Η τακτική των «βαρβάρων» αποτελεί τη βάση στην οποία στηρίζεται ο λαϊκισμός.
Όπου «βάρβαροι» οι κάθε λογής «εχθροί» που εφευρίσκονται προκειμένου να μεταφερθεί σε αυτούς η οργή του κάθε και για οποιονδήποτε λόγο θυμωμένου και αγανακτισμένου με το… σύστημα.
Την περίοδο της κρίσης έφταιγαν οι πολιτικοί που τα «έφαγαν» και οι «δανειστές», σήμερα φταίει η κυβέρνηση και φταίνε και τα καρτέλ. Τα καρτέλ των τραπεζών, της ενέργειας, των σουπερμάρκετ και όλων αυτών που μπαίνουν στο στόχαστρο των κομμάτων διαμαρτυρίας που φυσικά δεν κατονομάζουν τους συμμετέχοντες. Δεν λένε, δηλαδή, ποιοι σχηματίζουν αυτά τα… καρτέλ.
Δεν υπάρχουν προβλήματα στην αγορά; Δεν υπάρχει ακρίβεια; Και προβλήματα υπάρχουν και η ακρίβεια έχει χτυπήσει κόκκινο. Ουδείς το αρνείται και πρώτη απ’ όλους η κυβέρνηση, διαφορετικά δεν θα επιχειρούσε να αντιμετωπίσει αυτό το πρόβλημα που και την ίδια αφορά μέσα από τις αντιδράσεις των πολιτών.
Αυτό είναι ένα θέμα. Το άλλο είναι ότι βλέπουμε την αντιπολίτευση να σηκώνει το λάβαρο της επανάστασης. Να αναζητά τους βαρβάρους που χρειάζεται διότι διαφορετικά, όπως λέει και ο μεγάλος Αλεξανδρινός ποιητής, «και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους, οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις».
Δείτε, για παράδειγμα, την τακτική του Αλέξη Τσίπρα και της ΕΛΑΣ. Επιχειρούν να διαμορφώσουν την ατζέντα και να καθορίσουν τη συζήτηση «πετώντας» συνθήματα και θέτοντας ζητήματα με στόχο να μπει ένα ταξικό πρόσημο στη συζήτηση και να μετατοπιστεί το ενδιαφέρον σε μια δήθεν ιδεολογικού περιεχομένου κόντρα.
Στην αρχή ήταν η δωρεάν μετακίνηση με τα δημόσια μέσα μεταφοράς για όλους σε Αττική και Θεσσαλονίκη. Στη συνέχεια είδαμε το θέμα με τις τράπεζες που αποτελούν διαχρονικά τους καλύτερους… βαρβάρους.
Ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίστηκε να θέτει θέμα ολοκλήρωσης του αναβαλλόμενου φόρου έως το 2028 προειδοποιώντας ότι σε διαφορετική περίπτωση «θα έχουν έκτακτη εισφορά στα κέρδη τους».
Τι είναι ο αναβαλλόμενος φόρος; Γνωρίζει καλά η πρώτη φορά Αριστερά αφού το 2017 με τροπολογία έδωσε τη δυνατότητα στα πιστωτικά ιδρύματα να αποσβένουν σε διάστημα εικοσαετίας τις ζημιές που προκύπτουν από τις ρυθμίσεις κόκκινων δανείων και άλλων θεμάτων. Ποιος ήταν κυβέρνηση τότε; Ο ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ και επικεφαλής, στη θέση του πρωθυπουργού, ο Αλέξης Τσίπρας.
Γιατί έγινε αυτό; Για να μην καταρρεύσουν οι τράπεζες και διαλυθεί πλήρως η ελληνική οικονομία μαζί με τις καταθέσεις των Ελλήνων. Οι τράπεζες που είχαν κλείσει στις 29 Ιουνίου 2015 μετά την περίφημη περήφανη διαπραγμάτευση.
Οπότε ποιος λόγος οδηγεί στην επαναφορά της συζήτησης που όμως δεν αποτυπώνει την πραγματικότητα, δηλαδή ότι οι τράπεζες πληρώνουν φόρους ούτως ή άλλως;
Είναι καθαρά τακτική προεκλογικού τύπου, απευθύνεται σε όλους όσοι αναζητούν εχθρούς στη λογική τού «ή αυτοί ή εμείς» και έχει στόχο την υποστήριξη ενός αφηγήματος περί ελίτ, συμφερόντων και κεφαλαίου, που λειτουργούν σε βάρος των συμφερόντων του λαού.
Στο ίδιο έργο θεατές, με λίγα λόγια. Και μάλιστα με τους ίδιους πρωταγωνιστές. Οι κομπάρσοι μπορεί να αλλάζουν αλλά οι πρωταγωνιστές είναι ίδιοι και αναμασούν το ίδιο σενάριο ευελπιστώντας σε ένα κύμα που θα τους (επανα)φέρει στην εξουσία.
Είναι βέβαιο πως τους επόμενους μήνες θα δούμε και θα ακούσουμε πολλά. Διότι δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι «η κανονικότητα δεν αποτέλεσε ποτέ ευκαιρία για την Αριστερά» όπως είπε μια… ψυχή.
* Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο»
