Ο Αλέξης Τσίπρας έγινε η αφορμή να θυμηθούμε ότι το παρελθόν μιας οικονομίας που εστιάζει στην αύξηση των φόρων βαραίνει περισσότερο από το μέλλον.
Για να μην αδικούμε τον πρόεδρο της ΕΛΑΣ, δεν είναι ο μόνος. Ολα τα κόμματα της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς που επιδιώκουν την επιστροφή στο μοντέλο που φορολογεί σε μεγάλο βαθμό, προστατεύει σε μεγάλο βαθμό, αλλά έχει μικρή ανάπτυξη.
Αυτό που δεν χωράει στο μυαλό τους –γι’ αυτό και μέμφονται την κυβέρνηση– είναι ότι η αναδιανομή των εισοδημάτων δεν επιτυγχάνεται με αύξηση φόρων. Το επιχείρημα που επικαλείται ο Αλέξης Τσίπρας, ότι κυβέρνησε σε διαφορετικές συνθήκες από τις σημερινές, δεν ευσταθεί γιατί οι σημερινές θέσεις του δεν διαφέρουν από τις προηγούμενες: Φόροι!
Αυτή είναι η αγωνία, αλλά και ο εφιάλτης της μεσαίας τάξης, σε αντίθεση με την αγωνία της Αριστεράς να επιστρέψει ως «κυβερνώσα» ώστε να ξαναδοκιμάσει διά της μεθόδου της φορολογικής αφαίμαξης να επιβάλει κοινωνική δικαιοσύνη.
Το αποτέλεσμα είναι η Ελλάδα να παραμένει με ανώτατο φορολογικό συντελεστή στο 44% (από 45% επί ΣΥΡΙΖΑ) που αν και βρίσκεται κοντά στον ευρωπαϊκό μέσο όρο, για τα δεδομένα μιας φιλελεύθερης κυβέρνησης όπως αυτή, που έχει μειώσει περισσότερους από 80 φόρους, είναι υψηλός.
