Αν υπήρχε πολιτικό «ντροπόμετρο», ο Αλέξης Τσίπρας σίγουρα θα το είχε… τερματίσει.
Ο νυν επικεφαλής της ΕΛΑΣ, που τώρα παριστάνει τον τιμητή του κράτους δικαίου και έχει όλες τις οικονομικές λύσεις, διαθέτει «πλούσιο» βιογραφικό περικοπών και εν γένει υποθέσεων που μάλλον κατήργησαν οποιαδήποτε έννοια συντεταγμένου κράτους.
Πιο χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί το Μάτι: η τραγωδία με τους 104 νεκρούς αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες αποτυχίες του κρατικού μηχανισμού στη σύγχρονη ιστορία της χώρας. Οι εικόνες από τη σύσκεψη στο Συντονιστικό Κέντρο την ώρα που η Ελλάδα θρηνούσε δεκάδες θύματα, εξακολουθούν να συνοδεύουν πολιτικά τον Αλέξη Τσίπρα και τους τότε συνεργάτες του. Η προσπάθεια διαχείρισης της επικοινωνίας προηγήθηκε της πλήρους ενημέρωσης για το μέγεθος της καταστροφής και αυτό παραμένει χαραγμένο στη συλλογική μνήμη.
Στο θέμα των συντάξεων η κυβέρνηση Τσίπρα κατάφερε να δημιουργήσει πραγματικά χάος. Ενώ στο περιβόητο πρόγραμμα Θεσσαλονίκης υποσχόταν περισσότερα χρήματα, κατάργησε το ΕΚΑΣ, έφερε τον νόμο Κατρούγκαλου, επέβαλε αυξημένες κρατήσεις υπέρ υγείας και εν τέλει μείωσε δραστικά τις αποδοχές για πολλές κατηγορίες ασφαλισμένων.
Την ίδια ώρα, στο κενό έπεσαν οι υποσχέσεις για κατάργηση των μνημονίων ενώ στον κάδο απορριμμάτων πήγε η περίφημη «σκληρή διαπραγμάτευση». Στη θέση τους ήρθε το δημοψήφισμα, τα capital controls και τελικά η υπογραφή ενός τρίτου μνημονίου.
Ακολούθησαν μια σειρά υποθέσεων που δημιούργησαν σοβαρά πολιτικά ερωτήματα. Η Novartis είναι ίσως η χαρακτηριστικότερη. Αυτό που παρουσιάστηκε ως «το μεγαλύτερο σκάνδαλο από συστάσεως ελληνικού κράτους» κατέληξε να συνοδεύεται από καταγγελίες περί πολιτικής σκευωρίας, με αναφορές σε παρεμβάσεις, προστατευόμενους μάρτυρες και τον περιβόητο «Ρασπούτιν». Η υπόθεση τελικά γύρισε μπούμερανγκ σε όσους επιχείρησαν να τη μετατρέψουν σε όπλο εξόντωσης των δικών τους πολιτικών αντιπάλων.
Στο ίδιο κάδρο βρέθηκε και η υπόθεση του Μανώλη Πετσίτη. Ενός προσώπου που από κομματικός φίλος και στενός συνομιλητής υπουργικών γραφείων βρέθηκε στο επίκεντρο δημοσιευμάτων για επιχειρηματικές δραστηριότητες και σχέσεις με τη ΔΕΠΑ. Η υπόθεση, προφανώς, δημιούργησε σοβαρές σκιές γύρω από τη λειτουργία ενός παρασκηνιακού μηχανισμού επιρροής και εξουσίας.
Ζητήματα κακοδιαχείρισης
Ακολούθησαν οι καταγγελίες για τη διαχείριση των κονδυλίων του Μεταναστευτικού. Πόροι δισεκατομμυρίων ευρώ που διοχετεύθηκαν την περίοδο της προσφυγικής κρίσης βρέθηκαν στο μικροσκόπιο ερευνών, ενώ υπήρξαν αναφορές ακόμη και για παρεμβάσεις που νομιμοποιούσαν εκ των υστέρων διαδικασίες αναθέσεων. Παράλληλα, η Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης διερεύνησε συγκεκριμένες συμβάσεις που συνδέονταν με τη διαχείριση των σχετικών πόρων.
Σημαντικά ερωτήματα προκάλεσε και η κατάσταση στην οποία βρέθηκε η ΔΕΗ. Η δημόσια επιχείρηση ηλεκτρισμού έφτασε σε σημείο που ακόμη και κυβερνητικά στελέχη μετά το 2019 περιέγραφαν ως οριακό, ενώ η υπόθεση της εξαγοράς εταιρείας ενέργειας στη Βόρεια Μακεδονία αποτέλεσε αντικείμενο έντονης πολιτικής αντιπαράθεσης.
Στο μέτωπο των αποκρατικοποιήσεων, η πώληση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ έναντι 45 εκατομμυρίων ευρώ αποτέλεσε επίσης πεδίο σφοδρής κριτικής. Ειδικά όταν στελέχη του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ προηγουμένως αποτιμούσαν την αξία της εταιρείας σε πολλαπλάσια επίπεδα. Αντίστοιχα ερωτήματα διατυπώθηκαν για το Θριάσιο Εμπορευματικό Κέντρο και τους όρους παραχώρησής του.
Δεν έλειψαν ούτε οι σκιές γύρω από τις τηλεοπτικές άδειες και την υπόθεση Καλογρίτσα, που συνδέθηκε με το σχέδιο δημιουργίας φιλικού προς την τότε κυβέρνηση τηλεοπτικού τοπίου. Ούτε φυσικά οι καταγγελίες για απευθείας αναθέσεις, κατατμήσεις έργων και τροπολογίες της τελευταίας στιγμής που ευνοούσαν συγκεκριμένα συμφέροντα.
Ακόμη και η υπόθεση της πώλησης βλημάτων στη Σαουδική Αραβία προκάλεσε πολιτική θύελλα, με καταγγελίες για τους χειρισμούς κυβερνητικών στελεχών. Οπως και οι δημόσιες συγκρούσεις κορυφαίων υπουργών, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τις καταγγελίες Κοτζιά και Καμμένου για μυστικά κονδύλια, παρεμβάσεις και αδιαφανείς διαδικασίες.
Ολα αυτά ο Α. Τσίπρας πλέον τα έχει ξεχάσει και προσδοκά να σβηστούν και από τη μνήμη του ελληνικού λαού. Μόνο που κάθε φορά που ο πρώην πρωθυπουργός επιχειρεί να παρουσιαστεί ως φορέας του «νέου», η πραγματικότητα υπενθυμίζει ότι πριν από κάθε επιστροφή (θα πρέπει να) υπάρχει απολογισμός. Και ο απολογισμός της περιόδου 2015-2019 παραμένει βαρύς, όσο κι αν κάποιοι επιθυμούν να τον αφήσουν πίσω.
