Τι να πρωτοπεί κάποιος για το θεοκρατικό καθεστώς που επιβλήθηκε στο Ιράν μετά το 1979.
Άπειρες αναλύσεις αποδεικνύουν πως το ολέθριο σφάλμα της Δύσης να ανεχτεί, αν όχι να υποβοηθήσει την επανάσταση των μουλάδων το 1979, ελπίζοντας ότι οι τελευταίοι θα ήταν του χεριού της, ήταν η βασική αιτία της άνθισης της διεθνούς ισλαμικής τρομοκρατίας, της περαιτέρω αποσταθεροποίησης της Μ. Ανατολής, της έκρηξης του ισλαμικού ριζοσπαστισμού, του αντιδυτικού μίσους και της αθρόας μετακίνησης εκατομμυρίων μουσουλμάνων στις δυτικές χώρες.
Το Ιράν, ως ιθύνων νους κυρίως και δευτερευόντως ως χρηματοδότης με πρωτεργάτη το Κατάρ, κατέστρωσαν και εφήρμοσαν το σχέδιο της παγκόσμιας επικράτησης του Ισλάμ, πρώτα στην Ευρώπη και μετά στις ΗΠΑ, «λαδώνοντας» τους πάντες και τα πάντα, κινούμενοι αποκλειστικά από το μίσος. Η ύπαρξη της τεράστιων αντιδυτικών γκράφιτι σε όλες τις κεντρικές λεωφόρους της Τεχεράνης, αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα.
Αλλά ας δούμε λίγο πρώτα πώς φτάσαμε ως εδώ. Από τις αρχές του 19ου αιώνα, η διεθνής γεωπολιτική σημασία του Ιράν αυξάνεται κατακόρυφα. Όσο περισσότερο η χώρα έρχεται σε επαφή με τις ευρωπαϊκές χώρες και τον δυτικό πολιτισμό, τόσο η κρατική εξουσία επιθυμεί τον εκσυγχρονισμό και τον εκδυτικισμό. Η πρώτη απόπειρα εκσυγχρονισμού της χώρας ξεκίνησε υπό τη βασιλεία του Νασερεντίν Σαχ και αφορούσε και τη μείωση της επιρροής του σιιτικού κλήρου. Η μεταρρυθμιστική αυτή απόπειρα απέτυχε.
Οι επόμενοι κυβερνήτες των Κατζάρ αύξησαν τη λαϊκή οργή και το αίτημα για μεταρρυθμίσεις. Το 1921, ο αξιωματικός της ταξιαρχίας Κοζάκων Ρεζά Χαν κατέλαβε την εξουσία και τέσσερα χρόνια αργότερα ανέλαβε ως Σάχης Ρεζά Σαχ Παχλαβί, οδηγώντας το Ιράν σε μια νέα φάση στην ιστορία του.
Για δεύτερη φορά τίθεται από τη νέα δυναστεία το αίτημα του εκσυγχρονισμού της χώρας. Ο Ρεζά Σαχ το 1935, επέβαλε την αντικατάσταση του ονόματος Περσία, με το όνομα Ιράν, διέταξε την απαγόρευση της χρήσης πέπλου για τις γυναίκες και την υποχρέωση να φορούν ρούχα «δυτικού τύπου» οι άνδρες. Ο αυταρχικός τρόπος διακυβέρνησης και ο κεμαλικού τύπου βίαιος εκδυτικισμός όμως προκάλεσαν την αντίδραση του σιιτικού κλήρου και μεγάλη δυσαρέσκεια στον πληθυσμό. Ήταν η δεύτερη αποτυχημένη μεταρρυθμιστική προσπάθεια. Ο Ρέζα Σαχ αναγκάστηκε να παραιτηθεί υπέρ του γιου του Μοχαμάντ Ρεζά Παχλαβί και στάλθηκε εξορία μέχρι το θάνατό του το 1944.
Τόσο τα νέα κόμματα, όσο και ο υπερσυντηρητικός κλήρος αμφισβήτησαν τον νεαρό Σάχη, ο οποίος εμφανιζόταν λιγότερο αυταρχικός από τον πατέρα του. Ένας ετερόκλητος συνασπισμός εθνικιστών, κληρικών και αριστερών κομμάτων, γνωστός ως Εθνικό Μέτωπο, συσπειρώνεται γύρω από τον Μοχαμάντ Μοσαντέκ, έναν πολιτικό, που ήθελε να μειώσει τις εξουσίες της μοναρχίας και του κλήρου. Έτσι, όταν έγινε πρωθυπουργός το 1951, εθνικοποίησε αμέσως την πετρελαϊκή βιομηχανία, προκαλώντας αμέσως τη βρετανική αντίδραση, που κορυφώθηκε με την εκδίωξή του από το αξίωμα. Τον Αύγουστο του 1953, ο Σάχης εγκατέλειψε τη χώρα, η κυβέρνηση Μοσαντέκ κατέρρευσε και μέσα σε μια εβδομάδα από την αναχώρησή του, ο Μοχαμάντ Ρεζά Σαχ επέστρεψε στο Ιράν και διόρισε νέο πρωθυπουργό.
Με την παλινόρθωσή του, ο Σάχης αρχίζει μία άνευ προηγουμένου μεταρρυθμιστική προσπάθεια, την τρίτη κατά σειρά στην ιστορία της χώρας, με έντονα στοιχεία εκδυτικισμού. Έπαψε να είναι τόσο διαλλακτικός, όσο στην πρώτη περίοδο της βασιλείας του και υιοθέτησε ένα πιο αυταρχικό μοντέλο διακυβέρνησης. Όσα πολιτικά κόμματα αντιστάθηκαν, φιμώθηκαν και ωθήθηκαν στο περιθώριο. Ο πρώτος που αντέδρασε, όπως ήταν αναμενόμενο, ήταν ο σιιτικός κλήρος, καθώς έχασε μεγάλο μέρος της εξουσίας του, κυρίως λόγω της δημιουργίας κοσμικών δικαστηρίων και της προώθησης της κοσμικής εκπαίδευσης, με κύριο εκπρόσωπό του τον αγιατολάχ Χομεϊνί, ο οποίος εξορίστηκε αρχικά στο Ιράκ.
