Από τις τελευταίες ημέρες του 2025 το Ιράν βιώνει μια από τις μεγαλύτερες λαϊκές εξεγέρσεις των τελευταίων δεκαετιών.
Οι διαδηλώσεις έχουν εξαπλωθεί πλέον σε όλες τις 31 επαρχίες, με εκατομμύρια πολίτες να κατεβαίνουν στους δρόμους. Οι διαδηλωτές δεν βγαίνουν στους δρόμους απλά για την κατάρρευση του νομίσματος, αλλά ζητούν την πτώση της Ισλαμικής Δημοκρατίας, με συνθήματα όπως «Ούτε Γάζα ούτε Λίβανος, η ζωή μου για το Ιράν!».
Το καθεστώς απάντησε με ακραία βία: διακοπή του ίντερνετ από τις 8 Ιανουαρίου, χιλιάδες συλλήψεις, εκατοντάδες νεκροί (πάνω από 490 σύμφωνα με τη HRANA μέχρι τις 11 Ιανουαρίου) και μαζική χρήση πραγματικών πυρομαχικών. Γυναίκες και νεολαία πρωτοστατούν, καίγοντας φωτογραφίες του Χαμενεΐ και αρνούμενες τη θεοκρατική καταπίεση.
Παρά τα όσα συμβαίνουν, η διεθνής Αριστερά και οι λεγόμενοι προοδευτικοί ακτιβιστές παραμένουν σιωπηλοί, σαν να ταλαιπωρούνται μαζικά από αφωνία. Η αντίθεση με την Παλαιστίνη είναι κραυγαλέα: από τον Οκτώβριο του 2023, εκατομμύρια πολιτών διαδηλώνουν στη Δύση με σύνθημα το «Free Palestine», ενώ τα πανεπιστήμια χωρών της Δύσης έχουν γίνει τόπος στρατολόγησης διαδηλωτών.
Η κινητοποίηση ήταν μαζική, συνεχής και ηχηρή. Στο Ιράν, όμως, αυτή η φωνή απουσιάζει. Οι ίδιοι κύκλοι που καταγγέλλουν «γενοκτονία» στη Γάζα και απαιτούν ανθρώπινα δικαιώματα, αγνοούν συστηματικά τις εκτελέσεις, τα βασανιστήρια και την έμφυλη καταπίεση στο Ιράν.
Οι λόγοι είναι κυρίως ιδεολογικοί και γεωπολιτικοί. Πολλοί αριστεροί βλέπουν το Ιράν ως αντιιμπεριαλιστικό ανάχωμα εναντίον των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Η κριτική εναντίον του θεωρείται αυτομάτως «ισλαμοφοβική» ή «δυτική προπαγάνδα», ενώ από την άλλη η στήριξη στην Παλαιστίνη ταιριάζει τέλεια στο αντιδυτικό αφήγημα.
Επιπλέον, η αποστροφή για κάθε κίνηση που μπορεί να ευνοήσει τον Τραμπ ή το Ισραήλ (που εκφράζουν ανοιχτά συμπαράσταση στους διαδηλωτές) ενισχύει την αφωνία. Για κάποιους ο φόβος «πολιτιστικής ευαισθησίας» και η αποφυγή κατηγοριών για ισλαμοφοβία παίζουν επίσης ρόλο.
Στην πραγματικότητα, η σιωπή της Αριστεράς δεν είναι ουδετερότητα· είναι επιλεκτική τύφλωση που υπονομεύει την όποια αξιοπιστία τής έχει απομείνει στον αγώνα για ανθρώπινα δικαιώματα. Όταν η καταπίεση δεν ταιριάζει στην ιδεολογική αφήγηση, γίνεται αόρατη. Και αυτό είναι πραγματικό σκάνδαλο, ειδικά για αυτούς που κουνάνε το δάχτυλο της ευαισθησίας στους υπολοίπους.
