Ο Αλέξης Τσίπρας, σε ρόλο... «θεριστή», κουνάει απειλητικά το δρεπάνι του στον Ανδρουλάκη και κόβει τη… χολή της μεσαίας τάξης και των συνταξιούχων.
Εικόνες και συμβολισμούς ανασύρει η φράση του Αλέξη Τσίπρα, από τη Ρεματιά Χαλανδρίου, «έρχεται ο Θεριστής». Καλοί ή κακοί οιωνοί για τον ίδιο, θολά και «σκοτεινά» μελλούμενα μάλλον για τη χώρα.
Εικόνες από τη μεσαιωνική δυτική παράδοση με τη σκελετωμένη φιγούρα με τον μαύρο μανδύα και το δρεπάνι (Grim Reaper), μέχρι την ελληνική παράδοση για τον μήνα Ιούνιο, τον Φανιστή, τον Λαμπατάρη, τον Λαμπροφόρο, τον Αλιτροπιό, τον Ορνιαστή, τον Κερασάρη, τον Κερασινό, τον Λιοτροπιό, τον Αϊ-Γιαννίτη, τον Θεριστή. Τον μήνα, αφιερωμένο στη θεά Ήρα, που σηματοδοτεί την κίνηση των δρεπανιών ανάμεσα στα πρώιμα καρπισμένα στάχυα και τιμάται για την αφθονία του, καθώς τότε οι άνθρωποι μαζεύουν τους καρπούς της γης.
Κάπως έτσι θέλει ο Τσίπρας να… καβαλικέψει τη μυθολογία –αυτή τη φορά– και τους θρύλους για να φτιάξει την Ιθάκη του, σε πείσμα της αδειανής «πάνω» και «κάτω» πλατείας. Επιχειρεί μία… new entry στο πολιτικό σκηνικό, με μανδύα της Κεντροαριστεράς, σημαία τα καθαρογραμμένα κομματικά συνθήματα του ΣΥΡΙΖΑ το 2015 και κουνώντας απειλητικά το δρεπάνι του θέλει να κόψει τον αέρα στον Ανδρουλάκη και τη… χολή της μεσαίας τάξης και των συνταξιούχων, με νέους φόρους και νέες περιπέτειες για τη χώρα.
Τίτλοι αρχής ή τίτλοι τέλους;
Η φιλόξενη Ρεματιά υποδέχτηκε το reunion της πάλαι ποτέ κυβερνώσας Αριστεράς. Παρούσες η Όλγα Γεροβασίλη και η Αθηνά Λινού, παρόντες ο Κώστας Ζαχαριάδης, ο Γιώργος Καραμέρος, ο Μίλτος Ζαμπάρας, ο Αλέξανδρος Μεϊκόπουλος, ο Κώστας Μπάρκας, ο Ανδρέας Παναγιωτόπουλος, ο Διονύσης Τεμπονέρας, ο Νίκος Μπίστης, ο Γιώργος Ψυχογιός και πολλά κομματικά στελέχη του Βόρειου Τομέα του ΣΥΡΙΖΑ. Γνώριμες φυσιογνωμίες, χιλιοειπωμένα τσιτάτα, επαναλαμβανόμενες υποσχέσεις και χαμένες προσδοκίες.
Ο πρώην πρωθυπουργός μίλησε σε δραματικό τόνο, με εύκολες διαπιστώσεις και γενικόλογες καταγγελίες για «σπορά», «καρπούς» και «μήνα του θερισμού», και θύμισε εκείνες τις δύσκολες ημέρες που πήρε στα χέρια του το δρεπάνιγια να θερίσει χωρίς έλεος τις αυταπάτες της Αριστεράς και τις προοπτικές της χώρας, εφαρμόζοντας ένα βαρύ μνημονιακό πακέτο.
Και το βράδυ της Δευτέρας, μαζί με τ’ αεράκι του Μαγιού, προσπάθησε να πείσει ότι τώρα «είναι η ώρα» για την «προοδευτική επανεκκίνηση», το πολιτικό reboot μιας απέλπιδας προσπάθειας να διασωθεί το λογισμικό του ηγέτη. Μία ακόμη επιχείρηση από τον μόνο που έχει το προνόμιο να «καταλαβαίνει την κοινωνία».
Λίγο ακόμη και θα πιστεύαμε ότι τα χρόνια της πολιτικής απουσίας του Τσίπρα μόλις που αναπνέαμε. Και πως η επιστροφή του είναι κάτι παραπάνω από ιστορική ανάγκη!
