Πολλοί απορούν πώς ορισμένοι πολιτικοί ηγέτες συνεχίζουν ακόμα και όταν ένα σημαντικό μέρος της κοινωνίας έχει αποσύρει την υποστήριξή του.
Η περίπτωση του Αλέξη Τσίπρα –και όχι μόνο– ανοίγει μια βαρετή αλλά αναγκαία συζήτηση: σε ποιο βαθμό πρέπει ένας ηγέτης να επιμένει να ζητά από την κοινωνία να τον εμπιστευθεί όταν δεν διατηρεί πλέον την εμπιστοσύνη εκείνων που συμπορεύθηκαν σε μια διαδρομή με αφετηρία τη φιλοδοξία του και κατάληξη την υστεροφημία του.
Όταν μάλιστα, και προκειμένου να αυτοεπιβεβαιωθούν, διαγράφονται ή αποχωρούν από τα κόμματά τους, αφού όμως προηγουμένως έχουν «διαγράψει» οι ίδιοι το κόμμα τους.
Στο προηγούμενο φύλλο της εφημερίδας γράψαμε ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης «έστρωσε το χαλί» ώστε να πατήσει μεγαλοπρεπώς ο Αλέξης Τσίπρας φορώντας τη φανέλα των «μπλαουγκράνα». Στην ουσία ο νοητικά «απερχόμενος» αρχηγός της Κεντροαριστεράς παρέδωσε το περιβραχιόνιο σ’ έναν οιονεί «επερχόμενο» με τη «δεύτερη φορά Αριστερά» να ασκήσει το αναφαίρετο (αλλά στην ουσία αυθαίρετο) δικαίωμά του στη ματαιοδοξία. Και οι δύο υπό την ευρεία έννοια ανοίγουν έναν νέο κύκλο «χαμένων αρχηγών».
Διότι ούτε ο ένας ούτε ο άλλος –αλλά και όσοι ετοιμάζονται να τους ακολουθήσουν– δεν έχουν καταλάβει ότι χάνουν την αξιοπιστία τους όταν, παρά την αυξανόμενη απόρριψη μεγάλου μέρους των πολιτών, εκείνοι επιμένουν.
