Η αριστερά έχει μια διαχρονική αδυναμία: λατρεύει τους δικτάτορες, αρκεί να είναι «αντιδυτικοί».
Ο πρόλογος δεν χρειάζεται περιστροφές. Με αφορμή τη σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο, σύσσωμη η αντιπολίτευση –μαζί και το γεροντάκι του πολιτικού muppet show να κουνά απειλητικά το δάχτυλο από το παρασκήνιο– ανακάλυψε ξαφνικά το διεθνές δίκαιο. Και έσπευσε να χρεώσει στον πρωθυπουργό περίπου εθνική ενοχή, επειδή τόλμησε να πει το αυτονόητο: «δεν είναι ώρα να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πράξεων».
Η κατηγορία είναι τόσο βολική όσο και υποκριτική. Όποιος δεν σπεύδει να καταδικάσει, βαφτίζεται ένοχος. Όποιος δεν παριστάνει τον αυτοδιορισμένο διεθνή δικαστή, θεωρείται ότι «ξεπλένει». Στην πραγματικότητα, ο πρωθυπουργός έκανε αυτό που κάνουν οι σοβαροί ηγέτες: διαχώρισε τη θεσμική νηφαλιότητα από την εύκολη ηθικολογία. Η φράση που προκάλεσε υστερία δεν είναι υπεκφυγή, αλλά άρνηση να μετατραπεί η εξωτερική πολιτική της χώρας σε καφενειακή ανάλυση. Μόνο στην ελληνική αντιπολίτευση θεωρείται αμάρτημα το να μη μιλάς σαν σχολιαστής πάνελ για ζητήματα διεθνούς δικαίου.
Και μιας και μιλούν όλοι για διεθνές δίκαιο, ας το ανοίξουμε. Το Άρθρο 2§4 του Χάρτη του ΟΗΕ απαγορεύει τη χρήση βίας κατά της εδαφικής ακεραιότητας και της πολιτικής ανεξαρτησίας κρατών. Δεν παρέχει ασυλία σε απονομιμοποιημένους ηγέτες που δεν αναγνωρίζονται ως νόμιμοι αρχηγοί κράτους. Το Άρθρο 51 κατοχυρώνει το δικαίωμα νόμιμης αυτοάμυνας απέναντι σε συνεχιζόμενη ένοπλη απειλή. Η ναρκο-τρομοκρατία, είτε αρέσει είτε όχι, έχει αναγνωριστεί από κράτη και διεθνείς οργανισμούς ως τέτοια απειλή. Το να αγνοείται αυτό δεν είναι νομική θέση· είναι πολιτική σκοπιμότητα.
Στο ίδιο πνεύμα, η επίκληση της ασυλίας αρχηγού κράτους λειτουργεί μόνο όταν υπάρχει αρχηγός κράτους. Όχι όταν μιλάμε για έναν άνθρωπο που αντιμετωπίζεται διεθνώς ως επικεφαλής εγκληματικού μηχανισμού. Το διεθνές δίκαιο δεν σχεδιάστηκε για να προσφέρει καταφύγιο σε δικτάτορες, αλλά για να ρυθμίζει σχέσεις μεταξύ κρατών.
Κάπου εδώ επιστρατεύεται και η Κύπρος, ως πρόχειρο παράδειγμα. Μόνο που δεν υπάρχει καμία σύγκριση. Άλλη περίπτωση διακρατικής εισβολής, άλλη υπόθεση σύλληψης απονομιμοποιημένου ηγέτη. Η σύγχυση είναι εσκεμμένη. Και βολική.
Και βέβαια, οι ίδιοι που σήμερα ανακαλύπτουν τον Χάρτη του ΟΗΕ, τον είχαν ξεχάσει επιδεικτικά όταν η Ρωσία ισοπέδωνε την Ουκρανία. Εκεί το διεθνές δίκαιο έγινε «γεωπολιτική πολυτέλεια». Γιατί η αριστερά έχει μια διαχρονική αδυναμία: λατρεύει τους δικτάτορες, αρκεί να είναι «αντιδυτικοί».
Ο επίλογος είναι απλός. Δεν έχουμε κρίση διεθνούς δικαίου. Έχουμε κρίση πολιτικής σοβαρότητας. Και κάποιοι παίζουν θέατρο, ενώ άλλοι κυβερνούν.
