Ουδόλως απασχολεί τους πολίτες η πολιτική επιβίωση του καθενός την επομένη των εκλογών.
Μπορεί όλο το βάρος των δημοσιευμάτων και των διαφόρων αναλύσεων να πέφτει αυτήν την περίοδο στα νέα κόμματα –του Αλέξη Τσίπρα και της Μαρίας Καρυστιανού– καθώς και στο ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη, όμως στις εκλογές οι πολίτες δεν θα κληθούν να ψηφίσουν για το ποιος θα είναι δεύτερος ή τρίτος, αλλά ποιος θα κυβερνήσει τη χώρα.
Δηλαδή θα αποφασίσουν ποιος θα ηγηθεί μιας πορείας προς την Ελλάδα του 2030 και μετά και ποιος διαθέτει πρόγραμμα και σχέδιο που μπορεί να υλοποιηθεί και να οδηγήσει σε αλλαγή σελίδας. Ναι, θα αποφασίσουν και για το ποιος θα ηγηθεί της αξιωματικής αντιπολίτευσης, πόλου απαραίτητου στην πολιτική σκηνή – αν και τα τελευταία χρόνια αυτό δείχνει να έχει καταργηθεί στην πράξη.
Όμως το θέμα δεν είναι αν θα είναι δεύτερος ο Αλέξης Τσίπρας, ο Νίκος Ανδρουλάκης ή η Μαρία Καρυστιανού, που εμφανίστηκε κι αυτή όχι να δηλώνει πως θα είναι απλά πρώτη –με το κόμμα της φυσικά– στις επόμενες εκλογές, αλλά να ζητεί και αυτοδυναμία. Αυτό αφορά τους ίδιους και τα στελέχη τους στον πόλεμο που έχει ξεσπάσει μεταξύ τους και ο οποίος ουσιαστικά μόλις ξεκίνησε.
Επίσης, ουδόλως απασχολεί τους πολίτες –την πλειοψηφία σίγουρα– η πολιτική επιβίωση του καθενός την επομένη των εκλογών. Αυτό που απασχολεί είναι να υπάρχει ένα σχέδιο που δύναται να υλοποιηθεί. Ένα πρόγραμμα κοστολογημένο που δεν θα τινάζει την… μπάνκα στον αέρα και δεν θα οδηγήσει τη χώρα πίσω σε καταστάσεις που όλοι θέλουν να ξεχάσουν.
Ναι, στις εκλογές βγαίνει κάποιος πρώτος και ακολουθεί ο δεύτερος, ο τρίτος κ.λπ. Αυτό που όμως υπάρχει ως βάση είναι να υφίσταται κυβέρνηση. Ο πρώτος να αναλάβει το κόστος της εφαρμογής των δεσμεύσεων και των υποσχέσεων που δίνονται προεκλογικά. Και μέχρι στιγμής αυτό έχει γίνει, τα πολλά τελευταία χρόνια, μόνο από την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Σίγουρα υπάρχουν πρόσωπα που δεν έχουν… δοκιμαστεί –όπως λένε τα ίδια και οι υποστηρικτές τους–, αλλά τελευταία φορά που ακούστηκε αυτό βρεθήκαμε να αποτελούμε τα πειραματόζωα σε ένα πείραμα μεταξύ δημιουργικής ασάφειας και κλειστών τραπεζών με 29 φόρους στο κεφάλι και τη δέσμευση της περιουσίας του ελληνικού δημοσίου για 99 χρόνια.
Σε κάθε περίπτωση, οι εκλογές γίνονται για να σχηματιστεί κυβέρνηση και όχι για το ποιος θα διαγωνιστεί για τη δεύτερη θέση. Και με όσα βλέπουμε –και είναι μόνο η αρχή– αυτός ο διαγωνισμός θα προσφέρει… θέαμα, ίσως και πολλές αποκαλύψεις για πράγματα που δεν γνωρίζουμε και αφορούν το παρελθόν ίσως και το παρόν.
Εκατέρωθεν πυρά που σιγά σιγά παίρνουν και μεγαλύτερες διαστάσεις και τοξικό κλίμα που λίγο ή καθόλου αφορά τη μεγάλη πλειοψηφία. Ένα γκρίζο τοπίο που απλώς αναδεικνύει όχι απλά την ένδεια προτάσεων και λόγου προγραμματικού, αλλά ότι η μάχη για τον καλύτερο… δεύτερο αφορά μόνον αυτούς που τη δίνουν.
Στις επόμενες εθνικές εκλογές θα κριθεί και κάτι άλλο. Αν ο λαϊκισμός βρήκε τη θέση του στο χρονοντούλαπο της ιστορίας ή αν θα επανέλθει στο προσκήνιο με ό,τι αυτό συνεπάγεται για όλους. Αρκεί να δούμε όχι απλά το δικό μας παρελθόν αλλά και το τι συμβαίνει σήμερα σε διάφορες πλευρές της Ευρώπης...
*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο».
