Δεν έχουν περάσει παρά μόλις 11 χρόνια από εκείνο το δραματικό καλοκαίρι του 2015 και σε λιγότερο από έναν μήνα θα έχουμε την επέτειο του δημοψηφίσματος.
Ένα δημοψήφισμα που ήταν το αποκορύφωμα του δράματος, με τη χώρα να βρίσκεται κυριολεκτικά στο χείλος του γκρεμού και της εξόδου από τον σκληρό πυρήνα της Ευρώπης και εν τέλει να έρχεται η… kolotoumba του Αλέξη Τσίπρα και το επώδυνο τρίτο μνημόνιο που βύθισε ακόμα περισσότερο στην κρίση την Ελλάδα.
Γράφει η Έρση Παπαδάκη
Κι όμως: η απόσταση που έχει διανυθεί και η κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η οικονομία και η ίδια η κοινωνία είναι σαν να έχουν περάσει πολύ περισσότερα χρόνια από την περίοδο της (τάχα) «υπερήφανης διαπραγμάτευσης» των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.
Τούτο ωστόσο επ’ ουδενί σημαίνει ότι θα πρέπει να ξεχνάμε τι περάσαμε και πώς ακροβατήσαμε τότε στο χείλος του γκρεμού. Πολλώ δε μάλλον από τη στιγμή που οι αρνητικοί πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου επιστρέφουν τώρα ως… μεσσίες στην πολιτική ζωή του τόπου, διεκδικώντας την ψήφο των πολιτών και απαιτούν θρασύτατα από αυτούς να λησμονήσουν τα πάντα. Δυστυχώς γι’ αυτούς, η Ελλάδα δεν είναι και δεν μπορεί να γίνει χώρα Λωτοφάγων. Αλλά για να συμβεί αυτό υπάρχουν και κάποιοι που μας θυμίζουν με συγκροτημένο τρόπο τι ήταν αυτό που περάσαμε όλα αυτά τα χρόνια και πως δεν έχουμε την πολυτέλεια να το ζήσουμε ξανά.
Το τηλεοπτικό ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ «Στο Χιλιοστό» και η δημοσιογραφική έρευνα της Ελένης Βαρβιτσιώτη και της Βικτωρίας Δενδρινού δεν μας θύμισε απλώς αυτές τις δραματικές στιγμές. Όσα πέρασαν από τις τηλεοπτικές οθόνες μας τις τελευταίες εβδομάδες ξύπνησαν τους χειρότερους εφιάλτες μας, αλλά ταυτόχρονα αποκάλυψαν το μέγεθος της υποκρισίας και του τυχοδιωκτισμού των ανθρώπων που είχαν στα χέρια τους τις τύχες της χώρας τότε και προτίμησαν να την παίξουν στα ζάρια.
Πρωταγωνιστές ασφαλώς ο Αλέξης Τσίπρας –ο οποίος είναι εκείνος που διεκδικεί τώρα ξανά πρώτος αυτός ως λωτοφάγος την ψήφο μας–, το επονομαζόμενο και asset,Γιάνης Βαρουφάκης, ή ακόμη και η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Και οι δύο έχουν μάλιστα ένα κοινό με τον πρώην πρωθυπουργό: ότι διεκδικούν και αυτοί την ψήφο μας ως αρχηγοί κομμάτων. Έχοντας αποκηρύξει μεν τον κ. Τσίπρα, τον οποίο έχουν απομυθοποιήσει έως και στοχοποιήσει, αλλά τούτο ουδόλως τους απαλλάσσει από τις δικές τους ευθύνες.
Αξίζει δε να σημειωθεί ότι στον πολιτικό του λόγο ο κ. Τσίπρας επιχειρεί να δικαιολογήσει τη δημιουργία του νέου κόμματός του, της ΕΛΑΣ, με την ανάγκη επιστροφής στην κανονικότητα. Ποια είναι όμως πραγματικά η κανονικότητα; Είναι κανονικότητα τα άδεια ταμεία, οι ουρές στα ΑΤΜ και τα capital controls, οι κλειστές τράπεζες και το ξεπούλημα των «ασημικών» της χώρας στο Υπερταμείο;
Ή μήπως κανονικότητα είναι η δημοσιονομική σταθερότητα, οι υψηλές επιδόσεις της ελληνικής οικονομίας με τα πλεονάσματα και τις επενδύσεις, τα έργα από το Ταμείο Ανάκαμψης και η μετατροπή του Υπερταμείου σε ένα αναπτυξιακό ταμείο που διαχειρίζεται προς όφελος των πολιτών τη δημόσια περιουσία;
Η απάντηση φαντάζει αυτονόητη, αλλά δεν είναι. Εκείνο που είναι όμως ξεκάθαρο είναι πως η κανονικότητα αποκαταστάθηκε σταδιακά από το 2019, με την αλλαγή της διακυβέρνησης. Και λίγες μόνον ημέρες πριν, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επισήμως έβγαλε την Ελλάδα από τη λίστα των χωρών που βρίσκονται σε επιτήρηση ύστερα από σχεδόν 16 χρόνια, αναγνωρίζοντας εμπράκτως την οικονομική πρόοδο και τη δημοσιονομική σταθερότητα που έχει εμπεδωθεί.
Μια πρόοδο και σταθερότητα που αναγνωρίζουν ασφαλώς και οι εταίροι της Ελλάδας, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τους υπουργούς της κυβέρνησής του να έχουν εργαστεί όλα αυτά τα χρόνια για την αποκατάσταση της εικόνας της χώρας στο εξωτερικό και κυρίως την αποκατάσταση της αξιοπιστίας της. Και βέβαια, με ειλικρινή διάθεση απέναντι στους πολίτες της στο εσωτερικό, καθώς παρά τα όποια προβλήματα, τουλάχιστον οι ίδιοι οι πολίτες δεν βιώνουν την εξαπάτηση και τον εξευτελισμό που ήταν κανόνας στην περίοδο της διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ – ιδίως δε σ’ εκείνο το ανεκδιήγητο πρώτο εξάμηνο του 2015.
