Μπορεί ο Αλέξης Τσίπρας να καμουφλάρει ιδεολογίες, να επαγγέλλεται το νέο και αδιάφθορο και να… διεκδικεί πίστη στον Μεσσία για την αναβάπτιση της πολιτικής ζωής της χώρας.
Ο πρώην πρωθυπουργός, σε όλες τις φάσεις του πολιτικού του rebranding αλλάζει προσωπεία για να «εξυπηρετήσει» όλους αυτούς τους στόχους, πολιτική νοοτροπία όμως δεν αλλάζει. Προσχηματικές ενέργειες, τακτικισμοί, προσποιήσεις και επιτηδευμένη υποκρισία.
Με περίσσευμα αμετροέπειας και χωρίς κανενός είδους αναστολή, είναι πρόθυμος να βγάλει πέρα την όποια μεθόδευση, προκειμένου να φέρει τη βάρκα στα νερά του. Ο Τσίπρας δεν αλλάζει χούγια. Μόνο προσωπεία… και μεταμφιέζεται ανάλογα με τα σημεία των καιρών.
Όπως τον βολέψει
Στο έργο «Σκέψεις» (Pensées) του Γάλλου φιλοσόφου Μπλεζ Πασκάλ, που μεταφράστηκε στα ελληνικά από τον Κωστή Παπαγιώργη, ο διανοητής αντιλαμβάνεται τον άνθρωπο ως ένα ον μετέωρο ανάμεσα στο άπειρο και το τίποτα, μια «καλαμιά που σκέφτεται», αλλά κλυδωνίζεται διαρκώς από την υπαρξιακή αγωνία. Ένα ον που προσπαθεί να ισορροπήσει με τη διττή φύση του: το μεγαλείο και την αθλιότητα. Το ζωώδες ένστικτο και την τάση προς το απέραντο.
Κορυφαίος μαθηματικός του 17ου αιώνα, αλλά και βαθιά θρησκευόμενος, ο Πασκάλ επιχειρεί ένα μεγαλειώδες νοητικό πείραμα. Ένα ιδιότυπο φιλοσοφικό επιχείρημα, στο οποίο χρησιμοποιεί τη θεωρία των πιθανοτήτων για να υποστηρίξει ότι είναι πιο λογικό για τον άνθρωπο η πίστη στον Θεό, καθώς το πιθανό κέρδος είναι άπειρο, ενώ σε περίπτωση λάθους η απώλεια είναι αμελητέα. Η πίστη, για τον Πασκάλ, είναι ένα τυχερό παίγνιο, που ο άνθρωπος το παίζει με γνώμονα το όφελος και το συμφέρον…
Κάπως έτσι μοιάζουν και τα πολιτικά πιστεύω του Τσίπρα. Από την εποχή της διακυβέρνησης των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μέχρι την πολιτική του επιστροφή με την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη. Είτε υπάρχει Θεός και εσύ πιστεύεις, κερδίζοντας τα πάντα, είτε δεν υπάρχει Θεός και εσύ πιστεύεις, χωρίς να χάνεις τίποτε σημαντικό, είτε δεν υπάρχει Θεός και εσύ δεν πιστεύεις, ενδεχόμενο με το οποίο δεν είχαμε και δεν χάσαμε τίποτα: Με αυτά τα σχήματα της πασκάλειας Λογικής του Στοιχήματος… παίζει ο Αλέξης Τσίπρας, προβάροντας τα… προσωπεία του.
Εξάλλου ο άνθρωπος αναζητεί συνεχώς περισπασμούς για να αποφύγει την επαφή με τον ίδιο του τον εαυτό και το υπαρξιακό κενό. Γίνεται ένα ον αντιφατικό, αινιγματικό, συμπλεγματικό ανάμεσα στο άπειρο και το τίποτα, να προσπαθεί να… διατηρεί σε ειρήνη τη σκέψη και τη ματαιοδοξία του με τη θνητότητα και την αδυναμία του. Γίνεται συχνά ένα… γοητευτικό «τερατούργημα».
