Οι γκριζαρισμένες φαβορίτες του Τσίπρα στο ντοκιμαντέρ-ταινία μικρού μήκους, στο οποίο μιλά για τον εαυτό του, υπογραμμίζουν τη γνώση που απέκτησε κάνοντας πειραματόζωα τις Ελληνίδες και όλους τους Ελληνες.
Τι τέχνη, τι ποίημα, τι σενάριο και τι σκηνοθεσία, με τον πρωταγωνιστή-αφηγητή να είναι όλα τα λεφτά. Λεφτά; Πιπέρι! Κακή λέξη στην ΕΛΑΣ του Αλέξη. Γνωστοί και φίλοι γύρισαν το βίντεο, όπως υποστηρίζεται. Φαίνεται; Δεν φαίνεται; Μοιάζει επαγγελματικό; Τι λέτε τώρα; Δεν μπορεί καμιά κατοσταριά φίλοι να είναι επαγγελματίες.
Εσείς δεν έχετε φίλους που να σας δίνουν λεφτά –πιπέρι είπαμε– και να σας κάνουν όλες τις δουλειές δωρεάν; For free, όπως θα έλεγε και ο Αλέξης στον Μπιλ, τον Κλίντον. Τη θυμάστε, αλήθεια, εκείνη τη συνομιλία; Αυτό που έμεινε στον «Γάτο» μας από το πρώτο ντοκιμαντέρ-ταινία μικρού μήκους, στο οποίο ο πρώην πρωθυπουργός μιλά για τον εαυτό του, είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας είναι ρομαντικός.
Για την ακρίβεια, δύο δόσεις ρομαντικός και μία ρεαλιστής πλέον, καθώς θέλει να αλλάξει τον κόσμο, αλλά υπάρχουν δυσκολίες. Οι γκριζαρισμένες φαβορίτες το υπογραμμίζουν αυτό, όπως και την πείρα και τη γνώση που απέκτησε με όλους τους Ελληνες ως πειραματόζωα της πρώτης φοράς Αριστερά.
Υπαρξιακά ερωτήματα
Κατά τα άλλα, το ταινιάκι είναι επιπέδου εφηβικών ερωτημάτων. Ελπίζουμε να μην πλήρωσαν πολλά οι φίλοι και οι εθελοντές για το σενάριο, το οποίο απαντά σε ερωτήματα του τύπου «ποιος είμαι», «πού πάω», «τι κάνω», «τι είναι η πολιτική», «τι σου είναι ο άνθρωπος και η άτιμη η ζωή» και «τι είναι η πατρίδα μας».
Μην είναι οι κάμποι, μην είναι τα βουνά; Συγγνώμη, λάθος, αυτό είναι από αλλού. Δεν θέλουμε να μπερδέψουμε τον ηγέτη, αλλά, ενώ γνωρίζει τον Αγιο Αυγουστίνο και τον Αντόνιο Γκράμσι, θα πρέπει να παίζει στα δάχτυλα τον Ιωάννη Πολέμη.
Αλλωστε, το όλο εγχείρημα αποπνέει μια διάχυτη διάθεση ποιητικής αδείας, όπου τα πεπραγμένα μιας ολόκληρης διακυβέρνησης μετατρέπονται σε λυρικό ταξίδι προσωπικής αναζήτησης.
Η σκηνοθετική αυτή επιλογή δεν είναι τυχαία. Ντύνει την πολιτική αναδρομή με το απαραίτητο συναίσθημα, ώστε το αφήγημα να μη θυμίζει απολογισμό πεπραγμένων, αλλά εξομολόγηση που ζητεί κατανόηση ή, ακόμη καλύτερα, συγχώρεση.
Μπορεί ο «Κόκκινος Γάτος» να μην έχει σπουδάσει κινηματογράφο, αλλά σαν μονόλογος τού φάνηκε το ντοκιμαντέρ του Αλέξη. Παρότι προσπαθεί να εμφανιστεί απλός και λαϊκός, μόνο το γεγονός ότι μιλά για τον εαυτό του θα αρκούσε για να ενεργοποιήσει τα αντανακλαστικά ενός ψυχολόγου ή ενός υποψιασμένου πολίτη.
Ειδικά η φράση «ο μπαμπάς μου ήταν ΠΑΣΟΚ» ήταν θεϊκή. Προσπαθεί να ταυτιστεί με τον μέσο Ελληνα, καθώς κάθε οικογένεια είχε έναν που ήταν ΠΑΣΟΚ τα προηγούμενα χρόνια.
