Η αστυνομία εικάζει ότι η αγνοούμενη μέχρι πρότινος Ελευθερία, μητέρα τριών παιδιών που εντοπίστηκε νεκρή μέσα στο αυτοκίνητό της με τραύμα από σφαίρα στο κεφάλι, πιθανόν έπεσε θύμα του πρώην συντρόφου της.
Εφόσον αυτό επιβεβαιωθεί, θα πρόκειται για μία ακόμη υπόθεση γυναικοκτονίας, με τον φερόμενο ως δράστη να έχει, σύμφωνα με τις ίδιες εκτιμήσεις, θέσει τέλος και στη δική του ζωή.
Και όμως, το ζήτημα δεν χωράει σε αριθμούς και «λίστες». Δεν μιλάμε για μια ακόμη καταγραφή στα στατιστικά της βίας κατά των γυναικών, αλλά για τρία παιδιά που μένουν ορφανά και για μια γυναίκα που έχασε τη ζωή της μέσα σε ένα πλαίσιο σχέσης εξουσίας και ελέγχου που κατέληξε τραγικά. Η επανάληψη τέτοιων περιστατικών στην Ελλάδα του 2026 δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μεμονωμένη παθολογία, αλλά ως βαθύτερο κοινωνικό φαινόμενο, όπως σε κάθε πολιτισμένη χώρα.
Το φαινόμενο των γυναικοκτονιών αναδεικνύει δομές και αντιλήψεις που επιμένουν να αντιμετωπίζουν τη γυναίκα όχι ως αυτόνομο πρόσωπο, αλλά ως αντικείμενο ελέγχου μέσα στις σχέσεις. Όταν αυτός ο έλεγχος αμφισβητείται ή χάνεται, σε ορισμένες περιπτώσεις - στις πιο ακραίες - μετατρέπεται σε βία και συγκεκριμένα σε δολοφονία.
Η απάντηση δεν μπορεί να είναι μόνο ποινική. Απαιτείται βαθιά αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο διαμορφώνονται αντιλήψεις γύρω από τις σχέσεις, την ιδιοκτησία πάνω στον άλλο άνθρωπο και τον σεβασμό της αυτονομίας. Εκπαίδευση, κοινωνικά πρότυπα και έγκαιρη αναγνώριση της κακοποιητικής συμπεριφοράς αποτελούν κρίσιμους παράγοντες για να μην επαναλαμβάνεται το ίδιο τραγικό μοτίβο. Όμως ας μη γελιόμαστε, το βαρύτερο χαρτί της πρόληψης κρύβεται μέσα στην οικογένεια. Αν εκεί δεν καλλιεργηθεί ο σεβασμός προς τη γυναίκα, ο,τι και να γίνει στα υπόλοιπα, η λίστα θα μακραίνει.
