Στον δρόμο προς τις επόμενες εθνικές εκλογές –που, σύμφωνα με τον πρωθυπουργό, θα γίνουν την άνοιξη του 2027– ίσως πρέπει η κυβέρνηση να σκεφτεί και τη δημιουργία της πλατφόρμας pouthatavreite, προκειμένου τα κόμματα της αντιπολίτευσης να καταγράψουν όχι απλά το κόστος των μέτρων που προτείνουν αλλά και από πού θα βρεθούν πόροι για τη χρηματοδότησή τους.
Δεν είναι μόνο οι δωρεάν μετακινήσεις που υπόσχονται για τα δημόσια μέσα μεταφοράς σε Αττική και Θεσσαλονίκη –είτε για όλους, είτε για τους νέους–, είναι και διάφορα που ακούγονται, όπως για παράδειγμα οι πληροφορίες που φέρουν το ΠΑΣΟΚ να καταθέτει πρόταση για την παροχή 13ης σύνταξης ή για μέτρα όπως η επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού, της 13ης και της 14ης σύνταξης.
Είναι οι υποσχέσεις που δίνονται σε διάφορες κοινωνικές ομάδες και παραγωγικές τάξεις. Είναι επίσης οι υποσχέσεις για τον ΦΠΑ και τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης στα καύσιμα, για το ρεύμα και την ενέργεια συνολικά, και φυσικά οι υποσχέσεις για την αντιμετώπιση της ακρίβειας παράλληλα με κάτι πεντακοσάευρω που κυκλοφορούν ως αυξήσεις για υγειονομικούς, εκπαιδευτικούς, για σπίτια.
Και αυτά είναι μόνο η αρχή. Είναι τα… πρώτα «τεστ» του διαγωνισμού πλειοδοσίας που θα κορυφωθεί τους προσεχείς μήνες, σε συνδυασμό πάντα με τα διάφορα μαγικά ραβδιά που κυκλοφορούν και αφορούν την αντιμετώπιση της ακρίβειας, δεδομένου ότι είναι και το μεγαλύτερο πρόβλημα για τους πολίτες όπως καταγράφεται σε όλες τις δημοσκοπήσεις και όπως το βιώνουν και οι ίδιοι στην καθημερινότητά τους.
Δεν υπάρχουν προβλήματα; Φυσικά και υπάρχουν. Ουδείς το αρνείται. Ομως το ερώτημα είναι αν αντιμετωπίζονται με υποσχέσεις που συνδυαστικά αγγίζουν πολλά δισεκατομμύρια σε επίπεδο δαπανών ετησίως και κατά πόσο τα έσοδα του κράτους μπορούν να τις υλοποιήσουν (τις υποσχέσεις).
Το πόσο κοστίζουν αυτά που τα κόμματα της αντιπολίτευσης υπόσχονται ως μέτρα ίσως να μην είναι το κεντρικό ερώτημα – αν και παίζει σημαντικό ρόλο η πραγματική αποτίμησή τους και μάλιστα από ένα ανεξάρτητο όργανο. Το ζήτημα είναι πώς θα βρεθούν οι απαραίτητοι πόροι.
Διότι καλά τα περί φορολόγησης 1.500 ΑΦΜ για να βρεθούν 4,5 δισ. ευρώ –σε ετήσια βάση– που ακούστηκε από στέλεχος του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα και τα οποία κατέβηκαν στα 600 εκατ. ευρώ (ως έσοδα) από άλλο στέλεχος του ιδίου κόμματος. Καλά τα περί αύξησης της φορολόγησης των μερισμάτων που στην Αριστερά –συμπεριλαμβανομένου του ΠΑΣΟΚ– το έχουν κάνει σημαία, αλλά θα πρέπει να εξηγηθεί και τι θα εισπραχθεί τη στιγμή κατά την οποία η μείωση της φορολογίας αύξησε τα έσοδα του κράτους.
Το θέμα είναι ότι αν δεν εξηγηθούν ακριβώς πώς και από πού θα βρεθούν τα χρήματα για τη χρηματοδότηση όλων όσων ακούγονται και θα ακουστούν και αν δεν εξηγηθεί με σαφήνεια ότι μιλάμε για πραγματικά δεδομένα και όχι για… αυταπάτες, τότε το μυαλό όλων μπορεί να πάει στο πρόσφατο παρελθόν. Όταν αυξάνονταν οι φόροι και διαλυόταν η μεσαία τάξη προκειμένου να χρηματοδοτηθούν… δράσεις και να βρεθούν έσοδα για την άσκηση πολιτικής.
Στο πλαίσιο αυτό ένα pouthatavreite ως ερώτημα θα τεθεί και θα απαιτεί καθαρές κουβέντες απ’ όλους.
