Με την ολοκλήρωση της προβολής του συνόλου του ντοκιμαντέρ της Ελένης Βαρβιτσιώτη και της Βικτώριας Δενδρινού, στον ΣΚΑΪ, γίνεται κατανοητός ο λόγος που πήρε τον τίτλο «Στο χιλιοστό».
Διότι είναι ακριβώς το όριο στο οποίο βρέθηκε η χώρα και δείχνει με ακρίβεια από τι γλιτώσαμε.
Άλλος τίτλος θα μπορούσε να είναι «Άγιο είχαμε», γιατί όσοι ζήσαμε εκείνη την περίοδο, αλλά και όσα ακολούθησαν μετά την... kolotoumpa, είτε επιβεβαιώσαμε αυτά που ξέραμε είτε γεμίσαμε τα κενά που υπήρχαν. Οι νεότεροι ενδεχομένως διαπίστωσαν τι συνέβη και πώς η χώρα παραλίγο να βρεθεί στον γκρεμό.
Θυμηθήκαμε, επίσης, το πώς φτάσαμε σε ένα τρίτο –για τους περισσότερους αχρείαστο– μνημόνιο, με επιπλέον κόστος 100 δισ. ευρώ ως αποτέλεσμα της «υπερήφανης διαπραγμάτευσης» που ακολούθησε της «δημιουργικής ασάφειας» και την υποθήκευση της περιουσίας του Δημοσίου για 99 χρόνια ως ενέχυρο για τους δανειστές.
Όπως θυμηθήκαμε το παραπλανητικό και χωρίς διακύβευμα δημοψήφισμα, τις κλειστές τράπεζες, τα capital controls, τις ουρές στα ATMs και τις λιποθυμίες συνταξιούχων.
Οι εικόνες αυτές, που κανείς δεν θέλει να επαναληφθούν ούτε ως αστείο, δείχνουν τι μπορεί να συμβεί αν επικρατήσουν οι φωνές αγανάκτησης και πως οι εύκολες υποσχέσεις μετατρέπονται σε… αυταπάτες με θύματα όλους όσοι θεωρούν πως υπάρχουν μαγικά ραβδιά που μπορούν να σκίζουν μνημόνια, με έναν νόμο και ένα άρθρο.
Δείχνουν επίσης τους λόγους για τους οποίους απαιτείται μια συγκροτημένη και κοστολογημένη πολιτική ως προς την ανάταξη της οικονομίας προκειμένου να καταστεί εφικτή η ανάπτυξη και η επιστροφή του μερίσματος αυτής στους πολίτες. Η αύξηση των επενδύσεων, η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, οι καλύτερα αμειβόμενες θέσεις εργασίας καθώς και η μείωση των φόρων δεν επιτυγχάνονται με ευχολόγια και έωλες υποσχέσεις.
Οι φωνές που επανέρχονται και θυμίζουν όλους όσοι εμφανίζονταν στο παρελθόν να υποστηρίζουν πως «δεν έγινε και τίποτα αν βγούμε από το ευρώ» χτυπούν στο μαλακό υπογάστριο της… αξιοπρέπειας, στο όνομα της οποίας (και) σήμερα ομνύουν.
Ας σκεφτούμε μόνο τι θα συνέβαινε την περίοδο της πανδημίας ή κατά πόσο θα ήταν εφικτή η αμυντική θωράκιση της χώρας όπως αυτή διαμορφώθηκε τα τελευταία επτά χρόνια ή ακόμη και η διπλωματική θωράκιση σε συνδυασμό με την αναγόρευση της χώρας σε γεωστρατηγικό, πολιτικό και ενεργειακό πυλώνα στην ευρύτερη περιοχή.
Όχι, δεν έχουν γίνει όλα τέλεια. Ναι, έχουν γίνει λάθη και υπάρχουν παραλείψεις. Το ότι αυτό αναγνωρίζεται είναι μια σημαντική παράμετρος που οδηγεί στην αναζήτηση λύσεων και διορθωτικών παρεμβάσεων, εν αντιθέσει με όλους όσοι δηλώνουν αλάθητοι και αποφεύγουν την αυτοκριτική.
*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο».
