ΠΑΣΟΚ, ΕΛΑΣ και λοιποί συγγενείς ζητούν από την κυβέρνηση να δώσει τα πάντα όλα την ώρα που η κρίση αποδεικνύεται ένας μαραθώνιος.
Η κρίση έχει αποδειχθεί ένας μαραθώνιος που για να αντιμετωπιστεί χρειάζεται σταθερά βήματα και αποφάσεις με βάση τα δεδομένα που διαμορφώνονται. Κι όμως η αντιπολίτευση στη χώρα κινείται σε μια λογική που θυμίζει κάπως και την περίοδο της πανδημίας και τις ενισχύσεις που δίνονταν σταδιακά.
Τι ζητούν ΠΑΣΟΚ, ΕΛΑΣ και το σύνολο των κομμάτων της αντιπολίτευσης; Να δοθεί ό,τι υπάρχει και δεν υπάρχει ως ενίσχυση στα καύσιμα και οπουδήποτε αλλού, να μειωθεί ο ΕΦΚ και ο ΦΠΑ, δηλαδή φόροι που αποτελούν έσοδα του κράτους και να δοθούν παράλληλα από 13η σύνταξη και 13ο μισθό καθώς και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς.
Και εδώ έρχεται το ερώτημα: Και μετά; Τι θα γίνει μετά αν η κρίση συνεχιστεί και μάλιστα σε μάκρος; Πώς θα χρηματοδοτηθούν ενισχύσεις και στήριξη της κοινωνίας; Με τι πόρους; Πού θα βρεθούν δηλαδή τα λεφτά.
Σκεφτείτε να είχε ακολουθηθεί αυτή η διαδικασία στην αρχή της κρίσης –και τότε το ζητούσε η αντιπολίτευση– ή την άνοιξη ή ακόμη και το καλοκαίρι. Να είχε στεγνώσει το ταμείο δηλαδή πριν φτάσουμε στο σήμερα.
Την ίδια στιγμή, η αντιπολίτευση λοιδορεί μέχρι και την επιστολή Μητσοτάκη στην Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν με την οποία ζητείται ουσιαστικά να καταστεί εφικτή η χρήση υφιστάμενων πόρων που δεν μπορούν να αξιοποιηθούν δυναμικά λόγω των ορίων στις δημοσιονομικές δαπάνες.
Δεν είναι αστείο. Δεν μπορεί να βγει η κυβέρνηση, η όποια κυβέρνηση, και να πάρει μια απόφαση που θα τινάξει ό,τι έχει γίνει μέχρι τώρα στον αέρα. Βέβαια ανάλογη στάση για παράδειγμα με τον Νίκο Ανδρουλάκη που με αφορμή την επιστολή άρχισε να απαγγέλλει στίχους στη Βουλή τηρούσε και ο Αλέξης Τσίπρας, όταν ο πρωθυπουργός με παρεμβάσεις του συμμετείχε ακόμη και στη δημιουργία του Ταμείου Ανάπτυξης.
Σε κάθε περίπτωση, αξίζει κάποιος να προνοεί, ειδικά σε περιόδους όπως αυτή η παγκόσμια κρίση προκειμένου να αντιμετωπίσει και την επόμενη αλλά και τη μεθεπόμενη ημέρα. Διαφορετικά επανέρχεται σε λογικές που οδήγησαν τη χώρα στην υπερδεκαετή οικονομική κρίση. Και αυτό μόνο σε καλό δεν μπορεί να βγει.
