι λέξεις περισσεύουν, οι συγκινήσεις δηλώνονται δημόσια και οι πλατείες γεμίζουν πανό.
Για το Ιράν, όμως, ούτε ψίθυρος. Παρότι οι μέγιστες εκτιμήσεις ανεβάζουν τους νεκρούς σε περισσότερους από 2.000. Παρότι τουλάχιστον 544 θάνατοι έχουν επιβεβαιωθεί, εκ των οποίων οι 490 αφορούν διαδηλωτές, με δεκάδες παιδιά ανάμεσά τους. Παρότι οι συλλήψεις έχουν ξεπεράσει τις 10.000, με ανήλικους και φοιτητές να στοιβάζονται στις φυλακές. Παρότι νοσοκομεία γεμίζουν με ανθρώπους που χάνουν την όρασή τους από σκάγια και παρότι ολόκληρη η χώρα έχει βυθιστεί σε ψηφιακό σκοτάδι για να μην καταγράφεται η πραγματικότητα.
Το καθεστώς που ευθύνεται για αυτή τη βαρβαρότητα δεν είναι κάποια αφηρημένη έννοια. Είναι ένα σκληρό, θεοκρατικό και βαθιά διεφθαρμένο σύστημα εξουσίας που έχει σπαταλήσει τα έσοδα ενός πλούσιου κράτους όχι για τον λαό του, αλλά για να χρηματοδοτεί τρομοκρατικές οργανώσεις και να συντηρεί μια μόνιμη περιφερειακή σύγκρουση με μοναδικό στρατηγικό στόχο τον αφανισμό του Ισραήλ. Αυτά όμως δεν προσφέρονται για εύκολα συνθήματα, ούτε για ηθικές επιδείξεις χωρίς κόστος.
Για τη Γάζα υπήρξαν κραυγές. Για τη Βενεζουέλα αναλύσεις. Ακόμη και για τον βομβαρδισμό των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν είχαμε οργισμένες καταγγελίες. Για τους Ιρανούς που σκοτώνονται στους δρόμους τους από το ίδιο τους το κράτος, επικρατεί άκρα του τάφου σιωπή.
Και αυτή η σιωπή δεν είναι ουδέτερη. Είναι επιλογή. Και αποκαλύπτει ότι για κάποιους η αλληλεγγύη δεν αφορά τους ανθρώπους, αλλά το ποιος τους καταπιέζει και αν αυτός ο καταπιεστής είναι ιδεολογικά χρήσιμος. Έτσι όμως η ηθική δεν είναι στάση ζωής, αλλά αξεσουάρ. Και όσο κι αν προσπαθούν να το κρύψουν, αυτό ακούγεται πιο δυνατά από κάθε σύνθημα.
