Ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ επέστρεψε στον τόπο που υποσχόταν κατάργηση του Μνημονίου, για να πει ότι αυτό που ζούμε δεν είναι σταθερότητα, αλλά… οπισθοδρόμηση.
Το 2013 ο πρώην πρωθυπουργός έβλεπε τον εαυτό του ως… Τσάβες της Μεσογείου. Λίγα χρόνια αργότερα επέβαλε τριάντα διαφορετικούς φόρους
Ηταν 10 Μαρτίου 2013, όταν ο Αλέξης Τσίπρας, ως πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ βεβαίως, έφθασε ασθμαίνων στην Κοκκινιά από τη Βενεζουέλα, για να αποτίνει φόρο τιμής συγχρόνως στα θύματα του Μπλόκου της Κοκκινιάς (17 Αυγούστου 1944) και στον Ούγκο Τσάβες, στου οποίου την κηδεία είχε παρευρεθεί. Την περασμένη Δευτέρα επέστρεψε στην Κοκκινιά –αυτήν τη φορά ως πρόεδρος της ΕΛΑΣ– για να επαναλάβει τις ίδιες κατηγορίες και δικαιολογίες που έλεγε και ως πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ.
Ηταν, όμως, τότε η «ηρωική» περίοδος που ο κ. Τσίπρας θεωρούσε πως ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί τον «καταλύτη της ενότητας της Αριστεράς» και καλούσε σε «συστράτευση για ΣΥΡΙΖΑ ισχυρό, μαζικό, δυνατό, στα κινήματα, στους δρόμους, στις πλατείες, στους αγώνες του λαού μας για ζωή, για κοινωνική δικαιοσύνη, για ένα καλύτερο αύριο».
Τα ίδια λέει και σήμερα, απλώς ως αρχηγός άλλου κόμματος και αφού εκτέλεσε με επιτυχία το σχέδιο δολοφονίας του ΣΥΡΙΖΑ. Απλά έχει ξεχάσει τη Βενεζουέλα. Του έμεινε η Κοκκινιά, γιατί, όπως λέει, ξεκινάει (σ.σ.: κάθε φορά) από τις λαϊκές γειτονιές.
Ωστόσο, το 2013, η Βενεζουέλα του Τσάβες ήταν το όραμά του για την Ελλάδα. Εβλεπε τον εαυτό του ως… Τσάβες της Μεσογείου! Ελεγε από την Κοκκινιά: «Ερχομαι να μιλήσω σήμερα σε σας από ένα σύντομο αλλά συναρπαστικό ταξίδι στην άλλη άκρη της γης. Βρέθηκα για λίγες ώρες στη Βενεζουέλα, εκεί όπου ο λαός μαζί και με τους λαούς των γειτονικών χωρών της Λατινικής Αμερικής έχουν δημιουργήσει ένα παράδειγμα όχι μόνο για τη Λατινική Αμερική, αλλά για τους λαούς σε κάθε γωνιά του πλανήτη, που αγωνίζονται για δημοκρατία, για κοινωνική δικαιοσύνη και για δικαιώματα. Είχα τη χαρά, την τύχη, την τιμή, να βρεθώ και να αποτίνω φόρο τιμής σε έναν άνθρωπο που άλλαξε τον ρουν της ιστορίας, όχι μόνο για τη Λατινική Αμερική, να βρεθώ δίπλα στη σορό του κομαντάντε Ούγκο Τσάβες.
Περίμενα να βρω έναν λαό που εκφράζει οδύνη, όμως εκεί συνάντησα έναν λαό που εκφράζει, τούτες τις δύσκολες ώρες, αποφασιστικότητα και όχι οδύνη. Εκατομμύρια λαού στους δρόμους. Βρέθηκα στη Στρατιωτική Ακαδημία του Καράκας, όπου είναι η σορός του Τσάβες, και απέξω είχε 15 χιλιόμετρα ανθρώπινης ουράς, απλών καθημερινών ανθρώπων, που περίμεναν κατά μέσο όρο 20 ώρες για να αποτίνουν φόρο τιμής. Οχι στον ηγέτη τον απόμακρο, αλλά σε κάποιον που αισθάνονται δικό τους άνθρωπο γιατί τους άλλαξε την ίδια τους τη ζωή. Πριν από 14 χρόνια 8 εκατ. Βενεζουελάνοι βρίσκονταν κάτω από το όριο της φτώχειας.
Αυτά τα εκατομμύρια σήμερα έχουν τη δυνατότητα και το δικαίωμα να είναι ισότιμοι πολίτες με τους συμπολίτες τους και αυτό είναι που τους κάνει να αισθάνονται αυτόν τον ηγέτη δικό τους άνθρωπο. Και δεν βρίσκονται εκεί με οδύνη, αλλά με αποφασιστικότητα, δεν βρίσκονται εκεί για να κλάψουν, αλλά για να διαδηλώσουν. Μια μεγάλη πολύχρωμη διαδήλωση έχει γίνει αυτές τις ημέρες στο Καράκας. Και αυτό σηματοδοτεί ένα πράγμα.
