Όταν οι τράπεζες τέθηκαν σε αργία 20 ημερών, αποτέλεσμα της «περήφανης διαπραγμάτευσης».
Στις 28 Ιουνίου, πριν από 11 ακριβώς χρόνια, ο ήλιος είχε ανατείλει κανονικά λίγο μετά τις 6 το πρωί –όπως και σήμερα– μόνο που οι τράπεζες της χώρας ήταν κλειστές και οι πολίτες βρίσκονται μπροστά σε μια πρωτοφανή κατάσταση αβεβαιότητας λόγω των χειρισμών της κυβέρνησης του Αλέξη Τσίπρα.
Λίγους μήνες νωρίτερα στις 12 Ιανουαρίου 2015 –δηλαδή 13 ημέρες πριν τις εκλογές του 2015– ο Γιάνης Βαρουφάκης δήλωνε ότι περισσότερες πιθανότητες υπάρχουν να μην ανατείλει ο ήλιος παρά να κλείσουν οι τράπεζες, κάτι που τελικά δεν επιβεβαιώθηκε αφού το πρωί εκείνης της Δευτέρας τίποτα δεν ήταν ίδιο στη χώρα.
Οι τράπεζες τέθηκαν σε αργία 20 ημερών, επιβλήθηκαν capital controls και στα ATMs σχηματίζονταν ουρές για την ανάληψη των 60 ευρώ που ετέθη ως όριο, αποτέλεσμα της «περήφανης διαπραγμάτευσης» του πρώην πρωθυπουργού και της «δημιουργικής ασάφειας» του –κατά δήλωσή του– asset, αν και τελευταία μάθαμε ότι ο ίδιος μετάνιωσε που δεν έκλεισε τις τράπεζες όταν ανέλαβε τη θέση του πρωθυπουργού την επομένη των εκλογών.
Στις 27 Ιουνίου του 2015 ο Αλέξης Τσίπρας ανακοίνωνε την απόφασή του να γίνει ένα δημοψήφισμα για να αποφασίσει – όπως υποστήριξαν ο ίδιος και ο κυβέρνησή του– ο λαός πάνω σε ένα ερώτημα που όμως στην ουσία δεν υπήρχε αφού η συμφωνία είχε ήδη αποσυρθεί από τους δανειστές, την τρόικα δηλαδή ή αλλιώς τους, κατά ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, «θεσμούς».
Το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου ήταν η αρχή για ένα τρίτο, αχρείαστο, μνημόνιο που κόστισε 100 δισ. ευρώ και δυσβάσταχτους όρους για τους πολίτες της χώρας, τη μεσαία τάξη, τους μισθωτούς και τους συνταξιούχους που είδαν να επιβάλλονται ή να αυξάνονται 29 φόροι, να μειώνονται οι συντάξεις και οι μισθοί, κυρίως όμως διαπίστωσαν πως όλες οι προεκλογικές υποσχέσεις –αρχής γενομένης από το πρόγραμμα Θεσσαλονίκης– έπεσαν στο κενό μπροστά στην τότε πραγματικότητα.
Και γιατί τα αναφέρουμε όλα αυτά; Γιατί καλό είναι να μην ξεχνά κανείς τι έχει συμβεί και κυρίως πώς έχει συμβεί. Διότι όποιος με ευκολία τάζει, με δυσκολία εφαρμόζει και κυρίως διότι δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις, ούτε μαγικά ραβδιά ούτε λυχνάρια με τζίνι που πραγματοποιούν ευχές.
Αν κάποιος πιστεύει ότι υπάρχει πρωθυπουργός ή ότι υπάρχει συνολικά μια κυβέρνηση που δεν θέλει να δίνει και να εισπράττει ωσαννά και χειροκροτήματα, κάνει λάθος. Το ερώτημα είναι αν ο πολιτικός πρέπει να γίνεται πρόσκαιρα αρεστός ή μακροπρόθεσμα χρήσιμος. Και, φυσικά, αν ως παρακαταθήκη αφήνει μια διαλυμένη οικονομία και χρέη ή μια αναπτυσσόμενη οικονομία με νέες θέσεις εργασίας επενδύοντας στην κοινωνική συνοχή.
Το 2015 πριν τις εκλογές τα λεφτά θα βρίσκονταν από την πάταξη της διαφθοράς, του λαθρεμπορίου και τη φορολόγηση του πλούτου. Σήμερα τα λεφτά ακούμε πως θα βρεθούν από τη δικαιοσύνη και την εντιμότητά (τους).
Προς το παρόν τα λεφτά για την ενίσχυση των εισοδημάτων και την κοινωνική συνοχή βρίσκονται μέσα από μια ορθολογική διαχείριση και κυρίως μέσα από την ανάπτυξη και τις επενδύσεις που δημιουργούν νέες θέσεις εργασία, αυξάνουν τον κατώτατο μισθό όπως και τον μέσο μισθό.
Ναι, υπάρχει το θέμα της ακρίβειας και εκεί πρέπει να επικεντρωθεί η κυβέρνηση λαμβάνοντας όλα τα μέτρα που απαιτούνται. Αλλο αυτό, άλλο οι μαγικές λύσεις και κυρίως άλλο η διχαστική ρητορική που βρίσκει εύκολα… βαρβάρους ως εχθρούς.
