Η εξωτερική πολιτική δεν είναι πεδίο μικροκομματικής αντιπαράθεσης και εκμετάλλευσης.
Η σύνδεση που επιχειρήθηκε από τα κόμματα της αντιπολίτευσης της υπόθεσης του καθεστώτος Μαδούρο με την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και την εισβολή της Τουρκίας στην Κύπρο έρχεται απλά να επιβεβαιώσει ότι η άσκηση εξωτερικής πολιτικής δεν είναι ένα παιγνίδι εντυπώσεων στο πλαίσιο της εργαλειοποίησης και της μικροκομματικής εκμετάλλευσης.
Όπως έγινε και στην περίπτωση της Γάζας και της αντίδρασης του Ισραήλ μετά τη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου του 2023, έτσι και τώρα στην αντιπολίτευση, με το ΠΑΣΟΚ να επιχειρεί να κατακτήσει τα πρωτεία στην κριτική και την επιθετική ρητορική, βρίσκεται σε εξέλιξη μια επίθεση κατά του πρωθυπουργού σε προσωπικό επίπεδο.
Το πρόβλημα είναι πως στην περίπτωση του Νικολάς Μαδούρο μιλάμε για ένα καθεστώς δικτατορικό. Για ένα καθεστώς που βρίσκεται στην εξουσία μέσα από νοθευμένες –κατά γενική ομολογία– εκλογικές διαδικασίες με τους ηγέτες της αντιπολίτευσης είτε να βρίσκονται σε φυλακές είτε να αναγκάζονται να φύγουν από τη χώρα όπως και εκατομμύρια πολιτών.
Το 2019, για παράδειγμα, χιλιάδες Βενεζουελάνοι βρέθηκαν στις φυλακές και πολλοί σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων. Το 2024 οι εκλογές «ανέδειξαν» και πάλι τον Μαδούρο στη θέση του προέδρου, την ώρα που οι καταγγελίες για βία και νοθεία πλημμύρισαν τη Βενεζουέλα και τον ελεύθερο κόσμο.
Είναι χαρακτηριστικό πως τη νίκη του Νικολάς Μαδούρο αναγνώρισαν Ρωσία, Κίνα, Ιράν και Τουρκία. Οι ίδιες χώρες που αντέδρασαν με τις εξελίξεις, με τη Μόσχα μάλιστα να καταγγέλλει την επιχείρηση που οδήγησε στη σύλληψη του Μαδούρο. Σημειώνουμε ότι ΗΠΑ, Ευρωπαϊκή Ένωση και δεκάδες άλλες χώρες δεν είχαν αναγνωρίσει το καθεστώς.
Κι όμως, στην Ελλάδα τα κόμματα της αντιπολίτευσης ενοχλήθηκαν διότι, λέει, ο πρωθυπουργός δεν μίλησε για το διεθνές δίκαιο καθώς και για το ότι ανέφερε πως δεν είναι ώρα να μιλήσουμε για τη νομιμότητα, ξεκαθαρίζοντας όμως πως «η Ελλάδα θα δράσει σε συντονισμό με τους εταίρους της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ για το ζήτημα».
Ουδείς τάσσεται υπέρ ανάλογων παρεμβάσεων. Αν και θα έπρεπε κάποιοι να δουν και τις αναφορές που έγιναν στο Cartel de los Soles τα ηνία του οποίου φέρονται να έχουν τα μέλη του καθεστώτος Μαδούρο, σύμφωνα με στοιχεία που υπάρχουν και από την περίοδο διακυβέρνησης των ΗΠΑ από τον Τζο Μπάιντεν και τη διακίνηση ναρκωτικών, κυρίως κοκαΐνης, που σε ετήσια βάση ανέρχεται σε δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ. Μια ματιά στην έρευνα του NarcoFiles: The New Criminal Order θα έδινε κάποιες απαντήσεις.
Σε κάθε περίπτωση, η εξωτερική πολιτική δεν είναι πεδίο μικροκομματικής αντιπαράθεσης και εκμετάλλευσης. Εκτός των άλλων, το ατυχές παράδειγμα με την Τουρκία το επιβεβαιώνει. Ειδικά όταν η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη έχει θωρακίσει αμυντικά και διπλωματικά τη χώρα ώστε να μπορεί να στέκεται στη σωστή πλευρά της ιστορίας.
*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο».