Οτι η κοινωνική αλλαγή, οι μεγάλες ανατροπές, οι επαναστάσεις δεν μπορούν να γίνουν αν δεν έχουν την πλατιά στήριξη των λαϊκών μαζών. Και αυτή η στήριξη δεν μπορεί να είναι εφάπαξ, αλλά μια διαρκής διαδικασία. Δεκατέσσερα χρόνια μετά, η Βενεζουέλα βρίσκεται σε επαναστατική διαδικασία. Και αυτό το φανερώνουν τα εκατομμύρια των πολιτών που βρίσκονται αυτές τις μέρες στους δρόμους, λέγοντας ένα και μόνο σύνθημα: Θα συνεχίσουμε τον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση, θα συνεχίσουμε τον αγώνα για τον σοσιαλισμό και θα συνεχίσουμε αυτόν τον δρόμο που είναι δημοκρατικός δρόμος.
Κάποια ΜΜΕ στην Ελλάδα έγραψαν ότι το παράδειγμα της Βενεζουέλας απειλεί, ότι ο Ούγκο Τσάβες ήταν ένας δικτάτορας. Ειλικρινά δεν ξέρω πολλούς δικτάτορες που μέσα σε 14 χρόνια έχουν κερδίσει 13 απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις.
Το μήνυμα για εμάς είναι ένα πολύ ισχυρό μήνυμα. Μπορούμε να τα αλλάξουμε όλα σε αυτόν τον τόπο, εάν έχουμε τον λαό με το μέρος μας. Η κυβέρνηση που θα οικοδομήσουμε μετά τις επόμενες εκλογές, όσο κι αν προσπαθούν να τις αποφύγουν τώρα οι δυνάμεις του μνημονίου, για να γαντζωθούν στην εξουσία, θα είναι μια κυβέρνηση πλατιάς λαϊκής ενότητας, που θα επιβάλει μια προοπτική απελευθέρωσης για τον λαό μας, για τις κατώτερες τάξεις και θα έχει τη διαρκή στήριξη του ελληνικού λαού».
Μάρτιος 2026, Κοκκινιά: Ως Ελασίτης θυμήθηκε τους συνταξιούχους!
Αυτός ο άνθρωπος είναι ο ίδιος άνθρωπος που τη Δευτέρα μιλούσε για τις περικοπές των συντάξεων και για «αυτό που ονομάσαμε 13η σύνταξη».
Είναι ο ίδιος άνθρωπος που με τον νόμο 4387/2016 έκοψε το ΕΚΑΣ και με το άρθρο 12 του ίδιου νόμου έκοψε και τις συντάξεις από τις χήρες και τα ορφανά! Είναι ο ίδιος άνθρωπος που μείωσε και τη 12η σύνταξη, είτε μέσω της αύξησης του ΦΠΑ, είτε μέσω της αύξησης των εισφορών υγειονομικής περίθαλψης (+2% στις κύριες και +6%, για πρώτη φορά, στις επικουρικές συντάξεις).
Είναι ο ίδιος άνθρωπος που έκοψε τα 35 ευρώ του επιδόματος συζύγου, μείωσε κατά 25% τις συντάξεις όσων υπέβαλαν αίτημα συνταξιοδότησης μετά τις 13 Μαΐου 2017, έκοψε το 60% της σύνταξης από τους εργαζόμενους συνταξιούχους, μείωσε την κατώτατη σύνταξη του ΙΚΑ από τα 486 ευρώ στα 392,7, αύξησε τις ασφαλιστικές εισφορές και τις εισφορές υπέρ ΟΑΕΕ, μείωσε εφάπαξ και αφορολόγητο, επέβαλε τριάντα διαφορετικούς φόρους.
Τώρα, ως… Ελασίτης, από τις λαϊκές γειτονιές κλαψουρίζει για τους συνταξιούχους.
Οπως ακριβώς από την ίδια γειτονιά της Κοκκινιάς, τον Μάρτιο του 2013, προειδοποιούσε για «νέες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις, νέα χαράτσια, για έναν ολόκληρο κόσμο που βρίσκεται πια στο όριο της επιβίωσης, για τους συνταξιούχους που πεινάνε»!
Υποσχόταν τότε ότι θα έσωζε τον κόσμο από τα νύχια της τρόικας. Σήμερα, πάλι από την Κοκκινιά, υπόσχεται ότι θα σώσει τον κόσμο από τον Μητσοτάκη – ενώ επί Νέας Δημοκρατίας είδαν για πρώτη φορά αυξήσεις οι συνταξιούχοι και οι δημόσιοι υπάλληλοι
Το λάδι στο καντήλι του Σαμαρά
Τότε, τον Μάρτιο του 2013, ο κ. Τσίπρας βροντοφώναζε: «Το λάδι στο καντήλι τους έχει τελειώσει. Το Μνημόνιο είναι νεκρό και οι αγώνες της κοινωνικής αντίστασης θα το στείλουν στα σκουπίδια. Στο σημείο που έχουμε φτάσει, δύο δρόμοι υπάρχουν. Ή θα τελειώσουμε το Μνημόνιο ή θα μας τελειώσει αυτό. Η εναλλακτική μας πρόταση αποδεικνύεται σήμερα η μόνη ρεαλιστική».