Αποκαλυπτικός ο Κωστής Παπαγιώργης στην εξαιρετική μετάφραση του Πασκάλ: «Ο άνθρωπος είναι χίμαιρα και οι προσωπικότητες δεν στέκουν μπροστά μας παρά μόνο ως μασκαράτες…».
Είναι στη φύση του ανθρώπου να προσποιείται ότι είναι μία συμπαγής και αδιατάρακτη προσωπικότητα. Ακλόνητη στα πιστεύω και στις αξίες της, φοράει την κατάλληλη κάθε φορά κοινωνική μάσκα, υποδύεται ρόλους και… παίζει κρυφτούλι με το κενό και την αστάθεια. Κάπως έτσι ο Τσίπρας οργανώνει και συντονίζει μία ακόμη πολιτική «μασκαράτα», προσδοκώντας σε μία διάκριση μεταξύ των… καρναβαλιστών.
Με μία πολυπρόσωπη ομάδα… πεζών και νεόκοπων στην πολιτική και κάποιων άλλων μεταμφιεσμένων κοινωνικά και πολιτικά, σύμφωνα και με τις μακρινές παραδόσεις του Πατρινού καρναβαλιού, το 1875, εργάζονται νυχθημερόν, με εντατικές πρόβες και πρόζες για να… ανεβάσουν, με ορίζοντα τις εκλογές, το έργο «πολιτική ανατροπή - ο προοδευτικός πόλος».
Μία συρραφή από μικρότερα έργα, κάνοντας πρεμιέρα με τα… πολιτικά προξενιά και διαζύγια στον λεγόμενο χώρο της Κεντροαριστεράς και τον… Ηγεμόνα Τσίπρα. Με την πόρθηση της Κουμουνδούρου και τους… πολιτικούς μισθοφόρους από τη Νέα Αριστερά, ο «πατερούλης» Τσίπρας φαντάζει ως στιβαρός και αταλάντευτος, στην… κεφαλή της πομπής.
Κολωτούμπα εν όψει...
Σε ρόλο ικέτη, με σύνθημα το καλό της Αριστεράς και της χώρας, ξεκίνησαν περπατώντας από την Κουμουνδούρου μέχρι την Αμαλίας. Ο Τσίπρας όμως έχει ξεκαθαρίσει εδώ και μήνες ότι δεν… φιλοδοξεί να κάνει ΣΥΡΙΖΑ Νο2 την ΕΛΑΣ. Ανοιχτή πόρτα και θέση στα ψηφοδέλτια θα βρουν μόνο κάποιοι μεμονωμένοι και σίγουρα όχι εν ενεργεία βουλευτές.
Σκληρός και αδιατάρακτος, μπροστά στο δράμα και το πολιτικό αδιέξοδο των πάλαι ποτέ συντρόφων του. Επαναλαμβάνει σε όλους τους τόνους ότι το νέο κόμμα προέκυψε ως ανάγκη της κοινωνίας να υπερβεί τα υπάρχοντα πολιτικά σχήματα και αφήνει να διαρρεύσει μέσω πηγών της Αμαλίας ότι οι αποφάσεις στον ΣΥΡΙΖΑ ούτε τον δεσμεύουν και ούτε… τον αφορούν.
Προκρατήσεις στη first class δεν υπάρχουν. Μένει να φανεί πώς και πότε θα γίνει η πρώτη κυβίστηση. Πότε ο Τσίπρας θα… δοκιμάσει ένα άλλο προσωπείο, αυτό του «Ικετήριου» Δία, ή σε διαφορετική… γλώσσα όπως το ανέφερε σε μία ανάρτησή του ο στιχουργός Νίκος Μωραΐτης «Φοβάμαι, μήπως τελικά τους λυπηθεί».
Όπως και να έχει, η πολιτική Αποκριά υπόσχεται θεάματα και… μασκαράτες. Οι… μασκαράδες, μάλιστα, δηλώνουν καθ’ όλα έτοιμοι.
