Κάποιοι υποστηρίζουν ότι συγκεκριμένα κέντρα ισχύος πριμοδοτούν την επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα ως «εναλλακτική λύση».
Σε αυτό το πλαίσιο, ένας «μεταλλαγμένος» Τσίπρας θα μπορούσε να τους φανεί χρήσιμος. Το γεγονός ότι το μανιφέστο του προβάλλεται από μέσα που στο παρελθόν τον πολεμούσαν σκληρά, δίνει τροφή σε όσους μιλούν για πολιτικές συναλλαγές και «ρεσάλτο» με τις ευλογίες του συστήματος.
Πολλοί θεωρούν ότι αν γίνει αντιληπτό πως η επιστροφή του είναι «προϊόν» συμφωνίας με τα ίδια επιχειρηματικά κέντρα που κάποτε κατήγγελλε, τότε η προσπάθειά του θα αυτοακυρωθεί.
Ωστόσο, ο κόσμος έχει κοντή μνήμη αλλά και ένστικτο επιβίωσης. Αν θα εκλάβει το εγχείρημα ως ρεαλιστικό ή ως πολιτική απάτη, θα φανεί από το αν το νέο κόμμα πείσει με πρόσωπα και πρόγραμμα –πέρα από τα φιλόξενα τηλεοπτικά παράθυρα– αλλά κι αν η κυβέρνηση αποφασίσει να τον στείλει στο «χρονοντούλαπο» της ιστορίας.
Διότι, πλησιάζοντας προς τις κάλπες, θα τεθεί το δίλημμα: Το εκλογικό σώμα θα προτιμήσει έναν «γνωστό κίνδυνο» από έναν «άγνωστο κίνδυνο», όπως ο Νίκος Ανδρουλάκης;
Είτε στη μία είτε στην άλλη περίπτωση, το δίλημμα δεν θα είναι ποιος είναι περισσότερο λαϊκιστής και δημαγωγός, αλλά ποιος εκφράζει αυθεντικά την αποσταθεροποίηση.
