Η σχέση του Αλέξη Τσίπρα με τους αριστερούς ψηφοφόρους δεν υπήρξε ποτέ μια απλή πολιτική σύμβαση, αλλά ένα βαθύ, εσωτερικευμένο ψυχόδραμα που θυμίζει πολιτικό «Σύνδρομο της Στοκχόλμης».
Για τα ποσοστά που εμφανίζει η ΕΛΑΣ στις δημοσκοπήσεις, ο Αλέξης Τσίπρας παραμένει ο απόλυτος ενσαρκωτής των συλλογικών τους προσδοκιών. Δεν είναι απλά ένας αρχηγός ενός νέου κόμματος, αλλά το πρόσωπο που έδωσε σάρκα και οστά στην ανάγκη για κοινωνική δικαίωση και ανατροπή όπως την φαντάζονται όσοι πιστεύουν ότι η «πρώτη φορά Αριστερά» μπορεί να επαναληφθεί με αύξοντα αριθμό.
Όταν η διάψευση του 2015 επέβαλε τη σκληρή πραγματικότητα, η σχέση αυτή δεν διερράγη, αλλά μετατράπηκε σε μια ιδιότυπη συναισθηματική εξάρτηση. Ενεργοποιώντας τον μηχανισμό της γνωστικής ασυμφωνίας, οι ψηφοφόροι προτίμησαν να δικαιολογήσουν τους συμβιβασμούς του ηγέτη, παρά να έρθουν αντιμέτωποι με το τραύμα της δικής τους ματαίωσης.
Σήμερα, η εξάρτηση αυτή επιβιώνει ως καθηλωτική αμφιθυμία. Παρά τη φθορά, τις διασπάσεις και τις αποστάσεις που πήρε από το ΣΥΡΙΖΑ, ο Αλέξης Τσίπρας παραμένει στο συλλογικό ασυνείδητο ως ο άνθρωπος που αποτύπωσε τις ελπίδες ενός κόσμου που προκειμένου να πάρει τη ρεβάνς από την ιστορία έπλασε το δικό του ιστορικό μυθιστόρημα. Αυτό το αριστερό ακροατήριο, είναι το ίδιο που σήμερα αδυνατεί να πενθήσει την απώλεια του παλιού οράματος, παραμένοντας ψυχολογικά δέσμιο ενός ενσαρκωτή που, ακόμα και με τη σιωπή ή τη μεταμόρφωσή του, συνεχίζει να ορίζει τα όρια της πολιτικής του ταυτότητας.