Οι όποιες μεταρρυθμίσεις δεν προσέφεραν κανέναν βαθμό πολιτικής συμμετοχής. Απαγόρευση κάθε μορφής κοινωνικής και πολιτικής διαμαρτυρίας, λογοκρισία, παρακολούθηση ή παρενόχληση από τη μυστική αστυνομία ΣΑΒΑΚ, παράνομη κράτηση και βασανιστήρια ήταν στην ημερήσια διάταξη στη ζωή των Ιρανών.
Οι διανοούμενοι και οι αριστεροί άρχισαν να υποστηρίζουν ότι με τη βοήθεια των κληρικών ο Σάχης θα μπορούσε να ανατραπεί ενώ προς την ίδια κατεύθυνση, κινούνταν πια και οι Αμερικανοί με τους Βρετανούς, γιατί ο Σάχης αρνούνταν να ανανεώσει της προνομιακές τους συμβάσεις για την εκμετάλλευση του πετρελαίου και πίστευαν ότι αυτό θα το πετύχαιναν με μία καθεστωτική αλλαγή, φέρνοντας στην εξουσία τον Χομεϊνί. Την αντίθεσή τους στον Σάχη εξέφραζαν επίσης μέλη των κομμάτων Εθνικού Μετώπου και Τουντέχ, κληρικοί και άνεργοι και φτωχοί Ιρανοί.
Ο γρήγορος και βίαιος πολλές φορές εκσυγχρονισμός και οι μεταρρυθμίσεις δεν είχαν αφομοιωθεί από την κοινωνία, είτε γιατί για αιώνες το σιιτικό Ισλάμ δεν επέτρεπε κάτι τέτοιο, είτε γιατί εφαρμόστηκαν πολύ γρήγορα ενώ υπήρχε μια γενική αίσθηση ανικανότητας και διαφθοράς. Ως αποτέλεσμα, ξέσπασαν διαδηλώσεις κατά του καθεστώτος το 1978, το οποίο ανατράπηκε βίαια ένα χρόνο αργότερα. Ήταν η τρίτη αποτυχημένη μεταρρυθμιστική προσπάθεια.
Αυτό όμως που ακολούθησε ήταν κάτι πολύ χειρότερο, ήταν εφιαλτικό. Το Ιράν μέσα σε λίγα χρόνια, μετατράπηκε στην πρώτη θεοκρατία, που γνώρισε η παγκόσμια ιστορία και μάλιστα με πάρα πολύ σκληρά χαρακτηριστικά. Η διανόηση και οι αριστεροί, που βοήθησαν τους κληρικούς στην ανάληψη της εξουσίας, ήταν οι πρώτοι που θανατώθηκαν. Απηνείς διώξεις και χιλιάδες εκτελέσεις αντικαθεστωτικών ήταν η νέα πραγματικότητα. Η στρεβλή και απάνθρωπη ερμηνεία του Κορανίου επέβαλε τη σαρία και την κατάφωρη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Η Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν όμως δεν έμεινε μόνο εκεί. Έγινε η πρώτη χώρα με επιθετική σιιτική εξωτερική πολιτική. Χρηματοδότησε με δισεκατομμύρια δολάρια πάσης φύσεως σιιτικές τρομοκρατικές οργανώσεις, προκειμένου να κυριαρχήσει το σιιτικό Ισλάμ, πρώτα στη Μέση Ανατολή και στη συνέχεια να αποσταθεροποιήσει την Ευρώπη αρχικά.
Ο έλεγχος των Παλαιστινίων, της Λωρίδας της Γάζας, της Συρίας, του Λιβάνου, της Υεμένης, μέσω της Χαμάς, της Χεζμπολάχ και των Χούθι, που λειτουργούσαν σαν το μακρύ χέρι του, σε συνδυασμό με τη δημιουργία πυρηνικού προγράμματος για την κατασκευή πυρηνικών όπλων, είχε έναν και μόνο σκοπό. Την καταστροφή του Ισραήλ και την επικράτηση του σιισμού στον μουσουλμανικό κόσμο. Είναι το Ιράν μία αυτοκρατορία του Κακού; Ενσαρκώνει το απεχθές πρόσωπο του Ισλάμ, καταδεικνύοντας πόσο οπισθοδρομικό, απάνθρωπο και καταστροφικό μπορεί να γίνει το ιερατείο του ακόμη και στο τελευταίο τέταρτο του 20ου αιώνα και στις αρχές του 21ου;
Τη στιγμή που διαβάζετε αυτό το άρθρο, στο Ιράν συμβαίνει ένα κοσμοϊστορικό γεγονός, το οποίο θα αλλάξει τις παγκόσμιες ισορροπίες ξανά, όπως συνέβη το 1979. Αν οι λαϊκές εξεγέρσεις οδηγήσουν σε καθεστωτική αλλαγή, είναι σίγουρο ότι ο δυτικός κόσμος θα γίνει πιο ασφαλής, ότι θα εκλείψει ένας τεράστιος παράγοντας γεωπολιτικής αστάθειας.
Ας ελπίσουμε ότι ο ιρανικός λαός θα νικήσει και το θεοκρατικό καθεστώς θα καταρρεύσει σύντομα.