Την περασμένη Δευτέρα, αναφερόμενος στις δημοσκοπήσεις, είπε το περίφημο «σε 24 ώρες γίναμε αξιωματική αντιπολίτευση, σε λίγους μήνες θα καταφέρουμε να γίνουμε και κυβέρνηση»!
Και για να μην ξεχνιόμαστε, εκείνον τον Μάρτιο του 2013, από την Κοκκινιά, ο κ. Τσίπρας είχε πει τα ακόλουθα για τον τότε πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά – αλλά και τον Βενιζέλο και τον Κουβέλη: «Ο κ. Σαμαράς έχει διαμορφώσει γύρω του μια ακροδεξιά ομάδα βγαλμένη από τις χειρότερες περιόδους της συντηρητικής παράταξης. Και με την πολιτική που επιλέγει χτίζει ένα ντε φάκτο μέτωπο συνεργασίας με τους φασίστες της Χρυσής Αυγής. Οταν αξιοποιεί τη δική τους ατζέντα, τότε είναι σαν να τους δίνει διαρκώς χείρα βοηθείας για να αναπτυχθούν και να δυναμώσουν την επιρροή τους στα κατώτερα κυρίως οικονομικά στρώματα. Πίσω του ακολουθούν δειλοί, μοιραίοι και άβουλοι αντάμα, οι υποτιθέμενοι προοδευτικοί του Μνημονίου. Ο κ. Βενιζέλος και ο κ. Κουβέλης.
Γιατί εκεί κατάντησαν. Από τη στιγμή που συνέδεσαν την πολιτική τους επιβίωση με το Μνημόνιο, δεν υπάρχει γι’ αυτούς επιστροφή. Θα είναι δεκανίκια του Σαμαρά μέχρι το τέλος. Ο φασισμός νικήθηκε οριστικά. Νικήθηκε και σε αυτήν εδώ τη γειτονιά. Δεν θα επιτρέψουμε στον κ. Σαμαρά να τον βγάλει από το ντουλάπι του, να τον νομιμοποιήσει πολιτικά, μόνο και μόνο για να εφαρμόσει πιο άνετα το Μνημόνιο της κοινωνικής ισοπέδωσης και να δημιουργήσει ένα καθεστώς εκφασισμού της κοινωνίας».
Εχθρός της σταθερότητας
Δέκα χρόνια μετά, στις 31 Μαΐου 2023, ο κ. Τσίπρας επιστρέφει στην Κοκκινιά για να υποσχεθεί πως «η Κοκκινιά θα ξαναγίνει κόκκινη. Δεν θα πάμε στο ΓΛΚ για να αποφανθεί πόσο κοστίζει μια ανθρώπινη ζωή. Θα πάμε στην κάλπη»!
Προηγουμένως, στις 27 Ιουνίου 2019, λίγο πριν από τις εκλογές, είχε εμφανιστεί στη Δραπετσώνα, από όπου αναφέρθηκε και στο Κερατσίνι, το Πέραμα, την Κοκκινιά, τον Κορυδαλλό, τον Ρέντη, για να πει ότι ο Μητσοτάκης «εκβιάζει με τζούφιους δράκους στο όνομα δήθεν της ομαλότητας και της σταθερότητας, για την οποία όμως δεν του καίγεται καρφάκι»! Για να καταλήξει: «Οι κάλπες όλες στις 7 Ιουλίου το πρωί, θα είναι άδειες. Εμείς θα τις γεμίσουμε. Καλό αγώνα, ψήφο-ψήφο. Καλό αγώνα και με τη νίκη. Θα νικήσουμε. Γεια σας».
Την περασμένη Δευτέρα, επτά χρόνια μετά, ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίστηκε και πάλι να μιλά κατά της σταθερότητας, λέγοντας πως αυτό που ζούμε είναι… οπισθοδρόμηση. Και πως «το δίλημμα των επόμενων εκλογών είναι στασιμότητα ή πρόοδος, διαφθορά ή εντιμότητα». Και, βέβαια, τάχθηκε υπέρ των δεύτερων εκλογών, λέγοντας πως «έχω την αίσθηση ότι ο κ. Μητσοτάκης φοβάται τις δεύτερες εκλογές». Ενώ ο ίδιος δεν έχει πρόβλημα. Το ξέρει πως δεν θα κερδίσει και διακαής πόθος του είναι μια κυβέρνηση μειοψηφίας…
*Βουλευτής Β3 Νοτίου Τομέα Αθηνών ΝΔ, δημοσιογράφος
