Αραγε ο Αλέξης, με το μαλλί-καρφάκια των μαθητικών του χρόνων, θα πίστευε τον γκριζαρισμένο Τσίπρα όταν λέει ότι δεν θέλει να καθοδηγήσει τους νέους, αλλά να τους ακούσει;
Μεγάλωσε, αλλά δεν άλλαξε. Το ίδιο σετ απ: κουλ βλέμμα, που άλλοι το βλέπουν ως νοιάξιμο, ενδιαφέρον ή περισυλλογή, άλλοι ως συμφωνία, ετοιμότητα για δράση και αποφασιστικότητα, ενώ κάποιοι άλλοι απλώς ως… κενό. Από τη μακριά φαβορίτα και το μαλλί-καρφάκια των μαθητικών του χρόνων, ο Αλέξης Τσίπρας επέλεξε να κάνει πρώτο πλάνο –και λούπα– τη γκριζαρισμένη πλέον, αλλά πάντα περιποιημένη φαβορίτα του.
Το σχετικό πλάνο είναι, στην κυριολεξία, ο απόλυτος πρωταγωνιστής στο δεύτερο «ντοκιμαντέρ» της ΕΛΑΣ, στο οποίο ακούγεται να μιλούν οι νέοι. Και ο πρόεδρος Τσίπρας, βεβαίως, καθώς το βίντεο κλείνει με έναν μονόλογο-εξομολόγηση του ηγέτη.
Ο «Κόκκινος Γάτος» το είδε πολύ προσεκτικά και άκουσε τα λόγια πολλές φορές. Δεν έκανε τη χάρη στους δημιουργούς του να το προσπεράσει, διότι μάλλον ο στόχος τους ήταν το βίντεο απλώς να παίξει στις ροές των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.
«Είμαστε μία γενιά που μεγάλωσε στην κρίση, στη συνέχεια ήρθε ο κορονοϊός και τώρα ζούμε σε πληθωρισμό, με πόλεμο που δεν μας επιτρέπει να ζήσουμε αξιοπρεπώς», ακούγεται να λέει ο πρώτος νεαρός.
Στα αλήθεια τώρα; Τι να πουν οι γενιές που μεγάλωσαν μέσα σε παγκόσμιες συγκρούσεις, εθνικές καταστροφές, ξεριζωμούς και πανδημίες, χωρίς την προστασία των εμβολίων; Τι να πουν όσοι μετανάστευσαν στις στοές των ανθρακωρυχείων του Βελγίου; «Θεωρούμε λογικό να πρέπει να κάνουμε μία δουλειά και να βοηθάνε οι γονείς μας για να βγαίνει ο μήνας», συνεχίζει ο ίδιος. Τι να πουν οι γονείς που έκαναν τρεις δουλειές για να μεγαλώσουν τη γενιά που θέτει σήμερα αυτό το ερώτημα;
Μετά τον νεαρό εμφανίζεται μια νέα, πολύ νέα γυναίκα. «Το δημόσιο σύστημα υγείας αποτελείται μόνο από το προσωπικό του, δεν έχει τίποτα μέσα, μόνο τους εργαζόμενους που είναι στα όρια της εξάντλησης», λέει. Προφανής η υπερβολή. Πώς λειτουργούν, λοιπόν, τα νοσοκομεία; Σε ποια κτήρια; Με τι αναλώσιμα, με τι εργαστήρια και με τι χειρουργεία; Δεν έχουν θαλάμους τα νοσοκομεία μας; Δεν έχουν γιατρούς και νοσηλευτές;
«Δεν θα σπουδάσεις γιατί δεν έχουμε λεφτά να σε στείλουμε φροντιστήριο, δεν υπάρχει δωρεάν παιδεία στην Ελλάδα», καταθέτει ο τρίτος της παρέας. Πάνω από 120.000 εκπαιδευτικοί, αμέτρητα σχολεία και δεκάδες πανεπιστήμια δεν τα βλέπει;
«Μια σύγχρονη Αριστερά πρέπει να είναι συγκρουσιακή, αντιμιλιταριστική και οικολογική», ακούγεται να λέει ο επόμενος. Σωστή προσθήκη, ώστε να μη χαθεί και το παραδοσιακό ακροατήριο που εξακολουθεί να πιστεύει στις διαχωριστικές γραμμές του Ψυχρού Πολέμου.
«Απιαστο όνειρο η επαγγελματική αποκατάσταση», είναι μία ακόμη ατάκα. Λίγο δύσκολο σε μια εποχή που οι επιχειρήσεις αναζητούν εργαζομένους και δεν βρίσκουν, ενώ η αγορά εργασίας είναι πλέον παγκόσμια, χωρίς τους παλιούς χρονικούς και χωρικούς περιορισμούς.
