Κρατήστε τη λέξη που χρησιμοποίησε ο Παπασταύρου για τη διπλή παρέμβαση της κυβέρνησης απέναντι στην ακρίβεια των καυσίμων: «λελογισμένα».
Διότι, καθώς η κυβέρνηση, ύστερα από 7,5 χρόνια, έχει σηκώσει ψηλά τον πήχη στις επιδόσεις της οικονομίας, είναι πολύ πιθανό –ίσως και ως αντίδραση αυτοάμυνας όλων μας για να πάμε μπροστά– να ξεχνούμε τα δεινά που περάσαμε την εποχή των μνημονίων και να απαιτούμε να ανοίξει εδώ και τώρα το πουγκί.
Ωστόσο φαίνεται πως ο Παπασταύρου δεν ξεχνά τι έζησε από πρώτο χέρι απέναντι σε μια τρόικα, που βαφτίστηκε «θεσμοί», αλλά με κάθε όνομα σήμαινε ένα πράγμα: σκληρή λιτότητα. Ο νυν ΥΠΕΝ έχει ίσως την πληρέστερη εικόνα του τι σημαίνει για μια χώρα να ζητεί δανεικά και να μη βρίσκει ποιος θα τη δανείσει. Να τελεί διαρκώς υπό επιτήρηση και να πρέπει να διαπραγματεύεται κάθε δημοσιονομική της κίνηση.
Γι’ αυτό και όταν ο Παπασταύρου κρούει σήμερα τον κώδωνα του κινδύνου να υπονομευθούν όσα κατακτήθηκαν με τις θυσίες των Ελλήνων, δεν μιλά θεωρητικά. Έχει καθίσει στην άλλη πλευρά του τραπεζιού… Και γνωρίζει ότι άλλες χώρες στην ΕΕ σήμερα πρέπει να πάρουν την άδεια για να στηρίξουν τους πολίτες τους. Η Ελλάδα δεν βρίσκεται πλέον σε αυτό το σημείο. Το έχει αφήσει πίσω της. Αρκεί να κινείται λελογισμένα.
