Πρακτικές μάρκετινγκ εισάγει στην πολιτική επικοινωνία του ο Αλέξης Τσίπρας στις εκδηλώσεις του νέου κόμματός του, της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης – ΕΛΑΣ.
Το αποκάλυψε με την ευθύτητα και τη αμεσότητα του καλλιτέχνη ο Αιμίλιος Χειλάκης. Πώς το είπε ο γνωστός ηθοποιός; «Ο Τσίπρας είναι σαν τη “Μόνα Λίζα”. Από όποια πλευρά κι αν τον κοιτάξεις, έχεις την αίσθηση ότι σε κοιτάζει».
Με συνέπεια και προσήλωση στους διαφημιστικούς κανόνες για τη διασφάλιση της… αδιαμεσολάβητης επικοινωνίας του πρωταγωνιστή. Για να γίνει πιο ελκυστικό το νέο σύγχρονο παραμύθι, που ξεκίνησε από τη Νίκαια, με τον επίσης εμπορικό τίτλο «Τώρα Μιλάμε: Η ΕΛΑΣ ανοίγει τον διάλογο με την κοινωνία». Και ασφαλώς με το κατάλληλο στήσιμο που διαλαλεί περήφανα: Εδώ το καλό service.
Ληγμένα καλούδια
Ο Αλέξης Τσίπρας παίζει με το προσωπείο του άμεσου- αυθεντικού πολιτικού πριν από το 2015, αλλά και κατά την περίοδο διακυβέρνησής του, όταν υποσχόταν απλόχερα αντάρτικα, ηθικές υπεροχές και πλεονεκτήματα, προγράμματα σωτηρίας του λαού με έναν νόμο και μία πράξη, ανένδοτους κατά των ελίτ και της ολιγαρχίας.
Με όρους… εμπορίου εξελίσσεται και η πεποίθηση που επιχειρεί να καλλιεργήσει, ότι, εφόσον το κόμμα του μέσα σε 24 ώρες έγινε –δημοσκοπικά– αξιωματική αντιπολίτευση, σε λίγους μήνες θα γίνει και κυβέρνηση.
Από τη Νίκαια ο Τσίπρας ξεδίπλωσε και την πραμάτεια του. Με μπόλικα αρώματα, αλλά χωρίς αυθεντική εσάνς. Οπως η πρόταση για τη δημιουργία ενός δημόσιου φορέα που θα πάρει τα δάνεια από τα funds και στη συνέχεια θα διαπραγματευτεί με κάθε δανειολήπτη ξεχωριστά με στόχο να του δώσει τη δυνατότητα να αποκτήσει το δάνειό του σε τιμές κοντά σε εκείνες που το αγόρασαν τα επενδυτικά κεφάλαια, με μακροχρόνια αποπληρωμή και χαμηλές δόσεις.
Αλλά, αλήθεια, πώς θα γίνει αυτό και γιατί να προβούν σε μια τέτοια κίνηση οι servicers και τα funds, όταν στα χαρτοφυλάκιά τους βρίσκονται κόκκινα δάνεια ονομαστικής αξίας σχεδόν 80 δισ. ευρώ;
Ακόμη και στην περίπτωση που ένα μέρος αυτών αποκτήθηκε σε τιμές πολύ χαμηλότερες της ονομαστικής τους αξίας, η εξαγορά τους από το Δημόσιο θα απαιτούσε δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ.
Και πού θα τα βρει η υποτιθέμενη κυβέρνηση της ΕΛΑΣ του Αλέξη τα χρήματα αυτά; Και με ποιο κίνητρο τα funds θα πουλήσουν; Κι αν δεν αποδεχτούν, θα εξαναγκαστούν να μεταβιβάσουν τα δάνεια στο κράτος σε τιμές αντίστοιχες με εκείνες που τα απέκτησαν πριν από χρόνια;
Για να μην εξετάσουμε το επόμενο στάδιο, δηλαδή την ξεχωριστή διαπραγμάτευση του δημόσιου φορέα με κάθε δανειολήπτη. Πόσοι υπάλληλοι και πόσος χρόνος θα απαιτούνταν άραγε για μία τέτοια διαδικασία;
Το παράδοξο, μάλιστα, είναι ότι τα… αιμοβόρα funds, τα οποία τώρα θέλει να εξοστρακίσει, ο ίδιος τα εισήγαγε ως πρωθυπουργός, μαζί με τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας, στο πλαίσιο της περήφανης διαπραγμάτευσης.
