Η «πρώτη φορά Αριστερά» που πριν από μια δεκαετία κυβέρνησε τη χώρα, αλλά αποτέλεσε πρότυπο για πολλά αριστερά κινήματα και κόμματα της Ευρώπης, φυλλοροεί αφού καθημερινά το ρεπορτάζ έχει μετατραπεί σε… Ημερήσιο δελτίο αποχωρήσεων.
Η εικόνα της Κουμουνδούρου θυμίζει πλέον το γνωστό παιδικό παιχνίδι με τη μαργαρίτα: «με θέλει, δεν με θέλει». Μόνο που στην προκειμένη περίπτωση, το ερώτημα που βασανίζει τα εναπομείναντα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είναι: «θα μείνουμε ή θα φύγουμε;».
Κάθε εβδομάδα, ένας νέος γύρος εσωστρέφειας αφαιρεί και από ένα πέταλο από το άλλοτε ισχυρό κυβερνητικό κόμμα που φαίνεται ότι το παρελθόν και το μέλλον του ορίζεται από τον Αλέξη Τσίπρα.
Οι αποχωρήσεις και οι ανεξαρτητοποιήσεις βουλευτών διαδέχονται η μία την άλλη και η Κοινοβουλευτική Ομάδα συρρικνώνεται σε βαθμό που απειλείται η ίδια η πολιτική της υπόσταση. Η βάση παρακολουθεί αμήχανη τις αλλεπάλληλες παραιτήσεις ηγετικών στελεχών και τις σκληρές εσωκομματικές κόντρες για τον έλεγχο των μηχανισμών.
Το μεγάλο ρίσκο για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι να μείνει στο τέλος με ένα γυμνό κοτσάνι στο χέρι. Αν η εσωτερική αιμορραγία δεν σταματήσει άμεσα, είτε με την εκλογή του Παύλου Πολάκη είτε της Ρένας Δούρου, ο ιστορικός κύκλος του κόμματος δεν θα κλείσει απλώς, θα σβήσει οριστικά. Τα εναπομείναντα στελέχη οφείλουν να καταλάβουν ότι η μαργαρίτα έχει ελάχιστα πέταλα ακόμα.
