Το να λες ότι ο Αλέξης Τσίπρας έχει την ικανότητα να δημιουργεί πίστη και προσδοκία δεν είναι λάθος, απλά πρέπει να λες και τη… συνέχεια.
Ο ηθοποιός Αιμίλιος Χειλάκης δεν κρύβει τη συμπάθειά του για τον Αλέξη Τσίπρα. Προλόγισε και την ομιλία του κατά την παρουσίαση της ΕΛ.Α.Σ. άλλωστε. Όμως το να λες ότι ο Αλέξης Τσίπρας έχει την ικανότητα να δημιουργεί πίστη και προσδοκία δεν ξέρουμε αν είναι για καλό ούτε και το ότι μοιάζει με τον πίνακα της… Μόνα Λίζα του Ντα Βίντσι.
Ας δούμε το θέμα από την αρχή. Ναι, ο Αλέξης Τσίπρας έχει την ικανότητα να δημιουργεί πίστη και προσδοκία. Τουλάχιστον είχε, απλά μένει να δούμε αν έχει και τώρα, δεδομένου ότι την προηγούμενη φορά που δημιούργησε «πίστη και προσδοκία» τα πράγματα εξελίχθηκαν κάπως διαφορετικά.
Το μνημόνιο δεν σκίστηκε με ένα άρθρο. Ο ΕΝΦΙΑ δεν καταργήθηκε ως νόμος παράλογος. Η σεισάχθεια έγινε fund και το «κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη» έγινε «κανένα σπίτι σε χέρια ιδιοκτήτη».
Η φορολογία του μεγάλου πλούτου –που επανέρχεται μαζί με τον Αλέξη Τσίπρα– μετατράπηκε σε 29 νέους φόρους για όλους τους υπόλοιπους πολίτες, ειδικά για τη μεσαία τάξη που διαλύθηκε, οι συντάξεις αντί να αυξηθούν μειώθηκαν περαιτέρω και η χώρα βρέθηκε στο χείλος του γκρεμού με κόστος 100 δισ. ευρώ επιπλέον, τη δημόσια περιουσία υποθηκευμένη για 99 χρόνια και όλα όσα ακολούθησαν και μετατράπηκαν από «πίστη και προσδοκία» σε αυταπάτες και πολιτική εξαπάτηση.
Δυστυχώς για τον Αλέξη Τσίπρα έχει περάσει από πρωθυπουργός και μάλιστα με μια θητεία που χαρακτηρίστηκε από τον διεθνώς αναγνωρισμένο όρο «Kolotoumpa» και το σβήσιμο όλων των υποσχέσεών του, αυτών δηλαδή που δημιουργήσαν και πίστη και προσδοκία.
Τώρα ως προς την αναφορά του γνωστού ηθοποιού ότι ο Αλέξης Τσίπρας θυμίζει τη Μόνα Λίζα του Ντα Βίντσι, τη γνωστή Τζοκόντα, και πάλι υπάρχει ένα προβληματάκι. Τι είπε ο Αιμίλιος Χειλάκης; Ότι «ο Τσίπρας είναι σαν τον πίνακα της Τζοκόντα. Απ’ όποια πλευρά και αν τον κοιτάξεις, νομίζεις ότι σε κοιτάει». Και πρόσθεσε πως «νομίζεις ότι σου μιλάει σαν να απευθύνεται σε σένα».
Και αυτό είναι το προβληματάκι. Νομίζεις ότι απευθύνεται σε σένα, αλλά τελικά απευθύνεται… αλλού. Ίσως και σε κανέναν, ίσως σε αυτούς που νομίζεις ότι δεν απευθύνεται. Τουλάχιστον αυτό έδειξε η θητεία του ως πρωθυπουργός και αυτό δείχνει να επαναλαμβάνεται και μετά το αποτυχημένο rebranding.
