Το πολιτικό σκηνικό δεν έχει αλλάξει – υπάρχει ένα κανονικό και οργανωμένο κόμμα που κυβερνά και πολλά κόμματα… διαμαρτυρίας.
Το καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις και, παρά την προσπάθεια ορισμένων να πείσουν κάθε φορά –ειδικά την τελευταία τριετία– ότι εμφανίζεται το αντίπαλον δέος για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και τη Νέα Δημοκρατία, στην πολιτική σκηνή υπάρχει ένα κόμμα. Δεν υπάρχει καν το… μισό κόμμα που υπήρχε στο πρόσφατο παρελθόν.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει μετατρέψει το ΠΑΣΟΚ σε κόμμα διαμαρτυρίας. Αναζητεί την αρνητική ψήφο ψαρεύοντας σε μια δεξαμενή ψηφοφόρων που κινούνται στον χώρο της Αριστεράς και πιο πέρα. Ψηφοφόροι που εμφανίζονται να λειτουργούν με μια λογική ιδεοληπτική περισσότερο και λιγότερο ιδεολογική και κυρίως αδιαφορούν για την πορεία της χώρας εντασσόμενοι στη στείρα αντιπολιτευτική πρακτική τού να φύγει ο Μητσοτάκης.
Ανάλογη όμως είναι και η λογική του Αλέξη Τσίπρα όπως καταγράφεται από τις μέχρι τώρα παρουσίες και ομιλίες του. Χαρακτηριστική η εμφάνισή του τη Δευτέρα το βράδυ στο Θέατρο της Ρεματιάς όπου έδωσε μια παράσταση ίδια και απαράλλαχτη με αυτές που δίνει από το 2011 και μετά, όταν ξεκινούσε να πατά στο κύμα της αγανάκτησης που τον οδήγησε και στην εξουσία.
Ρητορική προηγούμενων δεκαετιών, τσιτάτα και συνθηματάκια, αστεϊσμοί και κατηγορώ και μια τακτική καταστροφολογίας, λαϊκισμού, διχασμού και τοξικότητας που ρίχνει στον Καιάδα το rebranding, καταγράφονται μαζί με υποσχέσεις και δεσμεύσεις που παραπέμπουν στο πρόγραμμα Θεσσαλονίκης του 2014 και τις αυταπάτες που οι πολίτες πλήρωσαν ακριβά.
Τα δύο κόμματα που θα κονταροχτυπηθούν για τη δεύτερη θέση έχουν ίδια πολιτική και ίδια στόχευση, χωρίς όμως να δίνουν την αίσθηση πως μπορούν να μετατραπούν στον δεύτερο πόλο της πολιτικής σκηνής.
Και όλα αυτά την ώρα που η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη καταγράφει, κόντρα στην πολεμική και τη λασπολογία, μια εικόνα που αποπνέει αίσθημα σταθερότητας και ασφάλειας για τους πολίτες, τη σιωπηρή πλειοψηφία που αποφασίζει κρίνοντας, συγκρίνοντας και θέτοντας πρόταγμα την προοπτική.
Τα τεντωμένα δάχτυλα και οι ροβεσπιερισμοί δεν αγγίζουν το κοινό παρά μόνο όσους μαζεύονται σε θεατράκια για να παρακολουθήσουν χιλιοπαιγμένες παραστάσεις.
