Τα… καμώματα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ σε βάρος του κράτους δικαίου είναι ακόμα ζώσα ιστορία.
Η εμβληματική ταινία της Κομέντια αλ’ Ιταλιάνα του 1975, «Οι εντιμότατοι φίλοι μου», αφορά μια παρέα 50άρηδων πλακατζήδων που συνεχίζει απτόητη να σκαρώνει νεανικές φάρσες. Αγαπημένο τους θύμα ο αφελής συνταξιούχος Ρίγκι. Κάτι παρόμοιο αναβιώνει στο νέο πολιτικό αφήγημα του Αλέξη Τσίπρα, αν και χωρίς στοχευμένα θύματα, αλλά με μια… μάλλον ασύμμετρη απειλή.
Με ένα επικοινωνιακό λίφτινγκ ενός κόμματος δήθεν πρωτοποριακού, ανοιχτού στην κοινωνία, το πρώτο ραντεβού ήταν χθες στη λαϊκή συνοικία της Νίκαιας και σκοπό είχε να ακούσει τις ιστορίες των πολιτών. Ο ίδιος ο Τσίπρας επιλέγει, ως φαίνεται, να μη λέει και πολλά και να μένει… ταμπουρωμένος πίσω από την ταμπέλα της εντιμότητας και του κράτους δικαίου.
Σκηνοθέτης του... εαυτού του
Στην τσιπρική version των… εντιμότατων φίλων ο σκηνοθέτης επιχειρεί να πείσει ότι ο μπλοφαδόρος και χωρατατζής πρωταγωνιστής διατηρεί ανέπαφο το ηθικό του πλεονέκτημα. «Κυβέρνησα 4,5 χρόνια στις πιο δύσκολες συνθήκες. Κάποιος μπορεί να μου καταμαρτυρήσει πάρα πολλά για τις επιλογές μου.
Δεν μπορείτε, όμως, να μου καταμαρτυρήσετε ότι οι προθέσεις και η εντιμότητά μου δεν ήταν πάντοτε στις σημαντικές προτεραιότητες των επιλογών μου… Εγώ κυβέρνησα και δεν παραβίασα κανέναν κανόνα της δημοκρατίας» είπε ο Αλέξης Τσίπρας από το 7ο ΟΤ Forum.
Εξάλλου το εκλογικό δίλημμα που θέτει είναι «στασιμότητα ή πρόοδος» και «διαφθορά ή εντιμότητα», για να αφήσει στο τραπέζι και την… εγγυητική του φαντασιακού πολιτικού μέλλοντος.
«Θα έχω την αυτοπεποίθηση ώστε οι δικές μου πράξεις να είναι πάντα σε διαρκή λογοδοσία και έλεγχο. Θα έχω την αυτοπεποίθηση να μη δημιουργήσω ένα κλειστό κύκλωμα ασυλίας για μένα και τα πρόσωπα σε θέση εξουσίας», είπε χαρακτηριστικά, προκαλώντας τη μνήμη των πολιτών για όσα βίωσε η χώρα την περίοδο της διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.
Σύνταγμα-κουρελόχαρτο
Το καλοκαίρι του 2015, με Πράξη Νομοθετικού Περιεχόμενου, πρακτική την οποία πλειστάκις και πολλάκις είχε καταγγείλει, ο Τσίπρας προχώρησε σε δημοψήφισμα με την απαίτηση να απαντήσει ο λαός σε ένα τουλάχιστον ασαφές ερώτημα για την τύχη της χώρας, σε μόλις πέντε ημέρες. Είχε ή όχι αυτή του κίνηση στοιχεία παραβίασης του συντάγματος και των όσων ορίζει για τη διενέργεια δημοψηφίσματος;
Διαρκείς ήταν και οι επιθέσεις του κατά της Δικαιοσύνης. Ξέχασε κανείς τα περί «προστασίας του κάθε νταβατζή», τις καταγγελίες εισαγγελέων για αντιθεσμικές παρεμβάσεις και πιέσεις για να ασκούν οι δικαστές διώξεις, τις υποκλοπές προσωπικών δεδομένων και τις απειλές κατά δικαστών;
Ένας ανηλεής πόλεμος της κυβέρνησης Τσίπρα με τους θεσμούς της Δικαιοσύνης, με τη συστηματική κατακρεούργηση της συνταγματικά κατοχυρωμένης διάκρισης των εξουσιών και την εγκαθίδρυση παραϋπουργείου Δικαιοσύνης στο Μαξίμου, ο οποίος κορυφώθηκε με τη σκευωρία της Novartis;