Τίποτα ουσιαστικό
Και μετά παίρνει τον λόγο ο πρόεδρος. Εδώ μην περιμένετε ανάλυση, καθώς δεν λέει τίποτα ουσιαστικό. Ακούγονται κάποιες ακατάληπτες αναφορές για την ψηφιακή εποχή, τους boomers και τους νέους, ενώ υποστηρίζει ότι δεν θέλει να τους καθοδηγήσει, αλλά να τους ακούσει.
Αν λες αλήθεια, Αλέξη, μάλλον έχει έρθει η ώρα να παραμερίσεις ξανά. Αν πραγματικά θέλεις να δώσεις τον λόγο στους νέους, κάνε στην άκρη. Διαφορετικά, πες ανοιχτά ότι επέστρεψες επειδή σου έλειψε η εξουσία. Γιατί πώς αλλιώς να περιγράψει κανείς αυτό που πραγματικά θέλεις, όταν διεκδικείς να δουλεύουν για σένα δεκάδες ή και εκατοντάδες άνθρωποι; Φωτογράφοι, σεναριογράφοι, ηχολήπτες και κινηματογραφιστές απαιτούνται μόνο για τις ανάγκες των «ντοκιμαντέρ».
Παράλληλα, συγκεντρώνεις χρήματα από εθελοντές, πιθανότατα εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, και ζητάς από τα στελέχη στα οποία εκχωρείς αξιώματα να εργάζονται για σένα: να εμφανίζονται στα κανάλια, να γράφουν κείμενα και να πηγαίνουν σε εκδηλώσεις.
Και για φινάλε –του άρθρου, όχι του ντοκιμαντέρ– η απορία του «Γάτου»: εσύ, Αλέξη, θα σε πίστευες; Θα μαγευόσουν από τα γρήγορα, σκοτεινά, δήθεν καλλιτεχνικά ή ερασιτεχνικά πλάνα; Θα γοητευόσουν από τη γκριζαρισμένη φαβορίτα σου;
Ο Χάρης ξαναχτύπησε
Βλέπει ο Χάρης Δούκας ότι δεν βγαίνει το σενάριο της κυβέρνησης των χαμένων, δηλαδή του δεύτερου και του τρίτου κόμματος και όποιου άλλου μπορεί να προσφερθεί, και σπεύδει να αφαιρέσει την επιλογή της συνεργασίας από τον Νίκο Ανδρουλάκη.
«Η επιλογή του ΟΧΙ του Συνεδρίου αφορά ακριβώς το ΟΧΙ στη “σοσιαλδημοκρατία της αφομοίωσης”», έγραψε σε άρθρο του στην «Εφημερίδα των Συντακτών». Δηλαδή, με τον Τσίπρα και τον θυμωμένο Νίκο να κινούνται από 10% έως 20% στην καλύτερη περίπτωση, ο δήμαρχος της Αθήνας προτιμά, αντί για μια προοδευτική προσθήκη σε κυβέρνηση της ΝΔ, εκλογές μέχρι να βγει αυτοδύναμος ο Μητσοτάκης.
«Με τέτοια μυαλά, αυτό μπορεί να συμβεί και από την πρώτη Κυριακή», σχολίασε στο άρθρο ιστορικό στέλεχος του ΠΑΣΟΚ. «Ετσι δεν πάμε πουθενά», είπε στην παρέα του, σε καφέ στην πλατεία Κολωνακίου, όπου απολάμβανε τη δροσιά του ανεμιστήρα και ο «Γάτος» μας.
Και το πάρτι ξεκίνησε
Επειδή ο πρόεδρος δεν ευκαιρεί, στον δήμαρχο της Αθήνας απάντησε, μέσα από τη σελίδα του στο Facebook, ο Παναγιώτης Λούσκος, στενός συνεργάτης της Αννας Διαμαντοπούλου.
«Αυτονομία δεν σημαίνει απομόνωση. Δεν σημαίνει άρνηση των συσχετισμών. Δεν σημαίνει ότι προεξοφλούμε από τώρα είτε την ακυβερνησία είτε έναν μόνιμο ρόλο αντιπολίτευσης», έγραψε.
Η ανάρτηση συγκέντρωσε σχόλια και likes από συντρόφους που συνεχίζουν τον αγώνα τους στα κοινωνικά δίκτυα. Το πάρτι ξεκίνησε και, μόλις το… καραβάνι της 3ης Σεπτεμβρίου φτάσει στην Αθήνα από την Κρήτη, αναμένονται εξαιρετικά υψηλές θερμοκρασίες πέριξ της Χαριλάου Τρικούπη.
Αέρας κοπανιστός
«Εχουμε ήλιο και αέρα. Γιατί κοστίζει τόσο ακριβά το ρεύμα;» Το ερώτημα ανήκει στον Στέφανο Κασσελάκη και είναι πραγματικά άξιο απορίας, αν ληφθεί υπόψη η επιχειρηματική του υπόσταση.
Αέρα και ήλιο έχουμε, αλλά για να παραχθεί ενέργεια, να αποθηκευτεί, να διανεμηθεί και να φτάσει σε κάθε νοικοκυριό, θα γίνει αυτό με… αέρα κοπανιστό;