Το rebranding ενός πολιτικού που κυβέρνησε τεσσεράμισι χρόνια, υπέγραψε όσα κατήγγελλε τότε και συνεχίζει να καταγγέλλει και σήμερα, δίχασε και δηλητηρίασε την κοινωνία και τελικά αποχώρησε, αφήνοντας πίσω του τα συντρίμμια του ΣΥΡΙΖΑ για να εμφανιστεί και πάλι ως σωτήρας όλων.
Για να… λυτρώσει τους λειψούς ηγέτες και τα άστεγα της Κεντροαριστεράς, τους πολιτικούς γυρολόγους του δήθεν προοδευτικού χώρου, τους αριστερούς ανεπάγγελτους επαγγελματίες και τους χορηγούς της διαπλοκής.
Οι γνώστες της λαϊκής παράδοσης και θυμοσοφίας, βλέποντας τις εικόνες της Ρεματιάς, θυμήθηκαν ενδεχομένως τη λαϊκή ρήση «Ο Μάης έχει τ’ όνομα και ο Θεριστής την πείνα», ειδικά με την αναφορά του Τσίπρα στη φορολογική πολιτική που σκοπεύει να ακολουθήσει η νέα παράταξη.
Ο πρώην πρωθυπουργός επιχείρησε να διαφοροποιηθεί από την περίοδο της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, σημειώνοντας πως «δεν πρέπει να γίνουν τα λάθη του παρελθόντος». «Δεν θα βρούμε τα λεφτά ούτε στη μικρή, ούτε στη μεσαία, ούτε στη μεγάλη επιχειρηματικότητα. Στο 1% θα επιβάλουμε τους φόρους. Αυτό το 1% πρέπει να περάσει από τον πάγκο», είπε χαρακτηριστικά.
Και εκεί, πίσω από τα χαμόγελα, έπαιζαν ριμέικ οι σκηνές με τα capital controls, το διχαστικό δημοψήφισμα και τους «περήφανους» αυτοσχεδιασμούς που κατέληξαν σε τρίτο μνημόνιο. Κι όμως, τον Τσίπρα δεν τον έχασε η κοινωνία με το πέρασμα των χρόνων· τον έκρινε και τον απέρριψε, δύο φορές μάλιστα.
Όμως, η κοινωνία δεν αύξησε ούτε το πολιτικό μπόι του Νίκου Ανδρουλάκη. Δεν επενδύει πολιτικά σε αυτόν, δημιουργώντας ενδεχομένως τέτοια ανασφάλεια στη Χαριλάου Τρικούπη, που η εικόνα του θεριστή Τσίπρα προκαλεί αναστάτωση. Ισως και φόβο… Γιατί το πρώτο κεφάλι που έχει στόχο να πάρει με το δρεπάνι του, για να είναι ο αδιαμφισβήτητος θεριστής της Κεντροαριστεράς, είναι του προέδρου του ΠΑΣΟΚ.
Το μεγάλο αφήγημα
Εκεί θα κριθεί και το επικοινωνιακό μοντέλο των Γάλλων σοφών που έχει επιστρατεύσει ο Τσίπρας στη Λεωφόρο Αμαλίας. Εκεί θα φανεί τι απόδοση θα έχει η προσπάθεια του πρώην πρωθυπουργού να εμφανιστεί ως εκφραστής των αγροτών, των νέων, των αδυνάμων, των ανθρώπων της περιφέρειας. Εκεί θα φανεί και το… τσαγανό μέρους του πολιτικού και μιντιακού συστήματος που επιχειρεί να κατασκευάσει το αφήγημα της «μεγάλης επιστροφής».
Εκεί είναι που δείχνει ότι παγιδεύτηκε και ο Νίκος Ανδρουλάκης, υιοθετώντας αριστερίστικη φρασεολογία και εμπρηστική τακτική, επιλέγοντας ενδεχομένως να παίξει μπάλα εντός της εστίας του Τσίπρα.
Η πολιτική αξιοπιστία όμως δεν αποκαθίσταται και δεν εμπεδώνεται με επιλεκτική μνήμη και ο χρόνος δεν είναι πολιτικό πλυντήριο. Εξάλλου και το πολιτικό κουστούμι του Τσίπρα πάλιωσε και φθάρθηκε, όσο κι αν επιχείρησε όλα αυτά τα χρόνια να το συντηρήσει σε καλή κατάσταση.
