Μια ακόμη γυναικοκτονία συγκλονίζει τη χώρα. Αυτή τη φορά στην Καλαμάτα.
Μια γυναίκα δολοφονήθηκε με τα ανήλικα παιδιά της στο διπλανό δωμάτιο, αφήνοντας πίσω της ανθρώπους που την αγαπούσαν, μια οικογένεια που θρηνεί, παιδιά που μένουν ορφανά, αδέλφια, φίλοι και συγγενείς που καλούνται να διαχειριστούν το αδιανόητο.
Όμως σήμερα δεν θέλω να γράψω για το έγκλημα αυτό καθαυτό. Θέλω να γράψω για κάτι εξίσου σοκαριστικό: τα σχόλια που κατακλύζουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και επιχειρούν να δικαιολογήσουν ή να ελαφρύνουν την ευθύνη του δράστη. Για τις φωνές που αναζητούν τι έκανε το θύμα, τι είπε, πώς συμπεριφέρθηκε, λες και υπάρχει οποιαδήποτε δικαιολογία για μια δολοφονία.
Είναι θλιβερό να διαβάζεις τέτοιες απόψεις. Ακόμη πιο θλιβερό όταν αυτές εκφράζονται από γυναίκες. Αναρωτιέται κανείς: αν στη θέση του θύματος βρισκόταν η δική τους κόρη, η αδελφή τους ή η μητέρα τους, θα έλεγαν τα ίδια;
Από τους αρχαιοτάτους χρόνους ο νεκρός αντιμετωπιζόταν με σεβασμό. Σήμερα, αντί να τιμούμε τη μνήμη μιας γυναίκας που έχασε τη ζωή της με τόσο βίαιο τρόπο, τη δικάζουμε ξανά και ξανά μέσα από αναρτήσεις και σχόλια.
Κάθε γυναικοκτονία έχει διαφορετικές συνθήκες, αλλά κοινή ρίζα: την αντίληψη ότι μια γυναίκα αποτελεί κτήμα κάποιου άλλου και ότι η άρνηση, η ανεξαρτησία ή η αποχώρησή της μπορούν να τιμωρηθούν. Αυτή η νοοτροπία δεν γεννιέται ξαφνικά. Καλλιεργείται μέσα στην κοινωνία και αναπαράγεται όταν συνεχίζουμε να ψάχνουμε δικαιολογίες για τον θύτη αντί να στεκόμαστε απέναντι στο έγκλημα.
Γιατί πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει ένας άνθρωπος. Και πίσω από κάθε γυναικοκτονία, μια ζωή που δεν θα επιστρέψει ποτέ.
