Στην πολιτική ζωή της χώρας, από τα χρόνια της κρίσης, παράγονται τόνοι αντισυστημισμού, οι οποίοι δεν… καταναλώνονται, σαπίζουν και κακοφορμούν.
Στη γειτονιά της πολιτικής όπου ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα, εκεί που –όπως περιέγραφε ο ποιητής Άγγελος Βλάχος πριν από περίπου έναν αιώνα– «κοκκινίζ’ η σταφυλή και θάλλει η ελαία», κατοικοεδρεύουν τα αυτοαποκαλούμενα αντισυστημικά κόμματα της αντιπολίτευσης. Αυτά που ήδη υπάρχουν εντός ή πέριξ του Κοινοβουλίου, αλλά και αυτά που διαμορφώνουν χώρο και συνθήκες για να πραγματοποιήσουν την… καρποφορία τους όπως τα… κινήματα Καρυστιανού και Τσίπρα.
Είναι προφανές ότι στην πολιτική ζωή της χώρας, από τα χρόνια της κρίσης, τα μνημόνια και τις «πάνω» και «κάτω» πλατείες, παράγονται τόνοι αντισυστημισμού, οι οποίοι δεν… καταναλώνονται. Μένουν στις αποθήκες, σαπίζουν και κακοφορμούν, απελευθερώνοντας βρομιά και δυσωδία. Γίνονται λίπασμα για την ανάπτυξη και αναπαραγωγή του λαϊκισμού και της τοξικότητας.
Η τραγωδία στα Τέμπη ενίσχυσε περαιτέρω το αντισυστημικό αίσθημα, καθώς η απαίτηση για δικαιοσύνη –κεντρικό σύνθημα των πολιτών στις μεγάλες, μαζικές διαδηλώσεις– εργαλειοποιήθηκε από τους επαγγελματίες αντισυστημικούς και «έχτισε» την πεποίθηση ότι η απονομή της δικαιοσύνης δεν είναι αυτονόητη και δεδομένη.
Σε μία από τις πρόσφατες έρευνες κοινής γνώμης 42,6% των πολιτών αυτοπροσδιορίζονται ως αντισυστημικοί, 37,4% ως συστημικοί, ενώ ένα 20% αποφεύγει να τοποθετηθεί. Τα υψηλά ποσοστά αντισυστημικής στάσης αντικατοπτρίζουν την τάση της χαμηλής εμπιστοσύνης των Ελλήνων στους θεσμούς, όπως καταγράφεται και στα στοιχεία του Ευρωβαρόμετρου.
Αν και αρκετά κόμματα μπορούν να χαρακτηριστούν ως αντισυστημικά, όπως η Πλεύση Ελευθερίας, το ΚΚΕ, το ΜέΡΑ25, οι Σπαρτιάτες, η Νέα Αριστερά και η Ελληνική Λύση, μόνο η Πλεύση Ελευθερίας, το ΚΚΕ και το ΜέΡΑ25 εμφανίζονται να κατοχυρώνουν πιστοποιητικό αυθεντικότητας από τους ίδιους τους αντισυστημικούς ψηφοφόρους και σίγουρα όχι το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ.
Τα… ελαστικά όρια, όμως, του αντισυστημισμού εγκυμονούν κινδύνους. Το έδειξε η ιστορία της Πλατείας Συντάγματος, με τις… στρατιές «Αγανακτισμένων» στο επάνω και στο κάτω μέρος της πλατείας. Εκεί νομιμοποιήθηκε ως αντισυστημική δύναμη και κυβερνώσα Αριστερά ο ΣΥΡΙΖΑ, εκεί ανδρώθηκε πολιτικά και η ναζιστική Χρυσή Αυγή.
Σε διάταξη μάχης για την υπεράσπιση του αντισυστημικού τους εκταρίου βρίσκονται η Κωνσταντοπούλου, ο Βελόπουλος, ο Χαρίτσης, ο Κασσελάκης, ο Νατσιός και οι… συστημικοί των αντισυστημικών Ανδρουλάκης και Φάμελλος.
Η Καρυστιανού και το κυοφορούμενο κόμμα της συνεχίζουν να είναι το αντικείμενο συζήτησης, ανεξαρτήτως ιδεολογικής προσέγγισης και ενώ πλησιάζει η συμπλήρωση τριών ετών από τη σιδηροδρομική τραγωδία στα Τέμπη.
