Η χώρα σύρθηκε σε ένα τρίτο μνημόνιο με δυσμενείς όρους και έφτασε «στο χιλιοστό» πριν από την έξοδο από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Το 5o επεισόδιο του ντοκιμαντέρ της Ελένης Βαρβιτσιώτη και της Βικτώριας Δενδρινού ήταν από τα πλέον αποκαλυπτικά αναφορικά με το πρώτο εξάμηνο του 2015 και τα όσα η χώρα έζησε φτάνοντας ένα βήμα από τον γκρεμό μέσα από τη δημιουργική ασάφεια, τις θεωρίες παιγνίων και τα επικοινωνιακά κόλπα μιας ομάδας πολιτικών που ανέλαβε τις τύχες ενός ολόκληρου λαού σε μια από τις δυσκολότερες περιόδους.
Μπορεί για κάποιους να θεωρείται μια μακρινή περίοδος, όμως, δεδομένης της επανεμφάνιση προσώπων που διαμόρφωσαν τους όρους που οδήγησαν στο κλείσιμο των τραπεζών και στα capital controls, είναι καλό να μην επέλθει η λήθη. Ακόμη περισσότερο όταν οι άμεσα εμπλεκόμενοι επιβεβαιώνουν αυτά που κάποιοι έλεγαν στοχοποιούμενοι επειδή δεν συμφωνούσαν με λογικές και πρακτικές που ακολουθήθηκαν.
Ειδικά ως προς το δημοψήφισμα συγκλονίζει η αποκάλυψη ότι ήταν μια τελείως παραπλανητική ενέργεια απέναντι στους πολίτες που κλήθηκαν να ψηφίσουν και να τοποθετηθούν σε ερωτήματα χωρίς αντίκρισμα. Φαίνεται ξεκάθαρα πως ήταν κίνηση επικοινωνιακού περιεχομένου ίσως για να δικαιολογήσει την kolotoumpa.
Ένα δημοψήφισμα που προωθήθηκε από την τότε συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πάνω σε μία συμφωνία που είχε αποσυρθεί από το τραπέζι των συζητήσεων. Ξεπερνώντας και τα όποια συνταγματικά κωλύματα που δεν ελήφθησαν υπόψη, η χώρα σύρθηκε σε ένα τρίτο μνημόνιο με δυσμενείς όρους και έφτασε «στο χιλιοστό» πριν από την έξοδο από το ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Όλα αυτά δεν είναι «περσινά ξινά σταφύλια», που θα έλεγε κάποια ψυχή. Είναι μια πραγματικότητα που διαμόρφωσε το μετέπειτα σκηνικό. Κυρίως στην οικονομία και τη σχεδόν καταστροφική τακτική απέναντι στη μεσαία τάξη. Και όλο αυτό έγινε με τον μανδύα μιας επαναστατικής τακτικής που ακουμπά ιδεοληπτικές λογικές και στοχεύει στο συναίσθημα και το θυμικό των πολιτών. Με τον λαϊκισμό να κυριαρχεί και τη δολοφονία χαρακτήρων να βρίσκεται σε πρώτο πλάνο.
Καταστάσεις που κάποιοι επιχειρούν να επαναφέρουν στο προσκήνιο μέσα από θεωρίες συνωμοσίας, fake news και αφηγήματα που απέχουν της πραγματικότητας.
Βέβαια το 2026 δεν είναι 2015. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να υπάρχει εφησυχασμός έναντι του λαϊκισμού που πάντα βρίσκει τρόπο να επανέλθει και να διεκδικήσει ρόλο.
*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο».