Τώρα, το ότι το 2010 ο Αλέξης ήθελε να βάλει στη φυλακή κάθε στέλεχος του ΠΑΣΟΚ δεν θα το σχολιάσουμε σε αυτή τη φάση. Δεν ήταν ο ίδιος· έφταιγε ο κακός ΣΥΡΙΖΑ, που δεν άφηνε τους ΠΑΣΟΚους ούτε σε ταβέρνα να πάνε χωρίς να διοργανώνει αυθόρμητες διαμαρτυρίες αγανακτισμένων πολιτών. Τώρα που απαλλάχθηκε από τον ΣΥΡΙΖΑ, μάλλον του γυαλίζει το ΠΑΣΟΚ και θέλει να το κάνει μια χαψιά. Ας όψεται ο Νίκος, που του επιτρέπει με την πολιτική του να κάνει τέτοιες σκέψεις.
Δηλώνει ρομαντικός, αλλά εμφανίζεται συστημικός, αν προσέξει κανείς το βιντεάκι, γιατί ντοκιμαντέρ δεν είναι. Σε κάθε περίπτωση, το πρώτο «κινηματογραφικό» δείγμα γραφής της ΕΛΑΣ επιβεβαιώνει πως ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί ένα ολικό rebranding, αφήνοντας πίσω τα παλιά λαϊκίστικα κοστούμια για χάρη ενός πιο ώριμου και συστημικού προφίλ.
Το αν το αφήγημα του «μεταμελημένου ρομαντικού» ή του πρώην αριστερού, ο οποίος όμως κατά δήλωσή του εξακολουθεί να πιστεύει στη διάκριση Αριστεράς-Δεξιάς αλλά λέει κεντρώα πράγματα, θα βρει αγοραστές στο ευρύτερο ακροατήριο μένει να φανεί.
Το μόνο βέβαιο είναι πως, όσο η Χαριλάου Τρικούπη αρκείται σε ρόλο παθητικού θεατή, ο πρώην πρωθυπουργός θα συνεχίσει να σκηνοθετεί την επιστροφή του, διεκδικώντας ξανά τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον χώρο της αντιπολίτευσης.
Το καραβάνι του Νίκου
Θέλει ο «Γάτος» να αγιάσει και από το ΠΑΣΟΚ δεν τον αφήνουν. Ποιος, στα αλήθεια, είχε την ιδέα να διοργανώσουν κομβόι στην Κρήτη, ώστε να καταλήξουν από τους διάφορους νομούς στην κεντρική εκδήλωση για την 3η του Σεπτέμβρη, που φέτος θα γίνει στο Ηράκλειο;
Θα έχουν και ντουντούκες και σημαίες; Θα φωνάζουν και συνθήματα, όπως είδαμε πρόσφατα σε μια θλιβερή παράσταση λίγων οπαδών που έχουν μείνει κάτι δεκαετίες πίσω; Στα αλήθεια τώρα, πιστεύει ο Νίκος Ανδρουλάκης ότι με αυτά θα αντιμετωπίσει το… καραβάνι του Αλέξη Τσίπρα; Συγγνώμη για τα πολλά ερωτήματα, αλλά έχουμε μείνει παγωτό, που λένε και οι νέοι μας.
Από παιδιά μέχρι εγγόνια
Ονόματα δεν θα πούμε, όχι για κανέναν άλλον λόγο, αλλά επειδή για την ώρα ο «Γάτος» μας θέλει να μιλήσει και να μοιραστεί μαζί σας κάποιες σκέψεις επί της αρχής. Το θέμα μας είναι τα τέκνα πολιτικών στην πολιτική. Φεύγει ο μπαμπάς μετά από καμιά σαρανταριά χρόνια στη Βουλή, ε, να μην μπει και το παιδί; Προφανώς και να μπει, αν έχει ακολουθήσει μια διαδρομή που θα καθιστά την ίδια ή τον ίδιο, και όχι το όνομα, υποψήφιο βουλευτή ή οτιδήποτε άλλο.
Αλλά όχι από τον ουρανό απευθείας. Είναι και για τους ίδιους, ίσως άδικο. Το καταθέτουμε επειδή κουραστήκαμε να διαβάζουμε στις ενημερωτικές σελίδες του Αυγούστου για ονόματα «πράσινων» νέων με πολύ παλιά επίθετα, που θα διεκδικήσουν την ψήφο των πολιτών στις εκλογές του 2027. Και να ήταν μόνο τα παιδιά· διαβάζουμε και για εγγόνια. Ας ασχοληθούν πρώτα με τα κοινά από τις «πρώτες τάξεις» και μετά βλέπουμε.
Ακούει τι λέει;
Ταινίες δεν γυρίζει μόνο ο Αλέξης Τσίπρας. Ο πρώτος διδάξας του είδους, με ολόκληρες σειρές, είναι ο Γιάνης Βαρουφάκης.
Στο τελευταίο επεισόδιο του «The Econoclasts», φιλοξένησε τον οικονομολόγο Ρικ Γουλφ, με τον οποίο συμφώνησε ότι οι ΗΠΑ λίγο-πολύ καταρρέουν. Ουάου, που θα έλεγε και ο ίδιος.
