Μια πρόχειρη ψυχαναλυτική προσέγγιση στη στρατηγική που ακολουθεί ο Νίκος Ανδρουλάκης οδηγεί στην «ταύτιση με τον επιτιθέμενο».
Πρόκειται για «μηχανισμό άμυνας» στο επερχόμενο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα ή μήπως για μια «κληρονομική» διαμάχη μεταξύ «συγγενών» που διαχρονικά διεκδικούν μερίδιο στην Κεντροαριστερά, κάτι άλλωστε που κατέδειξε η άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ επιβεβαιώνοντας τη θεωρία των συγκοινωνούντων δοχείων με το ΠΑΣΟΚ;
Στην προκειμένη περίπτωση, ο Νίκος Ανδρουλάκης και ο Αλέξης Τσίπρας είναι εγκλωβισμένοι στη ρητορική του Ανδρέα Παπανδρέου. Προσπαθούν να οικειοποιηθούν τη σημειολογία και τα συνθήματα του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ, αλλά η «αντιγραφή» του Ανδρέα λειτουργεί περισσότερο ως εργαλείο συναισθηματικής σύνδεσης με ένα συγκεκριμένο ακροατήριο, παρά ως εφαρμόσιμο πολιτικό πρόγραμμα.
Η ρητορική τους παραπέμπει στη δεκαετία του ’80, όμως οι σημερινές προκλήσεις απαιτούν μια σύγχρονη πρόταση διακυβέρνησης που έρχεται σε σύγκρουση με τον παλαιού τύπου λαϊκισμό. Ωστόσο, η… διεκδίκηση του ΠΑΣΟΚ δεν αφορά μόνο το παρελθόν του. Έχει υπαρξιακό χαρακτήρα, γιατί όποιος επιβιώσει θα ηγηθεί της Κεντροαριστεράς.
Είναι ένας αγώνας για το ποιος… θα χάσει από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, με τον Ανδρουλάκη να οχυρώνεται πίσω από τον μηχανισμό και την ιστορία του ΠΑΣΟΚ και τον Τσίπρα να επενδύει στο ηχόχρωμα της ρητορικής γοητείας του Ανδρέα.