Εξίσου φαντασιακό και το σχέδιο των δωρεάν μετακινήσεων με τα ΜΜΕ για όλους.
Πώς ακριβώς θα εφαρμοστεί; Αλλά οι συγκεκριμένες αυτές απαντήσεις μάλλον δεν έχουν νόημα. Η… ετοιμότητα και η εντιμότητα της… αρσενικής «Τζοκόντα» είναι που μετράει στον κόσμο. Ετσι τουλάχιστον φαίνεται ότι εκτιμούν ο Τσίπρας και το επιτελείο του.
Οπως ακριβώς συνέβαινε και στα πατρογονικά πολιτικά εδάφη του, τον ΣΥΡΙΖΑ, πριν αρχίσει ο ίδιος με τις κινήσεις και την τακτική του την κατεδάφιση.
Όπως συνέβαινε την περίοδο της διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ (2015-2019), με υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα (βλ. πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης) ή με… πλαστές εγγυητικές για το κοινωνικό κράτος.
Οπως συνέβαινε και την περίοδο που ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, με αερολογίες περί επενδύσεων και με φθηνή και εμμονική κριτική προς την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Με το ίδιο… χάρισμα ο Τσίπρας κι όταν έδινε την τελευταία παράσταση, στο Μέγαρο Μουσικής, τον Ιούνιο του 2019 – λίγο πριν τις εκλογές, στις οποίες ο λαός τον τοποθέτησε στα έδρανα της αντιπολίτευσης. Κούφια λόγια και επιταγές χωρίς αντίκρισμα. Στο πρόγραμμά του για την επόμενη τετραετία έταζε τα πάντα στους πάντες, χωρίς να δείχνει ότι είχε καταλάβει το μήνυμα των ευρωεκλογών. Επικοινωνιακά επιχείρησε να αποφύγει τις κακοτοπιές: δεν επέλεξε το Ζάππειο για να μην ταυτιστεί με τον Σαμαρά, ούτε τη Θεσσαλονίκη, που τον ακολουθούσε η «κατάρα» του προγράμματος.
Την επικοινωνία πρόσεξε και τότε. Η ουσία ίδια και απαράλλαχτη. Ψέματα, κούφιες υποσχέσεις, ακοστολόγητα μέτρα, παραπλάνηση και αποπροσανατολισμός.
Λίγες ώρες μετά τη διάλυση της Βουλής και την επίσημη προκήρυξη εκλογών το 2019, ο Αλέξης Τσίπρας, τον οποίο ο λαός είχε τιμωρήσει στις ευρωεκλογές, προχώρησε σε νέες μεγαλόστομες υποσχέσεις, αντίστοιχες με εκείνες που έριξαν τη χώρα στα βράχια την περίοδο της διακυβέρνησής του.
Με τις 500.000 θέσεις εργασίας μέχρι το 2024 που θα μηδένιζαν το κοντέρ της ανεργίας, όταν ως κυβέρνηση την προηγούμενη τετραετία είχε κανακέψει την υποαμειβόμενη εργασία και τις ελαστικές μορφές της. Και τώρα υπόσχεται ξανά παράδεισο;
Υπόσχεται και φορολογική δικαιοσύνη με το βλέμμα στη μεσαία τάξη. Σε αυτήν που επέβαλε 17 φόρους σε μία τετραετία και μετά μοίραζε επιδόματα φτώχειας.
Με μόνη φροντίδα την επικοινωνία του, εκστόμιζε διακηρύξεις για το κοινωνικό κράτος και την ασφάλεια του πολίτη, όταν ως κυβέρνηση έχτισε το κράτος των «κολλητών», όπου καταπατήθηκαν βασικές αρχές της Δικαιοσύνης και το σύνταγμα έγινε λάφυρο κάθε Ρασπούτιν ή κάθε Ρουβίκωνα.
Κούφιες υποσχέσεις τότε, πολιτικά ανέξοδα και αδιέξοδα ξεκινήματα τώρα. Το… λούστρο να είναι καλό!
