Μπορεί η διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ να αντιμετωπίζεται ως μια εξέλιξη προδιαγεγραμμένη, εν τούτοις δεν πρέπει να παραγνωρίζεται ο ρόλος του Τσίπρα.
Από την περίφημη –τέτοιες ημέρες του 2015– Kolotoumpa μέχρι και σήμερα ο ρόλος του Αλέξη Τσίπρα στον ευτελισμό της Αριστεράς ήταν κεντρικός, παρά το γεγονός ότι και σήμερα επιχειρεί να εμφανιστεί ως ο ηγέτης της αλλά κάτω από ένα προσωπείο.
Επί διακυβέρνησης και αντιπολίτευσης Τσίπρα φάνηκε η γύμνια της Αριστεράς που είχε καταφέρει να κυριαρχήσει ιδεολογικά μέσα από την τακτική της μειοψηφίας που κάνει μεγάλο θόρυβο. Οι εκπρόσωποι –κατά δήλωσή τους– του λαού έδειξαν αναλαμβάνοντας την εξουσία ότι ήταν και η μόνη, μεταξύ τους, συγκολλητική ουσία.
Ο Αλέξης Τσίπρας κατάφερε να αναδείξει αυτήν την παράμετρο με τον καλύτερο δυνατό τρόπο βάζοντας τη σφραγίδα του μετά την αποχώρησή του από την Κουμουνδούρου και τη δημιουργία ενός Ι.Χ. κόμματος που, όμως, στη βάση του παραμένει στην ίδια λογική με τον ΣΥΡΙΖΑ που άφησε.
Η αντιμετώπιση που επιφύλαξε στους πρώην συντρόφους του και στο κόμμα που ο ίδιος είχε δημιουργήσει κατέρριψε κάθε αφήγημα και έριξε στον Καιάδα το αφήγημα του ηθικού πλεονεκτήματος.
Βουλευτές και στελέχη που εκλέχθηκαν με τον ίδιο αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζονται να εκλιπαρούν σχεδόν για να βρεθούν ως απλά μέλη στο νέο κόμμα του πρώην αρχηγού τους ευελπιστώντας σε μια… καλύτερη αντιμετώπιση κατά την κατάρτιση των ψηφοδελτίων εν όψει των επόμενων εθνικών εκλογών.
Ο ίδιος παρακολουθεί τη διάλυση του κόμματος εκτιμώντας ότι αν παραμείνει ενεργό θα τον ωφελήσει αφού θα μπορεί να διαχωρίζει τη θέση του από τα… βαρίδια που έχουν μείνει σε αυτό, έχοντας όμως και την αγωνία μην τυχόν και κρατήσει ένα ποσοστό ψηφοφόρων που θα μπορούσε να πάρει μαζί του αν η Κουμουνδούρου έβαζε λουκέτο πριν από τις εκλογές.
Το πρόβλημα είναι ότι θέλει να εμφανιστεί ως επικεφαλής της Αριστεράς, που όμως έχει ήδη ευτελιστεί στα μάτια του κόσμου, όπως και οι περισσότεροι εκ των εκπροσώπων της.