Ο Τσίπρας σε κάθε δημόσια εμφάνιση… πετροβολά με την επιστροφή του, ενισχύοντας την ανησυχία ειδικά στην Κουμουνδούρου για σοβαρούς… πολιτικούς τραυματισμούς.
Δημοσκόποι εκτιμούν ότι ο σχηματισμός ενός κόμματος από τη «μάνα των Τεμπών» θα συρρικνώσει ή και θα αφανίσει κόμματα όπως η Νίκη και το Κίνημα Δημοκρατίας του Στέφανου Κασσελάκη.
Η Καρυστιανού φέρεται να στοχεύει στη δημιουργία συνθηκών που ευνοούν τον σχηματισμό ενός κυβερνητικού πατριωτικού κόμματος, όπως συμβαίνει στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια, και αφήνει να εννοηθεί ότι σε αυτή την πορεία έχει αποφασίσει να αποφύγει τις συνεντεύξεις σε μεγάλα συστημικά ΜΜΕ.
Οι πολιτικοί αρχηγοί ανασκουμπώνονται και οπλίζουν… Ο Σωκράτης Φάμελλος έκανε λόγο για απαράδεκτη και σκοταδιστική θέση αναφερόμενος στις αμβλώσεις, ο Αλέξης Χαρίτσης σημείωσε πως «η αντιδραστική ατζέντα δεν γνωρίζει σύνορα», ενώ ο Νίκος Ανδρουλάκης σχολίασε πως «εμείς πρέπει να επενδύσουμε σε μία σταθερά: κόμμα με πρόγραμμα, με στελέχη, που μπορεί να κυβερνήσει. Και πρόγραμμα όχι βγαλμένο από illuminati».
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου για να αντιμετωπίσει τη δυναμική της Καρυστιανού, αποφεύγει να αναφέρεται σε αυτή και θέτει στην πρώτη γραμμή τον Πάνο Ρούτσι, αναδεικνύοντας τον – δικό της– ειδικό συμβολισμό για τα Τέμπη. Πληροφορίες αναφέρουν, μάλιστα, ότι ο Ρούτσι και άλλοι συγγενείς των θυμάτων της σιδηροδρομικής τραγωδίας οργανώνουν μαζί με εργατικά κέντρα και συλλόγους διήμερη γενική απεργία στις ημερομηνίες της επετείου από το μοιραίο δυστύχημα στις 28 Φεβρουαρίου.
Μαινόμενος φέρεται ότι είναι ο Κυριάκος Βελόπουλος με τις πολιτικές βλέψεις της Μαρίας Καρυστιανού, καθώς μάλλον χάνει την πρωτοκαθεδρία στη Βόρεια Ελλάδα, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις. Τη χαρακτηρίζει ως «σωτήρα του τίποτα» και ευελπιστεί να… εξαργυρώσει από ένα δυσαρεστημένο δεξιό ακροατήριο ότι έχει υπερψηφίσει νομοσχέδια της κυβέρνησης και ασκεί αποτελεσματική αντιπολίτευση. Ωστόσο, η κοινή γνώμη εμφανίζεται να τον έχει ταυτίσει με τον ρόλο του ταχυδρόμου των επιστολών του Χριστού και των μυθευμάτων του ξυλολίου.
Το γεγονός ότι η Μαρία Καρυστιανού δηλώνει αντισυστημική –και όχι δεξιά ή αριστερή– πιέζει τον Αλέξη Τσίπρα και το rebranding του, αφού δύσκολα θα πειστεί ο πολίτης πως το… ταξίδι στην Ιθάκη δεν θα περάσει από τις γνώριμες επικίνδυνες θάλασσες του λαϊκισμού.
Όπως και να ’χει, ο κίνδυνος με όλους αυτούς που στριμώχνονται για να καπαρώσουν μία θέση στο αντισυστημικό μπλοκ, είναι να διεμβολίσουν τα… στεγανά της οργανωμένης πολιτείας, της σταθερότητας και της ασφάλειας. Οι φύλακες, όμως, έχουν γνώση και… μνήμη.
