Στην αρένα του λαϊκισμού θα αναμετρηθούν το γνήσιο με το ιμιτασιόν για το ποιος θα κατακτήσει την πολυπόθητη δεύτερη θέση που οδηγεί στην αξιωματική αντιπολίτευση.
Με ένα ανέκδοτο τραγούδι σε σύνθεση του Σταμάτη Κραουνάκη και σε χρωματικό φόντο μπλε-κόκκινο, α λα Μπάρτσα, συστήνεται το νέο κόμμα του πρώην πρωθυπουργού, αλλά και κηρύσσεται επίσημα η έναρξη της… επικής πολιτικής μονομαχίας Τσίπρα-Ανδρουλάκη.
Στην αρένα του λαϊκισμού οι στρατοί παρατάσσονται σε θέσεις μάχης. Από μία οι αυτόχθονες του Αλέξη Τσίπρα και από την άλλη οι γηγενείς του Νίκου Ανδρουλάκη, όταν το ΠΑΣΟΚ αποφάσισε να υιοθετήσει πολιτική επικοινωνία και στρατηγική τύπου Κωνσταντοπούλου με κραυγές, καταγγελίες χωρίς περιεχόμενο, τοξικότητα και ύβρεις.
«Τα χρώματα τα βρήκαμε. Φτιάχνουμε ομάδα για πρωτάθλημα», είπε ο Αλέξης και οι… προπονήσεις στην Χαριλάου Τρικούπη κλιμακώνονται, καθώς η μάχη για τη δεύτερη θέση στις εκλογές θα είναι σκληρή, ενώ στις πρώτες δημοσκοπικές καταγραφές του ως προς την πρόθεση ψήφου το κόμμα Τσίπρα δείχνει να… εφορμά προς το ΠΑΣΟΚ.
Η αναμέτρηση του ΠΑΣΟΚ και του νέου κόμματος Τσίπρα αναδεικνύεται σε μια καθαρά προσωπική αναμέτρηση, όπως ορίζει η κομβικότητα του Κυριάκου Μητσοτάκη στη ΝΔ, καθιστώντας τον γενικότερο κομματικό ανταγωνισμό των επόμενων εκλογών απολύτως προσωποκεντρικό. Γι’ αυτό και η σύγκριση των δυνητικών πολιτικών ανταγωνιστών της ΝΔ περνάει μέσα από την αντιπαράθεση των αρχηγών τους με τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Συν, πλην και αλλά…
Το βασικό πλεονέκτημα του Ν. Ανδρουλάκη είναι οι κραταιοί μηχανισμοί του ΠΑΣΟΚ που του δίνουν τη δυνατότητα να συνομιλεί με τον κόσμο του Κέντρου –τμήμα του οποίου στήριξε τη ΝΔ στις εκλογές του 2019 και του 2023–, ενώ ο θυμωμένος Νίκος επιχειρεί να καλλιεργήσει και προφίλ ευαισθησίας σε θέματα ηθικής, διαφάνειας και λειτουργίας των θεσμών, στοιχεία συνυφασμένα με τη ρητορική Τσίπρα.
Γιατί τα πολιτικά πεπραγμένα μάλλον απέχουν παρασάγγας από τα λόγια του πάλαι ποτέ ηγέτη της κυβερνώσας Αριστεράς. Το κοινό αυτό σε περιοχές του πολιτικού Κέντρου συνεχίζει, ενδεχομένως, να βλέπει στον Ν. Ανδρουλάκη μετριοπάθεια και θα ήθελε να δει και μεταρρυθμιστικές πρωτοβουλίες, π.χ., για την αναθεώρηση του άρθρου 16 και την αξιολόγηση στο Δημόσιο, με τη συσπείρωση παραδοσιακά να είναι το δυνατό σημείο του ΠΑΣΟΚ –όπως και του ΚΚΕ– αφού είναι ένα κόμμα με γερές ιστορικές ρίζες.
Ο Αλέξης Τσίπρας με το πολιτικό rebranding του προσβλέπει σε ένα κοινό που κινείται αριστερότερα, διατηρώντας πλεονέκτημα λόγω άμεσης πρόσβασης στο 17% του ΣΥΡΙΖΑ των εκλογών 2023. Υπέρ του Τσίπρα και της… Ιθάκης του ενδέχεται να λειτουργήσουν η απόγνωση και η απελπισία στον δήθεν προοδευτικό χώρο λόγω της απουσίας μιας ηγετικής προσωπικότητας με ειδικό πολιτικό βάρος. Και εκεί ο Τσίπρας είναι το πρότυπο του πολιτικάντη. Παίκτης σε πολιτικό προσκήνιο και παρασκήνιο, τακτικιστής και με ιλουστρασιόν επικοινωνιακό περιτύλιγμα. Ο Ανδρουλάκης προσπαθεί να το κάνει όπως ο Τσίπρας, αλλά δεν τα πολυκαταφέρνει.
