Να ρωτήσω λίγο κάτι; Προς τι τελικά η αθεράπευτη χαρά του Αλέξη Τσίπρα που σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, σε λιγότερο από 24 ώρες από την ίδρυση της ΕΛΑΣ βρέθηκε ξανά στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης;
Κάποιος να θυμίσει με τρόπο στον Αλέξη Τσίπρα ότι μπορεί να έγινε αξιωματική αντιπολίτευση μέσα σε μία ημέρα και με ποσοστά γύρω στο 15%, αλλά ακριβώς το ίδιο είχε συμβεί και στις 21 Μαΐου 2023. Μέσα στις περίπου δώδεκα ώρες που έμειναν ανοιχτές οι κάλπες, ο ΣΥΡΙΖΑ- το ίδιο είναι με την ΕΛΑΣ, για τη διευκρίνιση-, αναδείχθηκε και τότε αξιωματική αντιπολίτευση, μάλιστα με υψηλότερο ποσοστό από αυτό που του δίνουν σήμερα οι δημοσκοπήσεις. Τότε είχε περίπου 17% και όχι 15% που έχει τώρα έστω και δημοσκοπικά.
Γι’ αυτό και η εικόνα μοιάζει κάπως παράδοξη. Δεν είναι σαφές γιατί παρουσιάζεται ως μεγάλη πολιτική δικαίωση μια θέση που ήδη κατείχε, έστω και υπό διαφορετικές συνθήκες. Ούτε γιατί πανηγυρίζεται η επιστροφή σε ένα ποσοστό χαμηλότερο από εκείνο με το οποίο αποχώρησε βαριά - πολιτικά πληγωμένος από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.
Το παράδοξο γίνεται ακόμη μεγαλύτερο, αν αναλογιστεί κανείς ότι ο Αλέξης Τσίπρας απουσίαζε σχεδόν τρία χρόνια από την πρώτη γραμμή. Όχι μόνο από την ηγεσία του κόμματος, αλλά και από την καθημερινή πολιτική μάχη που συνοδεύει τον ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης, έναν ρόλο που του είχε αναθέσει η λαϊκή ετυμηγορία.
Και τώρα, επιστρέφει εμφανώς ικανοποιημένος, επειδή βρίσκεται ξανά στο ίδιο σημείο, αλλά με μικρότερη πολιτική δύναμη από εκείνη που διέθετε όταν αποχώρησε, κάπως οξύμωρο- αλλά δε βαριέσαι!
Γι’ αυτό το ερώτημα παραμένει: τι ακριβώς πανηγυρίζεται; Η επιστροφή ή το γεγονός ότι, μετά από τρία χρόνια απουσίας, το πολιτικό κοντέρ δείχνει λιγότερα από όσα έδειχνε όταν έφυγε;
