Κρινώμεθα άπαντες, ακόντες άκοντες, ένθεν κακείθεν του παρόντος, δηλαδή, δια των πράξεων και των παραλείψεων μας, καθότι φέρωμεν την αδιέκδυτη ευθύνη, δια τη εν γένει αντικοινωνική συμπεριφορά μας και στάση μας έναντι των Νόμων και της Πολιτείας.
Είναι πρόδηλον ότι, η Κοινοβουλευτική μας Δημοκρατία, υπαγορεύει κανόνες δια να διασφαλίσει την ποιότητα του διαλόγου και να θωρακίσει το θεσμικό της κύρος, λόγω ότι η άσκηση της πειθούς, συνιστά έκφανση της τέχνης του λόγου, της ρητορικής ικανότητας και της διατυπώσεως (ρηματικώς και γεγραμμένως) ορθολογιστικών επιχειρημάτων.
Εις τον αντίποδα της «αγοράς», δηλαδή του αγορεύειν ή την εκδήλωση της αστεμφούς βουλής, του καθ’ εκάστου προσώπου, να διάγει εν ειρήνη και δικαιοσύνη τω πολιτικώ του βίω, επί τω τέλει την προιούσα εξέλιξη και ίαση χρόνιων παθογενειών και σοβουσών αβελτηριών, αναφύεται η «γηπεδική» νοοτροπία της άκρατης, άκριτης και ανορθόλογης συνθηματολογικής ρητορικής, η εκ του ασφαλούς ενάσκησης δριμείας και σφοδρότατης κριτικής συλλήβδην, κατά πάντων και δια πάντων, ελλείψει εμπεριστατωμένης πολιτικής αντιπροτάσεως.
Η οχληρά και θορυβώδης αυτή προσφιλή πρακτική, κατά τεκμήριο της αριστεράς, ήτις φωνασκεί, προπηλακίζει, λοιδορεί, επιτίθεται παντί προσφόρω τρόπω, προς δήθεν πίστωση της αυθεντικής κατοχής της αντικειμενικής αληθείας επί των απόψεών της, συνιστά αφενός μία «ξύλοις και ροπάλοις», μέθοδος ολοκληρωτικής επιβολής των ιδεοληψικών της και εξ ετέρου την στυγνή εξουδετέρωση των αντιφρονούντων δια μέσου της απηνούς διώξεως, δυνάμει διαφόρων ευφάνταστων προσχημάτων.
Η Αριστερά, πειράται εκμανώς, να εξοβελίζει πάν υγιώς σκεπτόμενο πρόσωπο το οποίο έστω και συντεταγμένα αντιτάσσεται εις τις παγιωμένες απόψεις της, προσάπτοντάς του το στίγμα του αποσυνάγωγου και αντιρρησία συνειδήσεως, ποινικοποιώντας απεχθώς το φρόνημά της ελευθέρας κριτικής κατά του αλαθήτου δόγματος και εν ταυτώ αστυνομεύει την ιδιωτική σκέψη, στραγγαλίζοντας παν ψήγμα ελευθέρας εκφράσεως.
Τηρουμένων των αναλογιών, πέραν της σκοταδιστικής ολοκληρωτικής έκφανσης της αριστεράς εν γένει, ιδίως εν τη Πατρίδι μας, η Αριστερά πέραν από μία άγονη και άκρατη κριτική, βρίθουσα από ευτελή επιχειρήματα δημαγωγικού λαϊκισμού, ουδέν έχει να κομίσει εις την πολιτική κονίστρα από άποψη μίας εναλλακτικής σοβαρής διακυβέρνησης σε καθολικό επίπεδο, δηλαδή να προτείνει βιώσιμες λύσεις δια την ανακούφιση των κοινωνική προβλημάτων, δια την βέλτιστη διαχείριση των οικονομικών, την ενίσχυση της μικρομεσαίας τάξης, την επίλυση του δημογραφικού προβλήματος, τους λυσιτελεστέρους τρόπους ενίσχυσης της γεωπολιτικής θέσεως της Πατρίδος μας, επί των Διεθνών σχέσεων.
