H αντιπολίτευση έχει απολέσει τον βηματισμό της, καθότι, διαγκωνίζεται σε δημαγωγικό λαϊκισμό και εθνοφοβικά σύνδρομα με το ψευδεπίγραφο νεότευκτο κόμμα, το οποίο αποτελεί ευθέως την νεοπαγή εκδοχή του οιχομένου Σύριζα, υπό την επικοινωνιακή δορά, του νεωστί υποσχόμενου κόμματος.
Η έλλειψη ουσιαστικής αντιπολιτεύσεως ερείδεται εις την έκλειψη ιδεολογικού υποβάθρου, ή την, αδράνεια, ενίοτε αποδιδόμενη εις το αλαζονικό σύνδρομο του ηθικού πλεονεκτήματος της αριστεράς, ένα απισχνασμένο και ήκιστα πειστικό αφήγημα, του πάλαι ποτέ, κραταιού Σύριζα, το οποίο περίηγαγε ανενδοιάστως την χώρα προς τον όλεθρο.
Καθίσταται σαφές ότι τόσο το Πασόκ όσο και η Ελλάς ούχ ήττον διαγκωνίζονται μεταξύ τους και αμίλλωνται, κατά το εικός, προς την κατάκτηση της κεντροαριστεράς, επιδιδόμενοι αφηγηματικά σε ρητορική επανίδρυσης του κράτους άνευ εμπεριστατωμένης αντιπροτάσεως, απλώς προσφεύγουν στην αποδόμηση της Νέας Δημοκρατίας, φρονώντας ότι τοιουτοτρόπως θα φθείρουν το κυβερνών κόμμα και θα αμαυρώσουν την αίγλη του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Ο άνευρος λόγος του μείζονος αντιπολιτεύσεως αλλά και ανερμάτιστος λόγος του κ. Τσίπρα μόνον θυμηδία δύναται να προκαλέσει καθότι, ουδεμία ουσιαστική αντιπρόταση προέβαλλαν δια την λυσιτελή διευθέτηση των μειζόνων και καιρίων ζητημάτων της Πατρίδος μας.
Δηλονότι , ο λαός έχει ανανήψει εξ αυτού του λόγου, εμπιστεύεται μία κυβέρνηση, σταθερή, αξιόπιστη, ήτις αγκαλιάζει απροκαταλήπτως άπαντες τους Έλληνες, άνευ περαιτέρω διαχωρισμούς και ιδεοληπτικές προκαταλήψεις, καθότι πέραν και πάνω από οιαδήποτε ιδεολογία, προκρίνεται ανυπερθέτως και εξ αντικειμένου το συμφέρον του Ελληνικού λαού, άνευ ετέρου τινός.
Ως εκ τούτου λοιπόν, ο λαός ναι μεν γογγύζει, ναι μεν μοχθεί δια τον άρτον τον επιούσιον, πλην όμως έχει αντιληφθεί τους λυμεώνες της Νέας Τάξης πραγμάτων, τους πνευματικούς λαολύμες και ηθικούς λαολετήρες της Αριστεράς οίτινες, «πωλούν φύκια για μεταξωτές κορδέλες», ομνύουν δήθεν πίστη εις μία αριστεριή πολιτική χωρίς όμως να εξηγούν ειδικότερον, τίνι τρόπω θα επιτύχουν την οικονομική άνθηση της Ελλάδας, την καταπολέμηση της λαθρομετανάστευσεως, την πάταξη της ακριβείας, και εν τέλει την βέλτιστη διαχείριση των ακανθωδών εθνικών θεμάτων.
Το μόνον το οποίο διατυπώνουν είναι συνθήματα, εμφορούμενοι από την αγοραία συνδικαλιστική νοοτροπία της ντουντούκας, εν άλλοις λόγοις, αρθρώνουν παρωχημένα συνθήματα, δήθεν του Πασόκ του Ανδρέα Παπανδρέου εν συνδυασμώ με άναρθρες κραυγές δριμείας κριτικής κατά της «Δεξιάς» του κ. Μητσοτάκη.
Προφανώς η αντιπολίτευση εις την Ελλάδα και εν γένει η αριστερά καθίσταται μυωπικώς αγκυλωμένη και αμιγώς προσκολλημένη προς τις συνθήκες του εμφυλίου πολέμου, αφίσταται παρασάγγας εκ της αριστεράς της Ευρώπης ήτις έχει εξελιχθεί και επιδιώκει δυναμικά, άνευ δογματικών ιδεοληψιών εν τοις πράγμασι να δώσει μάχες για την κοινωνική δικαιοσύνη και την προάσπιση των εθνικών αξιών.
Η Αριστερά στην Ευρώπη πόρρω απέχει εκ της εθνομηδενιστικής αριστεράς εν τη Πατρίδι μας, ήτις υποσκάπτει τις συμμαχίες με το Ισραήλ και συντάσσεται με τους συμμάχους των Τούρκων (…), της αντικληρικαλιστικής, σκοταδιστικής αριστεράς του ερυθρού ολοκληρωτισμού και της σταλινικού φοντομενταλισμού.
Η ουτοπία της αριστεράς συνιστά μία κινδυνώδη δυστοπία δια τον μέλλον του τόπου μας καθότι, συντάσσεται υπέρ της παγκόσμιας διακυβέρνησης της επελανούσης παγκοσμιοποιήσεως και της εγκαθιδρυθησομένης Νέας Τάξης πραγμάτων, εξ αυτού του λόγου, ελαύνεται από αντεθνικά συναισθήματα και τάσσεται αναφανδόν προς την αδιέξοδη δήθεν ψευδοπροοδευτική συμπεριφορά.
Ουδέποτε το Πασόκ η Αριστερά δεν εξεθείασε την άριστη εξωτερική πολιτική, οικονομικής και γεωστρατιγικής συμμαχίας της Πατρίδας μας, ως ενδεικτικώς την σιδηρά στρατηγική σύμπραξη Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδος και Η.Π.Α υπό την παρούσα ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας επ’ ωφελεία σύσσωμου του Ελληνικού λαού.
Η καταφυγή προς το παρελθόν και η διατήρηση του μετεμφυλιακού μίσους εκ μέρους της αριστεράς αποτελεί για την Νέα Δημοκρατία ένα λελυμένο ζήτημα, ήδη επί ήμισυ του αιώνος άχρι του καθ’ ημάς χρόνου, καθότι πρόκειται δια μίαν πολιτική που εγκαινίασε ο ιδρυτής της Νέας Δημοκρατίας και ο Θεμελιωτής της Μεταπολιτεύσεως Κωνσταντίνος Καραμανλής και συνέχισαν, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και οι επιγενόμενοι πολιτικοί αρχηγοί και πρωθυπουργοί της παρατάξεως, δίδοντας απόλυτη προτεραιότητα εις την ενότητα της Ελλάδας, την εξέλιξη, την ευημερία και την πρόοδο της ως ενιαίο έθνος διηνεκώς, εις την Ευρώπη και τον Κόσμο.
