H ελλείψη εθνικής συνειδήσεως και η καθολική έλλειψη κοινωνικής αλληλεγγύης αποσαρθρώνει εν εκτάσει σήμερον τη βάση της κοινωνίας, ήτις έχει γαλουχηθεί με τον μηδενισμό της αριστεράς, η οποία, ελλείψει μία σοβαρής και εμπεριστατωμένης αντιπροτάσεως, αφενός μεν εντεροπροσδιορίζεται και εξ ετέρου δε διχοστατεί ανελλιπώς και αδιαλείπτως.
Εν τη πατρίδι μας, η αριστερά σφετερίζεται το λαό εν είδει συνθήματος αλλά ουδέποτε επιχείρησε να οικοδομήσει την εθνική συμφιλίωση, επενδύοντας εμφανώς εις το μετεμφυλιακό μίσος.
Είναι πρόδηλον εισέτι και σήμερον, η sui generis, αριστερά εις την Ελλάδα, αδυνατεί να συγκροτήσει μία αντιπρόταση, δια την ρεαλιστική και καθολική διακυβέρνηση του τόπου, προτείνοντας άμεσες και ουσιαστικώς βιώσιμες λύσεις δια τους πολίτες της, παρά μόνον καταφεύγει σε ιδεοληπτικές αντιπροτάσεις παλαιμαρξιστικού τύπου, υπό την δορά ενός ψευδεπίγραφου μανδύου, ψευδώνυμης επαναστάσεως.
Εν άλλαις λέξεσι, είναι διαποτισμένοι με μισαλλοδοξία και εκδηλώνουν δογματικώς εχθροπάθεια προς τον συνέλληνα καθότι πρεσβεύουν και απολυτοποιοιύν ο,τιδήποτε σχετίζεται με την, στιγμιαία και συγκεκριμένη, τότε ταραγμένη εποχή της ισορροπίας του τρόμου του ψυχρού πολέμου.
Ο εμπρηστικός και ανθελληνικός λόγος καθηλωμένος εις την «κοσμογονία» του απευκτέου και αποκηρυκτέου εμφυλίου πολέμου, καθότι εν τοις πράγμασι ουδέποτε επίστευαν εις την εθνική ανεξαρτησία και ελευθερία του έθνους αλλά εις την δια πυρός και σιδηρού επιβολή του παραδείσου του Σιδηρούν παραπετάσματος.
Η έλλειψη εναργούς ερμηνείας της ιστορικής συνέχειας, μετά τον Β’ παγκόσμιο πόλεμο, έγκειται εις το γεγονός ότι ουδεπόποτε και κατ’ ουδέναν τρόπο, η επίσημος αριστερά δεν έκανε αυτοκριτική ή δεν διέγνωσε απροκατάληπτα και ειλικρινώς να γεννεσιουργά αίτια αφενός της ήττας διαρκούσης της απόπειρας υπαγωγής την Πατρίδος μας εις το πάλαι ποτέ Ανατολικό μπλοκ, και εξ ετέρου την εκκωφαντική κατακρήμνισή της ως μία οικονοπολιτική εύθραυστη και αναποτελεσματική επί τη πράξη θεωρία η οποία κατέτεινε εις ένα στυγνό δικτατορικό καθεστώς ολιγαρχών.
Ο στρουθοκαμηλισμός και η έλλειψη αυτεπίγνωσης των ιδεοληψιών τις οποίες πρέσβευαν οι τότε αλλά και νυν ανναλοιώτως άχρι σήμερον, θιασώτες, της Αριστεράς, αδυνατούν να ερμηνεύσουν ορθολογιστικά και να καταφάσκουν ότι η Ελλάς διεσώθη και υπήρξε ελεύθερη και αξιοπρεπής καθότι ανήκε εξυπαρχής εις τον Δυτικό κόσμο, αρχής γενομένης εκ της συνθήκης της Γιάλτας το 1945 και εντεύθεν.
Δηλαδή, η εν Ελλάδι Αριστερά αποποιείται διαρρήδην την αλήθεια, εν τούτοις όμως επί 76 συναπτά έτη, δεν έχει συνειδητοποιήσει ότι ο κόσμος εξελίχθηκε, οι ελπίδες του εις τον ερυθρό ολοκληρωτισμό απεδείχθησαν φρούδες, εμμένοντας τις την βιομηχανική αναπαρωγή του μετεμφυλιακού μίσους αλλά και εις το άτεγκτα ιδεολογικό «παιδομάζωμα», των νέων τους οποίους διαποτίζουν εν αγνοία τους, με ιστορικές στρεβλώσεις και ρητορική μίσους δια τους ιδεολογικούς τους αντιπάλους.
Εις επίρρωσιν των ως άνω, μία πρόσθετη αντίφαση έγκειται εις το γεγονός, ότι τα ως άνω κόμματα, πέραν της προγονοπληξίας και την συντήρησης των αλγεινών μνημών του εμφύλιου σπαραγμού, επί τη κοινωνίας μας, πέραν της βιομηχανίας της στείρας και μη εποικοδομητικής αντιδράσεως, το μόνον το οποίο έχουν να εισφέρουν είναι σύγχυση, συσκότιση, άναρθρες κραυγές και αντίδραση δια την αντίδραση.
Επί τη πράξη, επί του πεδίου, κατά το προσφυώς λεγόμενον, ουδέν εισφέρει πέραν της διατρανώσεως των παρωχημένων αγκυλώσεων αλλά και της σιωπηράς απόλαυσης των «αγαθών» και των «ελευθεριών» του επάρατου καπιταλισμού.
Φρονω εν κατακλείδι, ότι ο πολιτικός φιλελευθερισμός, η ιστορική αλήθεια, οι παραδοσιακές συμμαχίες συνιστούσαν και συνιστούν τα αρκούντως ικανοποιητικά εχέγγυα, δια την διατήρηση και εξέλιξη του έθνους, εξ αυτού του λογου, οσάκις κανείς προβεί εις μία αξιολογική στάθμιση και αναφορά επί της ιστορίας, θα καταλήξει ότι το εφαλτήριο της πολιτειακής σταθερότητας, πολιτικής ομαλότητας, της εθνικής ενότητας και της προιούσης ευημερίας του τόπου, με νηφαλιότητα, σταθερότητα και κοινωνική δικαιοσύνη καθίσταται το εθνικό λαϊκό κόμμα, υπό την σημερινή της μορφή η Νέα Δημοκρατία, το οποίο άντεξε, πανηγυρικά υπό εξ αντικειμένου δυσχερείς συνθήκες και ανυπέρβλητα δυσμενείς καταστάσεις λόγω των στέρεων θεμελίων σοβαρότητας και πίστης σε αρχές και αξίες.
Χαράλαμπος Β Κατσιβαρδάς
Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω και Σ.τΕ
Ανεξάρτητος Βουλευτής