Ακόμη κι όταν φέρνει στο προσκήνιο το αμαρτωλό κυβερνητικό παρελθόν του Τσίπρα, ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν πείθει με τον εκλογικό στόχο της πρωτιάς, καθώς διαπιστώνεται κενό που δεν γεφυρώνεται ανάμεσα στην πρότασή του και στους ψηφοφόρους. Με αντίστροφο σύστημα παίζει επί του παρόντος ο Τσίπρας. Υπάρχει ο αρχηγός του κόμματος, αλλά όχι η οργανωμένη δομή. Και μάλιστα ένας αρχηγός, ο οποίος αυτοπροβάλλεται ως ο φυσικός αντίπαλος του πρωθυπουργού, με το πολιτικό στιγμιότυπο Μητσοτάκης- Τσίπρας να είναι γνώριμο και οικείο στην κοινή γνώμη.
Ο νέος πατριωτισμός γίνεται προμετωπίδα του κόμματος Τσίπρα και συνδέεται με την κοινωνική δικαιοσύνη και την αντίσταση, όπως υποστηρίζει, στην ασυδοσία της ολιγαρχίας και την υποταγή του κράτους σ’ αυτή, τοποθετώντας την κοινωνία πάνω από τα κέρδη των αγορών και τους ανθρώπους πάνω από τους αριθμούς.
Ο πονοκέφαλος Ανδρουλάκη είναι πώς θα κάψει τους νεωτερισμούς Τσίπρα, μεταξύ των οποίων και η υβριδική οργάνωση της επικοινωνίας με τον πολίτη. Απέναντι στις διαδικτυακές συνεδριάσεις, τις ηλεκτρονικές διαβουλεύσεις, τις ψηφοφορίες και τα εσωκομματικά δημοψηφίσματα, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ αντιπαρατάσσει μία έτοιμη και όχι υπό διαμόρφωση εκλογική βάση και το παραδοσιακό μοντέλο πόρτα πόρτα και εκδήλωση-συγκέντρωση, ευελπιστώντας ότι διασφαλίζει μεγαλύτερη ανταπόκριση του κόσμου.
Ο Τσίπρας θα στοχεύει συχνά πυκνά στα δύο παλιά κόμματα της μεταπολίτευσης, τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, ως τροφοδότες της κρίσης εμπιστοσύνης με τα ίδια πρόσωπα σε υπουργικούς θώκους, και την εναλλαγή τους με άλλο χρωματικό φόντο, διαμορφώνοντας «το σύστημα μέσα στο σύστημα».
Αλλά το ΠΑΣΟΚ, ακόμη και στις δύσκολες μέρες του, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα ήταν κυβέρνηση και το ίδιο τρίτο κόμμα, εξακολουθούσε να έχει ενεργό ένα πανελλαδικό δίκτυο παρεμβάσεων στον συνδικαλιστικό χώρο και στην Αυτοδιοίκηση. Εκεί που η κυβερνώσα Αριστερά δεν έφθασε ποτέ…
Το καμένο χαρτί
Ακολουθώντας τον δρόμο του πολιτικού μιμητισμού του λαϊκισμού, της αγανάκτησης και της κούφιας διαμαρτυρίας, ο Ανδρουλάκης τα βάζει και με τις δημοσκοπήσεις, όπως έπραξε ο Τσίπρας και ως κυβέρνηση και ως αντιπολίτευση. Τις υποβαθμίζει συστηματικά για να τις καταγγείλει και να τις αμφισβητήσει στο τέλος.
Η νέα δημοσκόπηση πάντως της Interview για το Politic.gr δεν είχε καλά νέα να φέρει στον κυρ Νίκο και αφέντη του ΠΑΣΟΚ.
Σύμφωνα με τα στοιχεία, καταγράφεται καθαρό προβάδισμα της ΝΔ με 26,1%, το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα εντοπίζεται στο 12,8% και προσπερνά οριακά το ΠΑΣΟΚ, με το 12,3%. Τέταρτο το κόμμα Καρυστιανού με 7,5% και ο ΣΥΡΙΖΑ εξανεμίζεται στο 0,5%.
Αν και οι επόμενες δημοσκοπήσεις παρουσιάζουν λίγο ή πολύ τις ίδιες τάσεις, είναι σχεδόν βέβαιο ότι ο θυμός του Ανδρουλάκη θα ξεσπάσει στις εταιρείες και στους δημοσκόπους.
