Η ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα επιτίθεται στην κυβέρνηση για τον ανασχηματισμό, αλλά οι περισσότεροι θυμούνται ακόμη ποιος οδήγησε τη χώρα στο χείλος της εξόδου από το ευρώ.
Ο ανασχηματισμός της κυβέρνησης έδωσε στην Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη την ευκαιρία να εξαπολύσει νέα επίθεση κατά του Κυριάκου Μητσοτάκη, κάνοντας λόγο για «βραβείο ανακύκλωσης του ασήμαντου» και «βραβείο πολιτικού κυνισμού».
Η ανακοίνωση του κόμματος του Αλέξη Τσίπρα κινήθηκε στη γνωστή αντιπολιτευτική γραμμή περί φθοράς, σκανδάλων και κυβερνητικής αναποτελεσματικότητας. Ωστόσο, πίσω από τις βαρύγδουπες εκφράσεις και τα αιχμηρά συνθήματα, αναδύεται ένα πολιτικό παράδοξο που δύσκολα περνά απαρατήρητο.
Διότι όταν ο βασικός εκφραστής αυτής της κριτικής είναι ένας πολιτικός χώρος που επιχειρεί να επανεμφανιστεί με νέο όνομα, νέα σήματα και νέο πολιτικό περιτύλιγμα, είναι αναπόφευκτο να επιστρέφει στη δημόσια συζήτηση το ερώτημα αν πράγματι αλλάζει το περιεχόμενο ή απλώς αλλάζει η συσκευασία.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το ενδιαφέρον της υπόθεσης. Γιατί η συζήτηση δεν αφορά μόνο τον ανασχηματισμό της κυβέρνησης. Αφορά και την προσπάθεια πολιτικής επανεκκίνησης ενός χώρου που καλείται να πείσει τους πολίτες ότι το παρελθόν μπορεί να διαγραφεί μέσα από ένα επιτυχημένο rebranding.
Το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι ο ανασχηματισμός, αλλά η μνήμη
Η ΕΛΑΣ κατηγορεί την κυβέρνηση για «ανακύκλωση του ασήμαντου». Ωστόσο, αν υπάρχει σήμερα ένα πολιτικό εγχείρημα που βασίζεται πρωτίστως στην ανακύκλωση προσώπων, μηχανισμών και πολιτικών αφηγημάτων, πολλοί θα υποστήριζαν ότι αυτό βρίσκεται στον χώρο που επιχειρεί να συγκροτήσει ο Αλέξης Τσίπρας.
Άλλο λογότυπο, άλλη ονομασία, διαφορετική επικοινωνιακή στρατηγική, αλλά με τα ίδια σχεδόν πρόσωπα που πρωταγωνίστησαν στις πιο ταραχώδεις περιόδους της πρόσφατης πολιτικής ιστορίας.
Το βασικό πρόβλημα για το rebranding του πρώην πρωθυπουργού είναι ότι συγκρούεται με τη συλλογική μνήμη. Οι πολίτες θυμούνται ότι το 2015 η χώρα βρέθηκε σε μια πρωτοφανή περιπέτεια, με κλειστές τράπεζες, capital controls, δημοψήφισμα, ακραία αβεβαιότητα και μια διαπραγμάτευση που έφερε την Ελλάδα σε απόσταση αναπνοής από την έξοδο της Ευρωζώνης.
Θυμούνται ότι η συζήτηση για το Grexit δεν ήταν θεωρητικό σενάριο κάποιων αναλυτών αλλά υπαρκτός κίνδυνος που απασχολούσε ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, αγορές και θεσμούς. Και όσο κι αν επιχειρείται σήμερα η κατασκευή ενός νέου πολιτικού αφηγήματος, τα γεγονότα εκείνης της περιόδου παραμένουν καταγεγραμμένα.
Γι’ αυτό και η ειρωνεία της υπόθεσης είναι εμφανής. Την ώρα που η ΕΛΑΣ απονέμει βραβεία «ανακύκλωσης του ασήμαντου» στους πολιτικούς αντιπάλους της, πολλοί αναρωτιούνται αν το πραγματικό βραβείο ανακύκλωσης ανήκει στην προσπάθεια πολιτικής επανασυσκευασίας ενός χώρου που ζητά από την κοινωνία να ξεχάσει το πιο αμφιλεγόμενο κεφάλαιο της σύγχρονης ελληνικής πολιτικής ιστορίας. Και αυτό είναι ένα στοίχημα πολύ πιο δύσκολο από οποιονδήποτε κυβερνητικό ανασχηματισμό.