Η «καλοαναθρεμμένη» εις τους κόλπους της ανοχής του καπιταλιστικού συστήματος και εν πολλοίς ενισχυμένη, αριστερά, το μόνον το οποίο επιδεικνύει, πέραν από μην παραγωγή πολιτικής, είναι παρωχημένη επιστράτευση εν τη κυριολεξία ρητορικής μίσους προς την πάλαι ποτέ επάρατο δεξιά εν άλλοις λόγοις επί ήμισυ του αιώνος που διανύουμε δικαιολογεί και διασκοπεί, κατά το εικός, την ύπαρξή της, καθυβρίζοντας την οιχομένο φασισμό του Μεσοπολέμου, άνευ όμως ουδεμίας εποικοδομητικής κρητικής αποκηρύξεως και απεμπολήσεως του ολοκληρωτισμού ή ερυθρού ή φαιού ή των πολλαχών εκφάνσεων, αυτού.
Περαιτέρω, η φερόμενη ως αριστερά (δηλαδή τα κόμματα τα οποία ομνύουν πίστη προς τον Κομμουνισμό ή προέρχονται εξ αυτής της ιδεολογικοπολιτικής βάσεως με μία αναθεωρημένη δορά) καίτοι εις την Ευρώπη, καθίσταται διαλλακτική, μη δογματική και επιδιώκει απροκατάληπτα, να συνεισφέρουν εις τον δημόσιο διάλογο υπέρ της κοινωνικής δικαιοσύνης και της προστασίας της εθνικής συνείδησης του κράτους εις το οποίο ανήκουν, εν Ελλάδι, η Αριστερά ούσα δογματική αγκυλωμένη, μην κομίζουσα ουδέν δια την προαγωγή του έθνους και του λαού, καθίσταται μυωπικά και απαρασάλευτα προσκολλημένη, εις τα συνθήματα του μεσοπολέμου και του εμφυλίου.
Το ακατάληπτο ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς, η ευφάνταστη αυτή εύηχη προπαγάνδα προς τα πολιτικά μοιράκια και τους αδαείς, επιδιώκει να τείνει ευήκοον ούς προς τους λαϊκιστές και τους ανερμάτιστους μανιχαϊστές συνθηματολόγους, άνευ ουσιαστικού πολιτικού ερείσματος.
Εν ενί λόγω, η Αριστερά, εν τη Πατρίδι μας, συντηρείται εκ του παρεληλυθότος, εκ του εμπρηστικού διχοστατικό μίσους και δια μέσου της βίας, άνευ ουσιαστικής συνεισφοράς πολιτικής μέσω ενός επιστημονικώς τεκμηριωμένου βιώσιμου προγράμματος για τον καθημαγμένο τόπο μας.
Ως εκ τούτου, η Πατρίδα έχει ανάγκη από μία σταθερή διακυβέρνηση με ρεαλιστικό πρόγραμμα, τηρώντας την εθνική συμφιλίωση του ιδρυτή της Νέας Δημοκρατίας έως και σήμερα, άνευ αποκλεισμών, διαχωρισμών, εν άλλοις λόγοις μία σταθερή κυβέρνηση, η οποία θα σέβεται το παρελθόν αλλά θα αποτελεί πρόκριμα για το μέλλον με κράτιστο γνώμονα, την επούλωση των πληγών του παρελθόντος άνευ της διαστρεβλώσεως και της παραχαράξεως της ιστορίας, αγκαλιάζοντας και υπηρετώντας όλους τους Έλληνες, άνευ δογματισμών, ιδεοληπτικών προκαταλήψεων.
* Ο Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς είναι δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω και Σ.τ.Ε, ανεξάρτητος βουλευτής
