Η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει διάττοντα αστέρα αν και κράτησε κάποια χρόνια αυτή η πορεία.
Με τη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του Σαββάτου να χαρακτηρίζεται καθοριστική για την πορεία του κόμματος και ανεξαρτήτως των αποφάσεων που θα ληφθούν, η πραγματικότητα είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ αντιμετωπίζει το φάσμα της απαξίωσης.
Το κόμμα που βρέθηκε να κυβερνά τη χώρα σε μια από τις δυσκολότερες –αν όχι τη δυσκολότερη– περιόδους της μεταπολίτευσης και όχι μόνο κινείται, δημοσκοπικά, στα όρια να μετριέται ως ένα από τη λίστα των απαντήσεων που καταγράφεται ως άλλο κόμμα.
Η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει διάττοντα αστέρα αν και κράτησε κάποια χρόνια αυτή η πορεία. Στις εκλογές του 2009, όταν υπερίσχυσε το «λεφτά υπάρχουν» του Γιώργου Παπανδρέου, ο ΣΥΡΙΖΑ –ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ που του άλλαξε το όνομα ο Αλέξη Τσίπρας για να δώσει έμφαση στη ριζοσπαστική αριστερά– έπιανε ποσοστό της τάξης του 5,04%. Όχι κακό για ένα κόμμα που πάντα πάλευε με την είσοδο στη Βουλή ξεπερνώντας το όριο… οριακά.
Και ύστερα ήρθαν η οικονομική κρίση και τα μνημόνια. Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε αυτό που λένε την κρίση… ευκαιρία.
Πάτησε στο κύμα των αγανακτισμένων έχοντας πριν πιάσει κεντρικό πόστο στις πάνω και κάτω πλατείες με στελέχη του –ή μετέπειτα στελέχη του– να έχουν κυρίαρχο λόγο στα λαϊκά δικαστήρια.
Έτσι τον Μάιο του 2012 βρέθηκε με ένα 16,79% και τον Ιούνιο στις εκλογές που έγιναν, αφού δεν κατέστη εφικτό να σχηματιστεί κυβέρνηση, ανέβηκε στο 26,89%. Ηταν θέμα χρόνου από εκεί και πέρα, πατώντας πάνω στην οργή και την αγανάκτηση και εργαλειοποιώντας τα προβλήματα και τις λύσεις με σκληρά μέτρα τον Ιανουάριο του 2015, έχοντας εκμεταλλευτεί τη διαδικασία εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας, ο Αλέξης Τσίπρας προκάλεσε εκλογές για να βγει πρώτος με 36,34%.
Με ένα πρόγραμμα Θεσσαλονίκης και με αυταπάτες ο ΣΥΡΙΖΑ με τη στήριξη των ΑΝΕΛ του Πάνου Καμμένου έγινε κυβέρνηση –δεν είχε αυτοδυναμία– φέρνοντας ένα τρίτο μνημόνιο μετά από μια «περήφανη διαπραγμάτευση». Το παραλίγο ατύχημα αποφεύχθηκε διότι η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ έβαλαν πλάτη αφού ο ΣΥΡΙΖΑ έχανε τη δεδηλωμένη με την αποχώρηση βουλευτών του και τις παραιτήσεις υπουργών.
Και τι έκανε ο Αλέξης Τσίπρας; Προκάλεσε εκλογές τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους, πήρε ένα 35,46% και τη στήριξη των ΑΝΕΛ και στη συνέχεια έφερε 30 νέους φόρους και αυξήσεις φόρων οδηγώντας τη μεσαία τάξη στα όρια της αντοχής της και χειρότερα.
Από εκεί και πέρα, άρχισε η αντίστροφη μέτρηση. Τον Ιούλιο του 2019 βρέθηκε στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης αλλά με ένα καλό ποσοστό. Το 31,53% έμεινε αναξιοποίητο αφού το κόμμα έκανε αντιπολίτευση ίδια με αυτή προ του 2015. Λαϊκισμός, υποσχέσεις και λεφτόδεντρα έφεραν το 20,07% τον Μάιο του 2023 και το 17,83% τον Ιούνιο του ίδιου έτους.
Ο Αλέξης Τσίπρας αποχώρησε, έγραψε ένα βιβλίο και, αφού κατηγόρησε όλους ή τους περισσότερους εκ των συντρόφων του, έφτιαξε το νέο του κόμμα και τώρα κάνει face control για να δεχτεί όσους μετοικήσουν προς αυτόν.
Και ο ΣΥΡΙΖΑ; Ο ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαίωσε ότι δεν διαθέτει βάση. Ότι ως κόμμα δεν δημιούργησε τις συνθήκες που το καθιστούν πόλο στην κεντρική πολιτική σκηνή. Καταγράφει στις δημοσκοπήσεις ποσοστό μέχρι 1,7% και αναζητεί τον τρόπο με τον οποίο θα βρεθεί δίπλα στον Τσίπρα και το νέο κόμμα.
Όλοι; Όχι. Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα αφού το Σάββατο θα φανεί ποιοι και πώς θα συνεχίσουν. Αλλά και πού θα καταλήξουν τα ασημικά του κόμματος...
*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο».
