Η κατηγορία περί δήθεν «ενδοτικότητας» και «υποχωρητικότητας» της κυβέρνησης έναντι της Τουρκίας που επανέρχεται διαρκώς στη δημόσια συζήτηση, γεννά ερωτήματα.
Για παράδειγμα, πού ακριβώς υπήρξε ή υπάρχει «ενδοτικότητα»; Πού υπήρξε ή υπάρχει υποχωρητικότητα; Πότε η κυβέρνηση Μητσοτάκη ξεπέρασε τις «κόκκινες γραμμές»; Σε ποια περίπτωση άφησε να περάσει αναπάντητη κάποια προκλητική ενέργεια της απέναντι πλευράς; Και κυρίως πότε ακριβώς και με ποιον τρόπο άφησε ανοχύρωτη τη χώρα;
Από το 2020 με την αντιμετώπιση της υβριδικής απειλής στον Εβρο και της επιχείρησης εργαλειοποίησης παράνομων μεταναστών μέχρι την άμεση αντίδραση με την αμυντική στήριξη της Κύπρου και της Βουλγαρίας –κατόπιν αιτήματός της– και από την ΑΟΖ με την Ιταλία και την Αίγυπτο μέχρι τους θαλάσσιους χωροταξικούς χάρτες, υπήρξε σχέδιο με αρχή, μέση και τέλος.
Με εξοπλιστικά προγράμματα που μετέτρεψαν την Ελλάδα και σε παράγοντα σταθερότητας και ασφάλειας στην ευρύτερη περιοχή και που ουσιαστικά υλοποίησαν και το δόγμα της αποτροπής, δυναμώνοντας τις Ενοπλες Δυνάμεις. Mε τα Rafale και τα F16 VIPER, με τη συμφωνία για τα F35 αλλά και με την πρώτη φρεγάτα Bellhara. Με την «Ασπίδα του Αχιλλέα», με την κατασκευή ελληνικών drones, με νέα εξοπλιστικά προγράμματα και πάντα με τις στρατηγικές συμμαχίες με χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Γαλλία και το Ισραήλ, αλλά και με τις ενεργειακές συμφωνίες.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, τοποθετώντας τη χώρα στη σωστή πλευρά της ιστορίας, πέτυχε να τη μετατρέψει από παρία σε παράδειγμα προς μίμηση, που διαδραματίζει κεντρικό ρόλο στις εξελίξεις. Και αυτό εν μέσω μεγάλων γεωπολιτικών αναταράξεων και εξελίξεων που έχουν στο επίκεντρο την ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.
Μέχρι σήμερα δεν υπήρξε περίπτωση μη αντίδρασης της ελληνικής πλευράς σε προκλήσεις, ειδικά στις περιπτώσεις που αυτές επιχειρείται να δημιουργήσουν τετελεσμένα. Η πετυχημένη αντιμετώπιση της προσπάθειας της Τουρκίας να κατοχυρώσει το σήμα «Turkaegean», οι παρεμβάσεις στον ΟΗΕ δεν γίνονται αυτόματα, ακόμη και η αντίδραση στο παράνομο τουρκολιβυκό σύμφωνο έχει «κόψει» τα φτερά των εμπνευστών του.
Η ουσία είναι ότι τα τελευταία χρόνια και μετά την υπόθεση του Εβρου και της κάθετης αντίδρασης η ελληνική πλευρά αξιοποίησε πολύπλευρα το χρονικό διάστημα για να θωρακιστεί αμυντικά και διπλωματικά. Χωρίς υποχωρήσεις και χωρίς ενδοτικές συμπεριφορές. Κυρίως χωρίς υπαναχώρηση ως προς τις κόκκινες γραμμές επί των κυριαρχικών δικαιωμάτων.
Και αν κάτι συνέβαλε σε όλο αυτό είναι η σταθερότητα και η ανάπτυξη. Η ασφάλεια που προκύπτει μέσα από μια ισχυρή οικονομία που κερδίζει επενδυτική βαθμίδα και καθιστά τη χώρα ελκυστική σε επενδύσεις.
