Για τον λαό της Βενεζουέλας η πτώση του Μαδούρο είναι το τέλος μιας καθημερινότητας φτώχειας, φόβου και εξευτελισμού.
Αλήθεια, πώς θα ένιωθε ο λαός της Βενεζουέλας, που έχει ξεχυθεί στους δρόμους σε ξέφρενους πανηγυρισμούς για την απομάκρυνση του δικτάτορα Μαδούρο από την εξουσία, αν έβλεπε το ΚΚΕ και άλλες αριστερές συλλογικότητες να διαμαρτύρονται με σημαίες της χώρας τους για την απομάκρυνση αυτή;
Ίσως να πίστευε πως πρόκειται για κάποιο κακόγουστο αστείο. Ή για μια παρεξήγηση τόσο βαθιά, που δεν γεφυρώνεται ούτε με λέξεις ούτε με ιδεολογίες. Γιατί για τον λαό της Βενεζουέλας η πτώση του Μαδούρο δεν είναι «ιμπεριαλιστικό πραξικόπημα», ούτε γεωπολιτική σκακιέρα. Είναι ανάσα. Είναι το τέλος μιας καθημερινότητας φτώχειας, φόβου και εξευτελισμού.
Όταν άνθρωποι που δεν είχαν γάλα για τα παιδιά τους, που έβλεπαν νοσοκομεία χωρίς φάρμακα και μισθούς που δεν αγόραζαν ούτε ψωμί, πανηγυρίζουν, τότε κάτι πολύ συγκεκριμένο έχει συμβεί: ένας αυταρχικός μηχανισμός κατέρρευσε. Και όμως, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, κάποιοι υψώνουν σημαίες στο όνομα ενός καθεστώτος που οι ίδιοι οι πολίτες του αποδοκίμασαν στους δρόμους.
Η ειρωνεία είναι σκληρή. Στο όνομα της «αλληλεγγύης στους λαούς», αγνοείται ο ίδιος ο λαός. Στο όνομα της «αντίστασης», υποστηρίζεται ένας ηγέτης που κυβέρνησε με καταστολή, λογοκρισία και πείνα. Η ιδεολογία μετατρέπεται σε φίλτρο που θολώνει την πραγματικότητα και ακυρώνει την ανθρώπινη εμπειρία.
Ίσως τελικά το πιο προσβλητικό δεν είναι η διαμαρτυρία. Είναι η αδυναμία να ακούσεις τη χαρά του άλλου. Να αποδεχτείς ότι ένας λαός μπορεί να ξέρει καλύτερα από εσένα τι σημαίνει ελευθερία. Και πότε, επιτέλους, τη γεύτηκε.
