Λένε ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα και αυτό ταιριάζει γάντι στην περίπτωση του Αλέξη Τσίπρα, με αφορμή την (διπλή) άνοδό του στη Θεσσαλονίκη.
Ο επικεφαλής της ΕΛΑΣ πρόκειται να παρουσιάσει το οικονομικό του πρόγραμμα την επόμενη Τετάρτη πριν από την άνοδο του Κυριάκου Μητσοτάκη για τα εγκαίνια της ΔΕΘ και τις κυβερνητικές εξαγγελίες, ενώ θα έχει μία ευκαιρία ακόμη την εβδομάδα μετά την ομιλία του πρωθυπουργού να αναλύσει τις θέσεις του.
Γράφει η Έρση Παπαδάκη
Το κρίσιμο ερώτημα συνεπώς είναι ποιο πρόγραμμα και ποιες θέσεις θα παρουσιάσει ο κ. Τσίπρας, καθώς έως τώρα έχουμε δει και ακούσει αποσπασματικές προτάσεις από στελέχη της ΕΛΑΣ, οι οποίες μάλιστα είναι συχνά και αντιφατικές.
Ο ίδιος έχει προαναγγείλει μέσα από τις αναφορές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πως το οικονομικό πρόγραμμα της ΕΛΑΣ θα εστιάζει στη δίκαιη ανάπτυξη, την παραγωγική ανασυγκρότηση και την επανίδρυση του κοινωνικού κράτους και θα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον να δούμε πώς εννοεί όλα αυτά ο κ. Τσίπρας.
Γυρίζοντας ωστόσο τον χρόνο μία δεκαετία (και κάποια χρόνια) πίσω, ο ίδιος, ως πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ τότε, παρουσίασε το περίφημο «πρόγραμμα Θεσσαλονίκης». Ενα πρόγραμμα που κοστολογήθηκε με μετριοπαθείς υπολογισμούς σε περίπου 15 δισ. ευρώ την εποχή που γινόταν σούσουρο για τα περίπου 700 εκατ. ευρώ του περιβόητου mail Χαρδούβελη.
Ηταν η ίδια εποχή που ο ΣΥΡΙΖΑ και ο γεμάτος… αυταπάτες –κατά δήλωσή του– κ. Τσίπρας έταζαν πως θα σκίσουν τα μνημόνια στο περιστύλιο της Βουλής και θα τα καταργούσαν «με έναν νόμο και ένα άρθρο». Ηταν τότε που ο υποψήφιος πρωθυπουργός της χώρας, παρουσιάζοντας το «πρόγραμμα Θεσσαλονίκης», έλεγε για τον ΕΝΦΙΑ ότι είναι ένας άδικος φόρος και γι’ αυτό δεν διορθώνεται, παρά μόνο καταργείται.
Μέρες του 2016
Η πραγματικότητα ωστόσο ήταν εκείνη που διέψευσε τον κ. Τσίπρα μετά τις εκλογές. Ούτε τα μνημόνια σκίστηκαν και καταργήθηκαν πανηγυρικά ούτε καν ο ΕΝΦΙΑ. Και το καταστροφικό πρώτο εξάμηνο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ήταν στην πράξη αυτό που απομυθοποίησε το «πρόγραμμα Θεσσαλονίκης», αφού ο τότε πρωθυπουργός προσγειώθηκε ανώμαλα στην πραγματικότητα και μπροστά στον κίνδυνο να σβηστεί η χώρα μετά το δημοψήφισμα από τον ευρωπαϊκό χάρτη υποχρεώθηκε να συνομολογήσει σε ένα τρίτο μνημόνιο και να προκηρύξει εκλογές, ενώ στον ΣΥΡΙΖΑ γινόταν κάτι σαν μεγάλο ξεκαθάρισμα με την αποχώρηση των αντι-μνημονιακών συντρόφων του κ. Τσίπρα. Τέτοιες μέρες ήταν το 2016, για όσους έχουν κοντή μνήμη.
Σήμερα λοιπόν η κατάσταση δεν παρουσιάζει μεγάλες και σημαντικές διαφορές σε ό,τι αφορά το «πρόγραμμα Θεσσαλονίκης», με την έννοια ότι, όπως και τότε, έτσι και τώρα ο κ. Τσίπρας εμφανίζεται να τάζει στους πάντες τα πάντα. Προφανώς είναι ανέξοδο όταν κάποιος βρίσκεται στην αντιπολίτευση και η στρατηγική του να χαϊδέψει αυτιά είναι δεδομένη προκειμένου να διευρύνει το εκλογικό του ακροατήριο, αλλά δεν πρόκειται για μια υπεύθυνη στάση.
Πολύ περισσότερο όταν αντίστοιχες λογικές ήταν αυτές που έφεραν τη χώρα πριν από 15 χρόνια στο χείλος του γκρεμού και στη χρεοκοπία και την έβαλαν στο σπιράλ της ύφεσης και στον κυκεώνα των μνημονίων. Με άλλα λόγια, η πρόσφατη ιστορία έχει αποδείξει πως λεφτόδεντρα δεν υπάρχουν. Υπάρχουν όμως λαϊκιστές πολιτικοί που καταφεύγουν σ’ αυτές τις επιλογές που θεωρούν δοκιμασμένες και επιτυχημένες, παρά το γεγονός ότι εμπράκτως έχουν αποδοκιμαστεί από την πλειονότητα των πολιτών στην κάλπη.
Και η ιστορία της ΕΛΑΣ και το οικονομικό πρόγραμμα που αναμένεται να παρουσιάσει ο κ. Τσίπρας από τη Θεσσαλονίκη γι’ αυτό ακριβώς θυμίζει φάρσα: διότι οι προτάσεις μοιάζουν βγαλμένες από άλλες εποχές και χαρακτηρίζονται από την αοριστία και –κυρίως– τον λαϊκισμό προς άγραν ψήφων. Αν μάλιστα περιλαμβάνουν και τον όρο της «δημιουργικής ασάφειας», καίτοι έχει κατοχυρωθεί από τον Γιάνη Βαρουφάκη, τότε το παζλ θα έχει συμπληρωθεί και η ΕΛΑΣ δεν θα έχει κάτι να ζηλέψει από τον ΣΥΡΙΖΑ της περιόδου 2012-2015 και την «περήφανη διακυβέρνηση» του πρώτου εξαμήνου του 2015…
