Σαν σήμερα, 18 Μαρτίου 1938, ένα παράξενο ταξίδι ολοκληρωνόταν στον Πειραιά.
Δεν επρόκειτο για μια τυπική άφιξη, αλλά για μια συμβολική επιστροφή, με την καρδιά του Πιερ ντε Κουμπερτέν να φτάνει στην Ελλάδα, για να βρει τη θέση της στην Αρχαία Ολυμπία.
Ο Κουμπερτέν, γεννημένος στο Παρίσι το 1863, είχε από νωρίς στραμμένο το βλέμμα του πέρα από τα σύνορα της χώρας του. Ταξίδεψε στην Αγγλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, μελετώντας συστήματα εκπαίδευσης και δίνοντας ιδιαίτερη σημασία στη φυσική αγωγή. Για εκείνον, ο αθλητισμός δεν ήταν είδος πολυτέλειας αλλά κάτι αναγκαίο για τους πολίτες, ειδικά για μια κοινωνία που προσπαθούσε να σταθεί ξανά όρθια μετά την ήττα της Γαλλίας το 1871.
Η ιδέα που τον καθόρισε γεννήθηκε μέσα από τη μελέτη της αρχαίας Ελλάδας. Το 1892, σε μια ομιλία στη Σορβόνη, μίλησε ανοιχτά για την αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων. Δύο χρόνια αργότερα, το 1894, στο ίδιο πανεπιστήμιο, οργανώθηκε το συνέδριο που οδήγησε στη δημιουργία της Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή, με πρώτο πρόεδρο τον Δημήτριο Βικέλα. Η απόφαση ήταν σαφής, οι πρώτοι σύγχρονοι Αγώνες θα γίνονταν στην Αθήνα.
Έτσι κι έγινε. Το 1896, στο ανακαινισμένο Παναθηναϊκό Στάδιο, οι Ολυμπιακοί Αγώνες επέστρεψαν στη ζωή, συνδέοντας το παρελθόν με τον νέο κόσμο που διαμορφωνόταν. Ο Κουμπερτέν ανέλαβε λίγο αργότερα την προεδρία της ΔΟΕ και παρέμεινε σε αυτή για δεκαετίες, καθορίζοντας την πορεία του θεσμού.
Δεν έλειψαν όμως και οι εντάσεις. Η στάση του απέναντι στη Μεσολυμπιάδα του 1906 δημιούργησε ρήγματα, ακόμη και στη σχέση του με τον Βικέλα.
Παρ’ όλα αυτά, το έργο του συνέχισε να επεκτείνεται:
- σχεδίασε την ολυμπιακή σημαία,
- προώθησε το σύνθημα «Citius, Altius, Fortius» και, - το 1912, τιμήθηκε με χρυσό μετάλλιο λογοτεχνίας για την «Ωδή στον αθλητισμό».
Όταν πέθανε το 1937 στη Γενεύη, είχε ήδη φροντίσει για το τελευταίο, πιο προσωπικό του αίτημα. Η καρδιά του να τοποθετηθεί στην Ολυμπία, στον τόπο που συμβόλιζε όλα όσα υπηρέτησε. Έναν χρόνο μετά, το ταξίδι αυτό πραγματοποιήθηκε.
Λίγες μέρες αργότερα, στις 26 Μαρτίου, η τελετή ολοκληρώθηκε. Από τότε, κάθε φορά που ανάβει η ολυμπιακή φλόγα, η πορεία ξεκινά με μια στάση μπροστά στη στήλη που τη φιλοξενεί. Εκεί όπου ένας άνθρωπος που γεννήθηκε μακριά από την Ελλάδα, βρήκε έναν τρόπο να συνδεθεί μαζί της για πάντα.
