Τα κόμματα της αντιπολίτευσης λένε όσα λένε όχι γιατί μπορούν να τα εφαρμόσουν, αλλά απλά γιατί μπορούν να τα λένε.
Σύμφωνα με τη γερμανική οικονομική εφημερίδα «Handelsblatt», η νέα πρόωρη αποπληρωμή δανείων των μνημονίων και η πολιτική που ακολουθεί η Ελλάδα αποφέρουν ήδη μετρήσιμα οφέλη για τα δημόσια οικονομικά μετατρέποντάς τη σε παράδειγμα δημοσιονομικής εξυγίανσης και διαχείρισης του δημόσιου χρέους.
Στο ίδιο δημοσίευμα αναφέρεται ότι μέσα από αυτήν τη διαδικασία εξοικονομούνται 795 εκατ. ευρώ σε τόκους και με τη νέα αποπληρωμή μειώνεται το ετήσιο κόστος εξυπηρέτησης του χρέους κατά 100 εκατ. ευρώ, ενώ ενισχύεται η αξιοπιστία της στις διεθνείς αγορές χωρίς να παραβλέπεται και το γεγονός ότι με τις πρόωρες αποπληρωμές αποφεύγονται μελλοντικές πιέσεις στα δημόσια οικονομικά.
Ε, και; Τρώγεται, μπαίνει κάτι στην τσέπη, θα πουν κάποιοι, όπως και όλα τα σχετικά που ακούγονται όταν γίνεται λόγος για την ανάπτυξη της οικονομίας και τις επενδύσεις που γίνονται στη χώρα αφού καθίσταται ελκυστική σε αυτές.
Σίγουρα είναι πιο εύηχες οι υποσχέσεις για… δωρεάν μετακινήσεις, είτε για το σύνολο των κατοίκων σε Αττική και Θεσσαλονίκη είτε μόνο για τους νέους μέχρι 24 ετών. Σίγουρα ακούγονται πιο ωραία στα αυτιά τα περί μείωσης του ΦΠΑ, του ΕΦΚΑ ή οι αυξήσεις σε εκπαιδευτικούς και εργαζόμενους στην Υγεία.
Σίγουρα το νέο «λεφτά υπάρχουν» και τα περί φορολόγησης 1.500 ΑΦΜ για να εισπράξει το κράτος 4 δισ. ευρώ –έτσι για πλάκα– είναι όμορφο, ταξικό και… φιλολαϊκό. Όπως και όλα όσα υπόσχονται τα κόμματα της αντιπολίτευσης διότι… μπορούν. Όχι να τα εφαρμόσουν, αλλά να τα υπόσχονται.
Διότι και το «λεφτά υπάρχουν» το ζήσαμε και το σκίσιμο των μνημονίων «με έναν νόμο και ένα άρθρο» βιώσαμε, μόνο που τελικά αντί να φορολογηθούν οι πλούσιοι –αυτός ο αποκαλούμενος μεγάλος πλούτος, η ελίτ για να γινόμαστε σαφέστεροι– επιβλήθηκαν δεκάδες νέοι φόροι που χτύπησαν στο μαλακό υπογάστριο της μεσαίας τάξης και των ευπαθών ομάδων.
Είναι πολύ εύκολο να πεις «δωρεάν μετακινήσεις για όλους με τα ΜΜΜ», όπως και να τάξεις μειώσεις στα τιμολόγια της ενέργειας. Είναι ακόμη πιο εύκολο να μοιράσεις 13ο και 14ο μισθό και 13η, 14η σύνταξη από το να εξηγήσεις πώς η πορεία της οικονομίας και η σταθερότητα με την ασφάλεια γεννούν τις συνθήκες μέσα στις οποίες αυξάνονται οι επενδύσεις δημιουργώντας νέες θέσεις εργασίας.
Είναι πιο εύκολο να μιλήσεις για μείωση του ΦΠΑ, να υποσχεθείς πως θα κόψεις τον ΕΦΚΑ, να κουνάς το δάχτυλο για την ακρίβεια από το να αυξήσεις τα έσοδα μειώνοντας τους φόρους και είναι πιο εύκολο να καλοπιάνεις τους νέους από το να δημιουργείς τον απαραίτητο χώρο προκειμένου να μηδενιστεί ή να μειωθεί η φορολογία και να ενισχύσεις με τον τρόπο αυτόν το εισόδημα.
Αυτό που μένει να φανεί είναι αν είναι εύκολο να πειστούν και πάλι οι ψηφοφόροι να πειραματιστούν μια ακόμη φορά μέσα από την παροχολογία και τις εύκολες υποσχέσεις –που μάλιστα λαμβάνουν και έναν χαρακτήρα πλειοδοτικό μεταξύ των κομμάτων της αντιπολίτευσης– ή να επιλέξουν τη σταθερότητα και την ανάπτυξη.
Κυρίως να επιλέξουν τι θα αφήσουν στις επόμενες γενιές προκειμένου να αποφευχθεί η επανάληψη φαινομένων που οδήγησαν στην υπερδεκαετή κρίση και να δεσμευθεί το μέλλον της παρούσας και των επόμενων γενιών.
*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο».