Εκείνα τα σκοτεινά χρόνια, όταν ανώτερη εισαγγελική λειτουργός μήνυσε τον τότε αναπληρωτή υπουργό Δικαιοσύνης για ευθεία παρέμβαση στο έργο της, πρόεδρος του Αρείου Πάγου μηνύθηκε για απόπειρα εκβίασης και δωροληψίας, ενώ ο υπουργός Δικαιοσύνης άσκησε πειθαρχικό έλεγχο σε εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και σε άλλους τέσσερις ανώτατους εισαγγελικούς λειτουργούς…
Ήταν τότε που ο πρόεδρος του Αρείου Πάγου διορίστηκε τα ξημερώματα της 29ης Ιουνίου 2015, παραβιάζοντας την επετηρίδα και η Βουλή που τον Ιούνιο του 2019 έκλεινε για τις εκλογές ψήφισε άρον άρον τον νέο Ποινικό Κώδικα των 1.000 και πλέον άρθρων, ο οποίος… υποσχόταν παραγραφές και μειώσεις ποινών. Ανάμεσα στα άρθρα, η μετατροπή του εμπρησμού από κακούργημα σε πλημμέλημα και η εξίσωση του αρχηγού εγκληματικής οργάνωσης με το απλό μέλος. Και όλα αυτά ενώ η φονική πυρκαγιά στο Μάτι και η εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής ήταν… ανοιχτές υποθέσεις.
Ήταν τότε που η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν κατάφερε να νομοθετήσει για τη στέρηση των πολιτικών δικαιωμάτων των καταδικασθέντων χρυσαυγιτών. Για να έρθει τον Σεπτέμβριο η εισαγγελέας έδρας του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου και να ζητήσει την απαλλαγή των κατηγορουμένων Λαγού και Μίχου για την επίθεση μελών της Χρυσής Αυγής στον κοινωνικό χώρο «Συνεργείο» στην Ηλιούπολη, το 2013.
Στο στόχαστρο τα ΜΜΕ
Η κυβέρνηση του… υπέρμαχου του κράτους δικαίου και της ελευθεροτυπίας, Αλέξη Τσίπρα, επιδόθηκε σε πρακτικές διώξεων δημοσιογράφων και χειραγώγησης των ΜΜΕ. Τον Μάρτιο του 2015 κατήργησε, με τροπολογία, το Εποπτικό Συμβούλιο της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης, και τα μέλη του ΔΣ της ΕΡΤ πλέον θα διορίζονταν με απόφαση του υπουργού Επικρατείας.
Έναν μήνα μετά, καταργήθηκε η αυτοτέλεια του ΔΣ και η ΕΡΤ επιστρέφει στις… αγκάλες του κράτους και των πολιτικών κομμάτων, με τη «Συμφωνία Αρχών με το Ελληνικό Δημόσιο».
Και τον Οκτώβριο του 2015 έρχεται ως επισυναπτόμενη στη συζήτηση για την αδειοδότηση των ραδιοτηλεοπτικών μέσων (κατά την οποία είχε κατακυρωθεί μία από τις τέσσερις πανελλαδικές άδειες στον εργολάβο Χρήστο Καλογρίτσα, που δήλωσε ως εγγύηση για τα πόθεν έσχες του βοσκοτόπια!) τροπολογία που ορίζει την πρόωρη λήξη της θητείας των μελών του συνόλου σχεδόν των ανεξάρτητων Αρχών.
Του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης, του ΑΣΕΠ, της Αρχής Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, της Αρχής Προστασίας του Απορρήτου των Επικοινωνιών και του Συνηγόρου του Πολίτη. Διαφορετικές, ωστόσο, ήταν οι επιταγές του συντάγματος.
Οι κοινοβουλευτικές διαδικασίες μετατρέπονται σε… γιουσουρούμ και η κυβέρνηση Τσίπρα, χωρίς καν να τηρεί τα προσχήματα, μιλάει εκ μέρους της Δικαιοσύνης και προαναγγέλλει κινήσεις της. Τι από όλα αυτά θα πρέπει να ξαναζήσει η χώρα με την πολιτική επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα και των… εντιμότατων φίλων του;
