Προφανώς είναι άσχετοι οι ηγέτες της αντιπολίτευσης αλλά και ανιστόρητοι ώστε να βάζουν στο ίδιο τσουβάλι μια εισβολή με τη σύλληψη ενός κομμουνιστή δικτάτορα.
Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Στην Ουκρανία, όπως άλλωστε και στη Κύπρο, αμφισβητήθηκε η εθνική κυριαρχία με σκοπό να υπάρξουν τετελεσμένα και αλλαγή συνόρων. Και οι δύο περιπτώσεις αφορούν τον επαναπροσδιορισμό του ευρωπαϊκού χάρτη όπως αυτός διαμορφώθηκε το 1945 και εδραιώθηκε το 1991.
Η στρατιωτική επιχείρηση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, όσο κι αν παραβιάζει το διεθνές δίκαιο, είχε στόχο ένα δικτατορικό καθεστώς (και μάλιστα μη αναγνωρισμένο από την πλειονότητα των χωρών), όχι όμως τη Βενεζουέλα. Δεν αποσκοπεί στην ενσωμάτωση εδαφών, στην προσάρτησή τους ή στην επαναχάραξη συνόρων.
Αυτό το τόσο απλό οι δηλώσεις των αρχηγών της αντιπολίτευσης το κάνουν σύνθετο ώστε να χαρακτηρίσουν «ντροπιαστική» τη δήλωση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, ώστε κατ’ αυτόν τον τρόπο –με άλλοθι το διεθνές δίκαιο– να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στο δικτατορικό κομμουνιστικό καθεστώς του Μαδούρο.
Αλλά ας δούμε ποιο είναι το διεθνές δίκαιο που επικαλούνται, παραλείποντας την αφωνία τους στην εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.
Με τη σειρά: το 1989 οι ΗΠΑ εισβάλλουν στον Παναμά, συλλαμβάνουν τον πρόεδρο Νοριέγκα και τον οδηγούν στις ΗΠΑ για δίκη. Στο Αφγανιστάν το 2001 το καθεστώς ανατρέπεται, αν και ο μουλάς Ομάρ δεν συλλαμβάνεται. Στο Ιράκ το 2003 συλλαμβάνεται ο Σαντάμ Χουσεΐν, δικάζεται από ιρακινό δικαστήριο και τελικά απαγχονίζεται τρία χρόνια αργότερα. Στη Λιβύη το 2011 επεμβαίνει το ΝΑΤΟ για την προστασία των αμάχων (με συναίνεση του ΟΗΕ), εκφυλίζεται σε αλλαγή καθεστώτος και ο Καντάφι εκτελείται. Για την εισβολή και κατοχή της Κύπρου, καταδίκη από τον ΟΗΕ συνοδεία μπλα μπλα για το διεθνές δίκαιο.
Μετά από πιο προσεκτική εξέταση, ο ΟΗΕ καταδίκαζε πάντα όλες αυτές τις επεμβάσεις, αλλά δεν σταμάτησε κανέναν από αυτούς τους πολέμους. Στην καλύτερη περίπτωση, τους επικύρωσε (εκ των υστέρων) και, στη χειρότερη, τους καταδίκασε, αλλά χωρίς συνέπειες. Είναι το ίδιο σενάριο στο οποίο το διεθνές δίκαιο επιβίωνε, εφόσον δεν εμπόδιζε τους ισχυρούς, όπως συμβαίνει σήμερα.
Επί του πραγματικού, το διεθνές δίκαιο δεν εμποδίζει τον πόλεμο: απλώς τον σχολιάζει. Και δεν είναι αλήθεια ότι το διεθνές δίκαιο έχει αποδυναμωθεί: για να είμαστε ειλικρινείς, ποτέ δεν είχε σημασία. Συνεπώς, η διαφορά μεταξύ της επίθεσης σε μια κυβέρνηση και της εισβολής σ’ ένα κράτος δεν εξισώνει τη Βενεζουέλα με την Ουκρανία.
Επί του πολιτικού είναι άκρως υποκριτικό να υποστηρίζεται διά της τεθλασμένης ένας δικτάτορας που κυβερνάει τη χώρα με την αντιπολίτευση στη φυλακή, ενώ ο στρατός και οι μυστικές υπηρεσίες του καθεστώτος έχουν τοποτηρητές από την Κούβα. Επιπλέον, η Ρωσία, η Κίνα, το Ιράν και η Τουρκία αποτελούν συμμάχους του Μαδούρο με το αζημίωτο. Αλήθεια, η αντιπολίτευση στην Ελλάδα που κόπτεται για τα δικαιώματα του Μαδούρο, μήπως θυμάται κάποια δήλωσή του για την Κύπρο;
